บทที่ 3 จับตัวเขาไว้ NC18+

ด้วยหน้าตาหล่อเหลาเอาการแถมตรงสเปคเขาทุกอย่างบวกกับความมึนเมาไม่เคยคาดคิดเลยว่าชายหนุ่มผู้นี้จะปลุกความหื่นกระหายที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับใครมาก่อน เขาไม่อาจต้านทานแรงปรารถนาของตัวเองได้อีกต่อไป ชายร่างสูงกำยำนั่งคร่อมร่างบางไว้ใบหน้าหล่อเหลาจ้องมองลึกเข้าในแววตาสวยคู่นั้น ทว่ากับพบแต่ความไร้เดียงสาและจริงใจ

"คุณจะทำอะไร ปล่อยผม ปล่อยผม!" เสียงตะโกนดังลั่นแต่ทว่ากลับไม่มีใครได้ยิน

"อยากรู้ว่านายจะเล่นละครได้อีกนานแค่ไหน!! ฆ่าคนตายทั้งคน ยังไม่สำนึกอีก!! ทุเรศว่ะ"

" หมายความว่าไง? ผมไปฆ่าใคร? คุณมันบ้าไปแล้ว!"น้ำเสียงอันหนักแน่น ยิ่งเพิ่มเชื้อไฟให้คนเบื้องบนมากขึ้น

"ดี! ฉันจะลงโทษนายจนกว่านายจะรับผิดชอบในสิ่งที่ทำ" ชายหนุ่มประคองใบหน้าเขาด้วยมือทั้งสองข้าง นิ้วโป้งลูบแก้มจนอีกฝ่ายรู้สึกไม่ปลอดภัย

"อย่า! อึก!" ริมฝีปากหนากอดจูบอย่างป่าเถื่อน ภีมพยายามบ่ายเบี่ยงสุดแรง แต่กระนั้นก็ไม่อาจต้านแรงปรารถนาของคนเบื้องบนได้ ริมฝีปากบางของเขาถูกขย้ำอย่างหนักหน่วงจนรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดทว่ามันไม่ได้จบลงแต่เพียงเท่านี้ ชายร่างสูงยังคงปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเขาออกอย่างง่ายดายเผยให้เห็นผิวขาวเรียบเนียนอย่างที่ไม่เหมือนใครที่เขาเคยผ่านมา

"ชอบไม่ใช่เหรอ..." น้ำเสียงอันแผ่วเบาแต่แฝงไปด้วยความหื่นกระหาย ยิ่งตอกย้ำให้เขารับรู้ว่าความบริสุทธิ์ที่รักษาไว้นั้นกำลังจากถูกทำลายเพราะคนผู้นี้

"อย่าๆ อึก อ๊ะ" มือหนาสอดแทรกนิ้วยาวไปยังซอกลึกของคนเบื้องล่าง เผยยิ้มเหี้ยมเกรียมจนน่าขนลุก กลิ่นหอมสะอาดของเขาชวนน่าหลงใหล ร่างสูงก้มลงจูบซอกคออันขาวเนียน ไต่ระดับจนถึงหน้าอกกว้าง ค่อย ๆ ลิ้มลองยอดอกสีเข้ม จนคนเบื้องล่างสั่นสะท้านไปทั้งตัวอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน ด้วยท่าทางไร้เดียงสาของเขาทำให้ชายหนุ่มหยุดนิ่งไปชั่วขณะรับรู้ได้ทันทีว่าเขาไร้เดียงสากว่าที่ตนคิดไว้เยอะยิ่งสร้างความพึงพอใจให้เขาไม่น้อย

"..." ดวงตาคมเพ่งมองแก้มแดงระเรื่อบนใบหน้ารูปไข่ที่เลอะเปื้อนไปด้วยเลือด นิ้วเรียวเช็ดทำความสะอาดร่องรอยน้ำสีแดงขุ่นอย่างนุ่มนวล

"จะปลดเชือกให้ ถ้านายไม่ดื้อ"น้ำเสียงดุดันเอ่ยขึ้น ชายหนุ่มทำได้เพียงพยักหน้าตอบรับด้วยความจำยอมเชือกที่พันธนาการเขาไว้ถูกปลดออกอย่างง่ายดาย

ชายหนุ่มปลดเสื้อผ้าตนเองจนหมดสิ้นเผยให้เห็นดุ้นยักษ์ที่ชูชันปลายนิ้วของเขายังคงบีบคางไว้แน่นก่อนระดมจูบลงไปสุดแรงจนอีกฝ่ายสั่นสะท้านไปทั้งตัว มือหนาจับขาถางออกจากกันทำให้คนเบื้องล่างไม่มีทางหลบหนีจากสัมผัสอันหนักหน่วงไปนี้ได้

"ยะ..ยะ...อย่า..."

"มาสนุกกันเถอะ! รับรองนายจะติดใจจนขึ้นคร่อมฉันเองสักวัน"น้ำเสียงเย็นชาพร้อมเผยยิ้มมุมปากเล็กน้อย ทำให้คนเบื้องล่างดิ้นรนสุดกำลังเพื่อเอาตัวรอด

"ไม่มีวัน!!"

