บทที่ 4 เงื่อนไขคุณควินต์

วินาทีนั้นเขาพบว่าธรรมชาติรอบ ๆ ตัวบ้านหลังนี้พบแต่สีเขียวของพุ่มไม้และต้นไม้นานา หลากหลายสายพันธุ์แต่ไม่มีฝูงแมลงและผีเสื้อสักตัวนั่นเพราะที่แห่งนี้ไร้ซึ่งดอกไม้ถือเป็นการอนุรักษ์ธรรมชาติที่ไม่สมบูรณ์แบบเอาเสียเลย ชายหนุ่มเอนกายลงบนเตียงก่อนจะหลับใหลไปด้วยพิษบาดแผลและอ่อนเพลียเข้ามาในเวลาเดียวกัน

'ก๊อก ก๊อก'

เสียงประตูดังขึ้นทำให้ชายหนุ่มสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจกลัว ภายในใจเขาภาวนาให้ใครก็ได้ที่ไม่ใช่เขาผู้นั้น

"ผมสมชาย พ่อบ้านที่นี่ครับ"

"เชิญครับ" ใบหน้าหล่อถอนหายใจใจเบา ๆ อย่างโล่งอก อย่างน้อยในตอนนี้เขายังรักษาชีวิตไว้ได้

ชายวัยกลางคนสวมชุดทางการสีขาวสลับดำ ทำให้รู้ได้ทันทีว่าเป็นพ่อบ้านมานานนับสิบปี ใบหน้านั้นเผยยิ้มกว้างออกมาอย่างเป็นมิตร ก่อนจะวางกล่องสีขาวขนาดกลางไว้ข้างกายชายหนุ่ม

"เจ็บตรงไหนบ้างครับ ผมจะทำแผลให้" น้ำเสียงอันอ่อนโยนทำให้ชายร่างเล็กอุ่นใจขึ้นมาเล็กน้อย

"ไม่เป็นไรครับ ผมจัดการเองได้ ผมเป็นหมอนะครับ"

"เหรอครับ แต่ก็ไม่ได้หรอก! ครับคุณควินต์กำชับว่าต้องเป็นอาที่ดูแลคุณภีมเท่านั้น"

" คุณอารู้ชื่อผมด้วยเหรอ" สีหน้าแปลกใจทำให้อีกคนเผยยิ้มออกมา

" ไม่รู้ได้อย่างไรครับ คุณควินต์ให้ข้อมูลของคุณมากพอที่จะรู้ว่าคุณชอบอะไร และไม่ชอบอะไรเลยละครับ"

" คนใจร้ายอย่างนั้น สนใจคนอื่นเป็นด้วยเหรอครับ"

"ปกติก็ไม่หรอกครับอืม...แต่น่าแปลกใจทำไมเขาถึงใส่ใจคุณภีมได้มากขนาดนี้"

"กลัวผมตายก่อนมั้งครับ เพราะแก้แค้นยังไม่สาแก่ใจเลย"ดวงตานั้นเศร้าหมองลงอย่างเห็นได้ชัด

" คุณเคย์เดน เป็นญาติคนเดียวที่เขามี และเป็นกำลังใจเดียวที่ทำให้คุณควินต์มีทุกอย่างได้อย่างทุกวันนี้ เขาทั้งคู่เป็นเด็กกำพร้าที่โชคร้ายต้องมาถูกรับเลี้ยงด้วยพ่อบุญธรรม"

" โชคร้าย!"

" ใช่ครับ ใคร ๆ ก็ต่างอิจฉาที่มีพ่อบุญธรรมเป็นชาวต่างชาติ แถมยังเป็นนักธุรกิจใหญ่ ชีวิตคงมีแต่ความสุข เฮ่อ..แต่รู้ไหมครับคุณภีม ห้องที่คุณอยู่ในตอนนี้ คือห้องที่คุณควินต์เคยอยู่มาก่อนครับ" คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความขมขื่น ชายหนุ่มรับรู้ได้ถึงความรักและความห่วงใยที่พ่อบ้านมีต่อชายผู้นั้น

"เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ"

"คือ.."

"อาคม ถ้าเสร็จธุระแล้วก็เชิญครับ"

" ยังไม่ได้ทำแผล"

" เดี๋ยวผมจัดการเอง"

" ครับ ๆ "

น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปดูมีพลัง ร่างสูงในชุดสูทสีดำเข้ากับเสื้อเชิ้ตสีดำ กระดุมเปิดสองเม็ดบน เผยให้เห็นสร้อยคอสีเงิน ดูมีเสน่ห์ อำนาจและน่าเกรงขาม สีหน้าของเขาราบเรียบดุจผืนทะเลทราย

"ครับ คุณชาย" ชายวัยกลางคนลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องอย่างว่าง่าย ทั้งที่ตนยังไม่ได้ทำแผลให้ชายหนุ่มเลยแม้แต่น้อย

"ถอดเสื้อ!" น้ำเสียงของเขาไม่บ่งบอกถึงอารมณ์ใด ๆ ทั้งสิ้น

"คุณจะทำอะไร?" ดวงตาเขาเบิกโตด้วยความตกตะลึง ทว่าใบหน้าหล่อเหลานั้นค่อย ๆ ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนชายหนุ่มหลับตาปี๋สองมือกำแน่นจนเล็กจิบ 'ยังไม่ทันจะหายเจ็บ เขาจะเริ่มอีกแล้วเหรอ!'

"หันหลังมา จะทายาให้!"

"ฮ่ะ!"

"นายคิดว่าฉันจะทำอะไร? "

" ปะ...เปล่า" เขานั่งพินหลังให้ในทันที ใบแดงก่ำด้วยความเขินอาย

ควินต์ค่อย ๆ ทายาบริเวณท้ายทอยและใบหน้าให้ชายร่างบางอย่างนุ่มนวล ตลอดชีวิตที่ผ่านมาตนไม่เคยเอาใจใส่หรือเป็นกังวลใจกับผู้อื่นมากเพียงนี้ ความสับสนมากมายเริ่มก่อตัวขึ้นทีละน้อย ดวงตาคมเพ่งมองริมฝีปากบางชมพู เขารู้สึกว่าความร้อนได้แผ่ซ่านไปทั้งตัวเพราะความน่ารักของอีกคนเบื้องหน้าทำให้ไม่อาจล่ะสายจากเขาได้เลย

"พรุ่งนี้นายไปทำงานที่ไร่องุ่นด้วย เพื่อชดใช้ในสิ่งที่นายทำไว้ ถ้านายทำให้ฉันพอใจถึงขั้นยกโทษให้ได้ ฉันสัญญาว่าจะปล่อยนายไป"

" จริงนะ! พูดแล้วห้ามคืนคำ สัญญาแล้วนะคุณ" แววตาคู่นั้นเปล่งประกายขึ้นทันทีราวกับเจอความหวังอีกครั้ง

"แต่มีข้อแม้"

"อะไร..."

"นายต้องนอนกับฉันทุกคืน" แววตาคู่นั้นช่างว่างเปล่าแทบไม่รู้เลยว่าจะมาไม้ไหนกันแน่ นอนที่ว่านั้นเป็นอย่างว่าหรือเปล่า? แต่กะน่ะถึงอย่างไรเขาก็ไม่มีอะไรจะเสียแล้วเพื่อแลกกับการชดใช้ความผิดแทนเซย์และอิสรภาพไม่ว่าจะแลกด้วยอะไรเขาก็ยอม