บทที่ 2 เริ่มการแก้แค้น

รถเก๋งสีดำขับเล่นไปตามเส้นทางที่ลูกค้าได้ระบุ ระยะทางที่ไม่คุ้นเคยทำให้เขาต้องเปิดจีพีเอสนำทางไปยังบ้านหลังนั้น ยิ่งขับรถใกล้ถึงที่หมายเท่าไหร่ เหมือนยิ่งหลงเข้าไปในป่ามากขึ้นเท่านั้น ทุกอย่างเงียบสงัดบนเส้นทางไม่มีรถสักคนขับผ่านมาให้พออุ่นใจ

ชายหนุ่มเลิกคิ้วสูงอย่างสงสัย เหยียบเบรกในทันที เมื่อพบว่าด้านหน้าตนมีร่างใครผู้หนึ่งนอนหมดสติ ร่างสูงไม่อาจรอช้ารีบลงจากรถด้วยความเป็นห่วงชายผู้นั้นโดยไม่ทันระวังตัว กลับโดนตีศีรษะด้วยไม้เบดบอลเข้าอย่างแรง ทุกอย่างมืดสนิทลงในพริบตา

"เอาตัวไป!!" น้ำเสียงเข้มเอ่ยขึ้น

"ครับท่าน!" เขาผู้นั้นเผยยิ้มเหี้ยมเกรียม ก่อนนำผ้าบางเช็ดเลือดกระเซ็นบนฝ่ามืออย่างเย็นชา มองลูกน้องคนสนิทนำร่างไร้สติขึ้นรถขับออกไปจนลับตา

"มันต้องชดใช้ให้นาย....เคย์เดน" ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความขุ่นเคืองใจ

"แจ้งเลขาให้ยกเลิกการประชุมทั้งหมดของเดือนนี้"

" ครับ คุณควินต์"

รถหรูนำเข้าขับออกไปในที่สุดวันที่เขารอคอยก็มาถึงการแก้แค้นให้น้องชายคนเดียว เด็กหนุ่มผู้มองโลกในแง่ดีโดยเฉพาะรอยยิ้มที่มีความสุขทุกครั้งเมื่อเอ่ยถึงคนรักของตนเอง

3 ชั่วโมงก่อนหน้านั้น

"ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วครับ ท่านประธาน"

"อืม"

ผมโบกมือเป็นสัญญาณให้เลขาส่วนตัวออกไป ก่อนจะลุกขึ้นยืนจ้องมองแฟ้มเอกสารในมือล้วนเป็นข้อมูลของเจ้าของรถเก๋งสีดำคันนั้นที่ผมเฝ้าสืบหาและวางแผนแก้แค้นมานานนับปี

พลึบ!

แฟ้มเอกสารถูกโยนลงถังขยะอย่างไม่ไยดี แววตาว่างเปล่ายังคงจ้องมองมันอย่างไม่ละสายตาตั้งแต่สูญเสียน้องชายคนเดียวไปโดยไม่มีคำร่ำลาใดๆ เหมือนตายทั้งเป็นเพียงเพราะชายผู้นั้นขับรถชนแล้วหนีไปราวกับเป็นว่าเขาเป็นสัตว์ตัวหนึ่งที่ไร้ค่า

"พี่จะทำให้มันชดใช้ในสิ่งที่มันทำ อย่างสาสมที่สุด" น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยขึ้น แววตาแดงก่ำด้วยความคับแค้นเพ่งมองรูปถ่ายของเขาและน้องชาย ก่อนจะเผยยิ้มเหี้ยมเกรียมจนน่าหวาดกลัว

