Chapter 10

ร่างสูงของลมเดินเข้ามาในห้องคอนโดใหญ่ของตัวเองด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยช้ำจากการถูกต่อยอยู่หลายรอบ มันยังไม่ถึงเวลาที่ตัวเองต้องตอบโต้ไม่อย่างนั้นแผนที่ทำมาทั้งหมดก็จะจบได้ง่าย ๆ เพียงเพราะอารมณ์ชั่ววูบของเขา

“รอหน่อยเถอะ พวกมึงจะได้กระอักเลือดตายกันเร็ว ๆ นี้แหละ” เสียงเข้มออกดุของลมพูดขึ้นคนเดียว เขาเดินเข้ามาจนถึงห้องนอน แต่ปลายทางมันไม่ได้อยู่ที่เตียงนอน มันอยู่ที่โทรทัศน์จอใหญ่ปลายเตียงมากกว่า

“ถึงวันนั้น กูจะเอาคืนอย่างสาสมเลย” เขาหัวเสียมากที่ตัวเองโดนต่อย พยายามข่มใจอยู่หลายครั้งไม่ให้ต่อยสวนคืน เจ็บตัวฟรีมันไม่ใช่นิสัย มือหนายื่นเอากล้องตัวจิ๋วที่ซ่อนไว้ใต้โต๊ะปลายเตียงขึ้นมาถือเช็กความเรียบร้อย

นอกจากภาพเคลื่อนไหวการร่วมรักของเขากับตะวันจะถูกบันทึกไว้ในนี้หมดแล้ว เขายังยื่นเอาแฟลชไดรฟ์ที่สอดเชื่อมกับโทรทัศน์ออกมาอีก แฟลชไดรฟ์นี้เป็นข้อมูลของข่าวที่เปิดวนไปวนมา เขาต้องใจเอามันมาเสียบไว้เพื่อให้ตะวันได้เห็นข่าวเกี่ยวกับพ่อและแม่ของเขา มันเป็นอย่างที่ตั้งใจ ตะวันเองก็รู้เรื่องเลว ๆ ของครอบครัวตัวเองด้วยเหมือนกัน

ครืดดดด~

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในกระเป๋ากางเกง เขาล้วงเอามันขึ้นมารับสาย ปลายสายคงไม่ใช่ตะวันเป็นแน่เพราะว่าอีกคนกำลังโดนครอบครัวกักบริเวณอยู่หลังจากที่หลุดปากบอกว่าตัวเองมีอะไรกับเขาแล้ว

“ว่าไงเจอา”

(คุณลมเกิดอะไรขึ้นครับ บอดิการ์ดที่เฝ้าคอนโดอยู่รายงานผมมาว่าคุณลมกลับมาแล้ว หน้ามีแต่รอยช้ำ) เสียงเจอาพูดถามอย่างเป็นกังวล

“นิดหน่อย” เขาพูดตอบพลางดึงเอาเมมโมรี่การ์ดออกจากกล้องจิ๋วตัวนั้น ร่างสูงจ้องมองมันด้วยสีหน้าเรียบนิ่งเหมือนไม่รู้สึกอะไรกับรอยช้ำของตัวเองบนใบหน้า

(ถอยเถอะครับคุณลม ผมเป็นห่วงคุณจริง ๆ)

“ที่ห้องไม่มียาทำแผล คุณช่วยให้คนเอามาให้ผมทีสิ หาคนทำแผลมาให้ด้วย ขอคนเป็นงานนะ ช่วงนี้เจอแต่พวกไม่เป็นงาน” นอกจากจะไม่ฟังคำของเจอาแล้ว เขายังกำลังจะหาเรื่องเข้าตัวอีกแล้ว ร่างสูงเดินตรงไปที่แมพบุ๊คของตัวเองที่วางอยู่ไม่ไกลก่อนเสียบเมมโมรี่การ์ดนั้นเข้าไปกับสายป้อนข้อมูลเพื่อดูผลงานชิ้นใหญ่ของตัวเอง

(คุณลมครับ) เจอาลอบถอนหายใจ เขาไม่รู้แล้วว่าจะหยุดทุกอย่างยังไงหรือความจริงแล้วมันมาไกลจนหยุดไม่ได้แล้วมากกว่า ภายในใจเด็กหนุ่มมันมีความแค้นอยู่มากเกินไป

“อ่อ รอบนี้ขอเป็นผู้หญิงนะเจอา ผมเบื่อผู้ชายแล้ว” ก่อนที่สายนั้นจะถูกวางไปในทันที ดวงตาคมนิ่งจ้องมองยังหน้าจอสี่เหลี่ยมตรงหน้าไร้ความหมาย เป็นภาพฉายขึ้นของร่างคนที่ร่วมรักกันอย่างเมามัน อีกคนขนาดเป็นครั้งแรกยังดูมีความสุขและชอบมันมากขนาดนี้