"ดิ้นไปก็ไม่มีประโยชน์เพราะที่นี่เข้ามาแล้ว ออกยาก"

" ไม่!! อึก! อ่าาา"

เสียงอ้อนวอนของเขาไม่มีประโยชน์ใด ๆ คนเบื้องบนจับดุ้นยักษ์สอดเข้าไปในช่องทางที่ค่อย ๆ คลี่ออก

"อืม..." เสียบทุ้มต่ำอย่างพึงพอใจของคนเบื้องบนทำให้อีกคนหน้าแดงระเรื่อ

"อ๊ะ..อ๊ะ...อะ..อ่าาาา" ชายหนุ่มเผลอครางออกมาสร้างความพึงพอใจให้เขาไม่น้อย ร่างกำยำแทงเข้าแทงออกอย่างเร่าร้อน เพิ่มจังหวะความเร็วขึ้นอย่างกับสัตว์ร้ายที่หิวกระหายนานนับปี

"แค่นี้...แฮร่กๆ มันยังน้อยไป..อืม"

"อะ..อะ..ผมเจ็บ จะไม่ไหวแล้ว..."

"เรื่องของนาย...อึก! อ่าา"

น้ำขาวขุ่นไหลเลอะเปื้อนหน้าอกที่เต็มไปด้วย ร่องรอยแห่งความสุขราวกับตอกย้ำถึงความพ่ายแพ้ให้คนเบื้องล่าง

ภีมเบือนหน้าหนีแม้ภายในใจจะสงสัยว่าเหตุใดกันเขาถึงทำเช่นนี้กับตน ดวงตาเพ่งมองแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อเมื่อผ่านศึกอันยาวนานของคืนนี้

" ทีนี้ตอบผมได้หรือยังว่าผมไปทำอะไรให้คุณไม่พอใจ" น้ำเสียงจริงจังทำให้อีกคนนิ่งไป

"ฮึ! นายรู้ก็อยู่แก่ใจไม่ใช่รึไง ฆ่าคนตายแล้วยังจะตีหน้าซื่ออีก คนอื่นอาจจะเชื่อ แต่ฉันมั้ย!!" เสียงตะคอกด้วยอารมณ์โทสะ แววตาเคียดแค้นทำเอาอีกคนขนลุกไปทั้งตัว

"ก็ถามอยู่นี่ไงครับ? ว่าผมไปทำอะไรให้คุณไม่พอใจ อีกอย่างคุณไม่มีสิทธิ์มากักขังหรือรังแกผมอย่างนี้" น้ำเสียงดูอ่อนโยน พร้อมแววตาที่จริงจังทำให้ควินต์เริ่มหวั่นไหวเล็กน้อย แต่ทว่ามือหนากำคอยาวไว้แน่น ชายหนุ่มขบกรามแน่นดวงตาแดงก่ำจ้องมองเขาที่เป็นได้เพียงลูกไก่ในกำมือ ทั้งที่หลักฐานแน่นหนาขนาดนั้น ไม่เขาคนนี้แล้วจะเป็นใครไปได้

"รถเก๋งสีดำ ป้ายทะเบียน กจ 1208ของนายใช่ไหม"

"ใช่! คุณรู้ได้ไง?"

" จะไม่ได้ไง มันเป็นป้ายทะเบียนรถที่พรากชีวิตน้องชายฉันไป"ชายหนุ่มยิ่งบีบคอเขาแน่นขึ้นด้วยอารมณ์ร้อนดั่งเปลวเพลิง

"อึก!" ความเจ็บปวดคืบคลานเข้ามาอีกครั้ง เขาแทบหายใจไม่ออก วินาทีเขาจำได้เพียงว่าไม่ใช่ตนเองที่ใช้รถคันนั้นเพียงคนเดียว และไม่เคยขับรถชนใครมาก่อน เว้นแต่ว่าจะเป็นเขาผู้นั้น

"นรกที่แท้จริงกำลังรอนายอยู่ ฮึ!"

"อึก! " ในเมื่อเรื่องกลายเป็นแบบนี้ เขาจะต้องจำยอมรับเคราะห์แทน อย่างไรเสียเขาก็รักเซย์เหมือนน้องชายแท้ ๆ

ท่าทางอิดโรยทำให้อีกคนค่อย ๆ ปล่อยมือออกจากลำคอด้วยความหวาดหวั่นเล็กน้อย ทิ้งไว้เพียงรอยแดงก่ำ น่าแปลกใจยิ่งเห็นชายผู้นี้ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดทั้งที่เป็นผู้กระทำ

"ไปอาบน้ำซะ! เดี๋ยวจะให้คนนำเสื้อผ้า และอาหารมาให้!"

"ขอบคุณครับ" น้ำเสียงอ่อนโยนด้วยความรู้สึกผิดแทนน้องชายทำให้คนร่างสูงหยุดนิ่งไป แววตาเหลือบมองเล็กน้อย

"ยอมรับแล้วสินะ" ชายหนุ่มสวมใส่เสื้อผ้าก่อนจะเดินจากไป หากเขาลองหันกลับมามองสักนิด จะพบดวงตาคู่นั้นเอ่อล้นไปด้วยน้ำใส เพียงเพราะเขาเข้าใจดีว่าการสูญเสียคนที่รักไปอย่างไม่มีวันหวนกลับคืนมามันทรมานเพียงใด

เขาเดินมาหยุดตรงหน้าต่างบานหนึ่ง ยังโชคดีที่ห้องใต้หลังคามีที่ให้เขาหายใจได้บ้าง ดวงตากวาดมองไปรอบ ๆ บริเวณเบื้องล่างเพื่อหาช่องทางหลบหนีออกไป ไม่มีอะไรต้องชดใช้โทษความผิดให้ชายผู้นั้นอีกแล้ว เพราะทุกอย่างที่เขารักษาเป็นอย่างดีกลับมอบให้คนผู้นั้นไปจนหมดสิ้น