บ้านพักอากาศบนภูเขาสร้างจากไม้และหินธรรมชาติ ท่ามกลางป่าสนเขียวขจี ระเบียงไม้กว้างโอบล้อมตัวบ้าน เผยให้เห็นภูเขาสลับซับซ้อนไกลสุดตา ภายในโลงมีเพดานสูงและหน้าต่างบานใหญ่ เตาผิงหินก้อนใหญ่เป็นจุดศูนย์กลางของห้องนั่งเล่น โซฟาหนังนุ่มนิ่ม ห้องนอนชั้นบนมีหน้าต่างรอบด้านให้ความรู้สึกเหมือนนอนท่ามกลางธรรมชาติ อีกทั้งยังมีห้องใต้หลังคา พื้นไม้แข็งแรง กล่องพร้อมเครื่องใช้มากมายเรียงรายไว้เป็นระเบียบเสมือนใช้เป็นห้องเก็บของ ใบหน้าได้รูปหล่อเหลาเลอะเปื้อนไปด้วยของเหลวสีแดงนอนแน่นิ่งบนเตียงไม้เก่าๆ ทำให้ใครคนหนึ่งพึงพอใจไม่น้อยเมื่อเห็นสภาพชายหนุ่มผู้นี้ไม่ต่างจากเศษขยะ ชายหนุ่มพริ้มตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเจ็บบริเวณท้ายทอย เขาพยายามกวาดสายตามองไปรอบๆ พบว่าเป็นสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย คนร่างบางคิดจะลุกขึ้นนั่งทว่าแขนและขาทั้งสองข้างกับถูกมัดตึงไว้กับหัวเตียงอย่างป่าเถื่อน ชายหนุ่มพยายามดิ้นรนสุดกำลังเพื่อให้หลุดพ้นจากพันธนาการนี้

"บ้าจริง!" ชายหนุ่มสบท ออกมาอย่างไม่พอใจ ใครกันที่ทำเช่นนี้กับตนเอง

"ดิ้นรนไปก็เท่านั้น" น้ำเสียงที่เรียบเฉยไม่บ่งบอกถึงความรู้สึกใดๆ ของชายร่างสูงสง่า ดูท่าทางอายุมากกว่าตนเดินตรงมาหาเขาพร้อมกับแก้วไวน์ในมือก่อนจะจิบมันเบา ๆ อย่างรื่นรมย์

"คุณเป็นใคร? คุณต้องการอะไร? หรือคุณต้องการเงิน " ดวงตาคมหลบซ่อนความหวาดหวั่นไว้ ไม่ให้อีกฝ่ายสัมผัสได้

"จุ๊ๆ คุณหมอ เงินผมก็มี! เผลอ ๆ อาจจะมากกว่าเสียอีก" เขานั่งลงพลางชี้นิ้วไปยังหน้าอกขาวภายใต้เสื้อเชิ้ตบางๆ

"เอามือของคุณออกไป!" น้ำเสียงเข้มทำให้อีกคนเลิกคิ้วสูงเผยยิ้มมุมปากเล็ก

'ผั๊วะ'

"อึก!"

มัดใหญ่ซัดเข้าไปตรงท้องน้อยสุดแรง ทำให้อีกคนดิ้นทุรนทุรายด้วยเจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อน

"ผมทำผิดอะไร!" ดวงตาแดงก่ำใช้มือเช็ดน้ำแดงตรงริมฝีปากอย่างรวดเร็ว

"นายมันน่าหนาดีจริงๆ! ฉันละยอม"

"..."

"ชักอยากจะรู้เหมือนกัน ความรู้สึกที่เห็นคนเจ็บปวดและตายต่อหน้าต่อตามันเป็นอย่างไร? สนุกไหม ฮึ!" แววตาทอประกายโหดเหี้ยมจ้องมองชายหนุ่มอย่างไม่กะพริบตา

"ผมไม่เข้าใจ? คุณคงเข้าใจอะไรผิดไป ปล่อยผมไปเถอะ! ผมจะถือว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น" ตลอดชีวิตของเขาไม่เคยมีเรื่องชกต่อย หรือบาดหมางกับใครมาก่อน ทำไมตนถึงต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย

"ฮ่าฮ่า" เสียงหัวเราะดังสนั่นไปทั่วห้องราวกับเป็นเรื่องตลก

'เพล้ง!!'

ชายหนุ่มขว้างปาแก้วไวน์ด้วยอารมณ์โทสะความรู้สึกขุ่นเคืองใจอัดแน่นทางด้านภีมเอียงกายถอยหนีไปทีละนิดแม้รู้ว่าการกระทำเช่นนี้มันเสียเวลาเปล่าก็ตามแต่ยังดีกว่าไม่คิดที่จะทำอะไรเลยซึ่งเขาจะไม่มีวันยอมให้ชายผู้นี้ทำร้ายตนทั้ง ๆ ที่ไม่รู้สาเหตุการกระทำเช่นนี้ของคนผู้นั้น