“ปล่อยให้โดนต่อยอยู่ได้ตั้งนานกว่าจะยอมบอก” นึกแล้วก็หงุดหงิดขึ้นมาอีกรอบ มือหนายกขึ้นขยับกรามของตัวเองอีกครั้ง ความระบมนี้มันจะหายเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ หมัดหนักชะมัด

จะบอกว่าเรื่องที่ครอบครัวของตะวันรู้เรื่องเขาควงหญิงเข้าห้องมันคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เพราะลมตั้งใจให้มันเป็นอย่างนั้นต่างหาก เขาตั้งใจให้ครอบครัวของตะวันรู้ว่าเขามันเลวเพราะพวกมันจะได้แตกสลายมากกว่าเดิม ที่ลูกสุดหวงของพวกมันตกเป็นของเขาแล้ว

ระหว่างที่เช็กวิดีโอพวกนั้นวนอยู่หลายรอบก็รู้สึกเริ่มมีอารมณ์ขึ้นอีกครั้ง ถึงแม้ว่าเด็กนั่นจะเคยเป็นครั้งแรกกับเขาแต่ก็ต้องยอมรับว่าเขาเองก็แอบติดใจกับความไร้เดียงสานั้นอย่างปฏิเสธไม่ได้

‘ก๊อก ก๊อก ก๊อก’

เสียงเคาะประตูมันดังมากพอให้ได้ยินเข้ามาถึงห้องนอนที่ไม่ได้ปิดประตูไว้ ไม่รู้ว่าเขานั่งดูวิดีโอนี้มานานแค่ไหนแล้ว คนของเจอาที่หามาถึงได้ มาถึงเขาได้เร็วมากขนาดนี้ เขาปิดแมพบุ๊คลงก่อนเดินไปเปิดประตูให้คนที่มาก๊อกเรียก

“คุณเจอาให้มาทำแผลให้คุณลมค่ะ” เป็นหญิงสาวหน้าอกใหญ่ ดูท่าแล้วคงไม่ใช่มือใหม่เรื่องบนเตียงตามที่ลมขอไป ร่างบางในชุดเซ็กซี่ยกกล่องยาที่ตัวเองถือมาด้วยขึ้นโชว์เขา

ลมไม่ได้พูดตอบอะไรนอกจากรั้งเอาร่างบางของเธอเข้ามาในห้องอย่างเร็ว ประตูบานเดิมถูกปิดไว้ในทันที เขาจู่โจมเธอเร็วมากเพราะมีอารมณ์เดิมอยู่ก่อนแล้วหลังจากนั่งดูวิดีโอร่วมรักของตัวเองกับตะวันตลอดหลายนาทีติด

“อ้ะ อื้ออ อ” เสื้อผ้าของหล่อนถูกถอดออกโดยเขาทีละชิ้นโยนลงพื้นคนละทิศละทางก่อนที่ทั้งคู่จะเริ่มเสพสมกันอีกครั้งเหมือนว่าลมไม่เคยผ่านเรื่องอย่างว่ามาเลย

ตะวัน :

“ฮ ฮึกก” หลังจากที่ผมบอกเรื่องที่มีอะไรกับพี่ลมไปแล้ว พวกป๊าก็โกรธมาก ๆ สั่งให้คนพาผมขึ้นมาที่ห้องนอนของตัวเองทันที พวกเขาบอกว่าจะกักบริเวณของผม เพื่อไม่ให้ผมต้องไปเจอพี่ลมอีก

‘ก๊อก ก๊อก ก๊อก’

เสียงเคาะประตูเรียกความสนใจของผมได้เป็นอย่างดี ผมแค่อยากรู้ว่าตอนนี้พี่ลมเป็นยังไงบ้างเท่านั้น เขาจะเจ็บมากน้อยแค่ไหน

“ตะวันลูก” เสียงนุ่มของม๊าพูดขึ้นมาแต่ไกลก่อนที่ร่างบางจะเดินเข้ามาใกล้ผมที่นั่งอยู่บนเตียงมากขึ้น ม๊ารั้งเอาตัวผมเข้าไปกอด เราสองแม่ลูกกอดกันแน่นอยู่บนที่นอนนุ่ม

“พี่ลมเป็นยังไงบ้างครับ หลังจากที่ลูกขึ้นมา ป๊าได้ทำอะไรพี่ลมอีกหรือเปล่า ฮ ฮึก” น้ำตาหยดใสมันยังนองหน้าอยู่ตลอด ม๊ายกมือเล็กขึ้นเช็ดน้ำตาให้

“ป๊าสั่งห้ามไม่ให้เขามาเจอลูกอีก ป๊าหวังดีกับหนูนะ”

“ม๊าก็เห็นด้วยกับป๊าเหรอครับ ที่ขัดขวางความรักของลูก” ม๊าเงียบไม่ได้พูดตอบอะไร เมื่อก่อนม๊ามักจะเป็นคนเดียวที่ยืนข้างผมเรื่องนี้ แต่ครั้งนี้มันกลับไม่ใช่

“ฮือออ อ เขาเป็นแฟนคนแรก ฮึก เขาเป็นคนแรกในทุก ๆ เรื่องของลูกเลย ลูกรักเขาหมดใจเลย ไม่รู้ทำไมลูกถึงยอมเขาทุกอย่างแบบนี้ ฮืออ ออ” มันเหนื่อยนะที่ต้องทำทุกอย่างเพื่อให้มีเขาอยู่ต่อ ผมรักเขาจริง ๆ มันเป็นรักแรก มันตัดใจยากเกินไปสำหรับคนที่กำลังเข้าโหมดคลั่งรักอย่างผม

“นี่ลูกรู้เหรอว่าเรื่องที่ป๊าพูดเป็นความจริง” ม๊าพูดถามสีหน้าที่ตกใจไม่น้อย ผมก็ยังไม่เชื่อหรอกว่าพี่ลมจะทำแบบนั้นกับผมได้ แต่ว่ามันก็มีเปอร์เซ็นต์อยู่แล้ว เขาเป็นอัลฟ่าแต่คนที่เป็นแฟนอย่างผมกลับไม่ได้ทำหน้าที่อะไรเลย เขาก็คงจะมีคิดนอกลู่นอกทางอยู่บ้าง

“ลูกยอมเขาเองครับ ฮืออ ออ” มันเป็นแบบนั้นจริง ๆ จากที่คิดว่าเขาทำแบบนี้ก็เพราะว่าผมไม่ทำหน้าที่ของตัวเอง ผมก็เลยตัดสินใจทำหน้าที่สุดท้ายของคำว่าแฟนให้เขา

“ตะวัน...โธ่ ลูก” ม๊ารีบคว้าเอาตัวของผมเข้าไปกอดอีกครั้ง มันดูเป็นการกระทำที่โง่มาก ๆ เลยใช่ไหม แต่ผมทำมันลงไปแล้ว

“ตอนนี้ป๊า ๆ เป็นยังไงกันบ้างครับ โกรธลูกมากเลยใช่ไหม?”

“เปล่าหรอก พวกป๊าเขาไม่โกรธอะไรลูกเลย พวกเขากำลังโทษตัวเองมากกว่า พวกเขารักลูกมากนะ” ผมรู้ว่าทุกคนรักและเป็นห่วงผม นอกจากจะกำลังไม่สมหวังในรักแล้ว ยังทำให้ครอบครัวของตัวเองต้องเสียใจอีกใช่ไหม

“ถ้าเกิดว่าอารมณ์ป๊า ๆ เขาเย็นขึ้นแล้ว อย่าลืมไปขอโทษเขาด้วยนะ เข้าใจไหมลูก”

“ครับม๊า” ผมเองก็รู้สึกผิดที่ปล่อยตัวให้เกิดเรื่องขึ้นมากขนาดนี้ แต่สำหรับเรื่องพี่ลมผมก็ยังไม่ได้ตัดใจไปซะทีเดียว เพราะยังไงเขาก็เป็นแฟนผม เป็นคนที่ผมรักอยู่ดี มันก็คงจะมีสักทางที่เราจะได้เจอกันอีกและผมก็เชื่อว่าพี่ลมก็ไม่ถอดใจเรื่องของเราง่าย ๆ เหมือนกัน

“ตอนที่ลูกมีอะไรกับเขา ได้ป้องกันหรือเปล่า” ม๊าถาม

“ครับ ลูกรู้ว่าเราไม่เหมือนผู้ชายทั่วไป”

“งั้นม๊าไม่กวนแล้ว อาบน้ำนอนพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวม๊าให้คนเอามื้อเย็นขึ้นมาให้นะ” ก่อนไปม๊าก็กอดผมอีกครั้งเชิงให้กำลังใจ ตอนนี้ก็ยังอดห่วงพี่ลมไม่ได้อยู่ดี ไม่รู้ว่าเขาจะได้ทำแผลหรือยัง โทรศัพท์หรือเครื่องสื่อสารอื่น ๆ ก็โดนยึดทั้งหมดเลย คงเป็นแบบนี้อีกวันสองวันกว่าที่ป๊า ๆ จะยอมใจอ่อนปล่อยให้ผมเป็นอิสระ