บทที่ 1 ตระกูลสินทวีนันท์

เมฆดำทะมึนก่อตัวขึ้นบนท้องท้องฟ้าบ่งบอกถึงพายุที่กำลังจะมา ลมแรงกรรโชกพัดพาใบไม้และเศษขยะปลิวว่อนไปทั่วถนนคนเดิน ชายหนุ่มร่างสูงในชุดนักศึกษาเผยสีหน้าบ่งบอกถึงความท้อแท้สิ้นหวังไร้ซึ่งกำลังจะก้าวเดินต่อไปเสมือนว่าได้ผ่านเรื่องราวอันโหดร้ายเกินจะทำใจยอมรับได้ สติของเขาล่องลอยไม่อยู่กลับเนื้อกลับตัวทว่ายังคงย่างกายไปตามเส้นทางเดินม้าลายเพียงหวังว่าจะข้ามไปอีกฝั่งฝากหนึ่งของถนน โดยไม่ทันสังเกตว่าสัญญาณจราจรขึ้นไฟเขียว

โครม!

ร่างสูงลอยละลิ่วเลยไปตามแรงชนของรถ ทำให้ศีรษะนั้นกะแทรกพื้นสุดแรง วินาทีความเป็นความตายกำลังมาเยือนชายหนุ่มกลับคิดถึงคำพูดอันไร้เยื่อใยของผู้ที่เอ่ยว่าคำรักตนจนหมดใจ

"ขอให้เรื่องของเราจบแค่นี้เถอะ! นายไม่มีประโยชน์แล้ว เข้าใจ! รำคาญว่ะ!" คำพูดนั้นทิ่มแทงลึกเข้าไปในหัวใจที่เต็มไปด้วยความรักบริสุทธิ์ ทว่ากับพังทลายลงเพียงเพราะคนใหม่ที่เหนือกว่าตน รถเก๋งสีดำแล่นมาด้วยความเร็วสูงเกินกำหนดราวกับว่าจงใจขับชนเขาผู้นั้นซึ่งได้บัดนี้นอนหงายมองฟ้าเลือดอาบท่วมตัวท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำลงมาได้จังหวะ แววตาเศร้าหมองเหม่อได้เพ่งมองผู้บังคับพวงมาลัยน้ำใสไหลรินอย่างขื่นขมก่อนจะพริ้มตาลงหลับใหลไปตลอดกาล

1 ปีผ่านไป

คลินิกชื่อดังแห่งหนึ่งในย่านใจกลางเมือง โดยมีเอกลักษณ์เฉพาะนั้นคือรอบ ๆ บริเวณคลินิกมักตกแต่งไปด้วยดอกกุหลาบหลากหลายสีสัน หลากหลายชนิดพร้อมบานสะพรั่งไปทั่วลานซึ่งบ่งบอกถึงลักษณะนิสัยอันอ่อนโยนของผู้เป็นเจ้าของคลินิกแห่งนี้

"ที่รัก!! อยู่ไหนอะ คิดถึงจัง? " เสียงออดอ้อนดังแว่วมาแต่ไกล ทำให้ชายหนุ่มที่วุ่นวายกับการอาบน้ำเจ้าขนปุย เผยยิ้มสดใสอย่างไม่ถือสา

"เรียกพี่ไม่ได้หรือไงเซย์ ฟังแล้วขนลุก" น้ำเสียงนุ่มนวลของชายหนุ่มใบหน้ารูปไข่คมสัน คิ้วหนาพาดเฉียง ริมฝีปากหยักสวยชวนน่าหลงใหล

"ไม่ได้! อย่างไงผมก็จะจีบพี่ชายคนนี้มาเป็นแฟนให้ได้"

"ตามสบายแล้วกัน ยังไงพี่ก็ไม่ใจอ่อนให้น้องชายหรอกนะ" ชายหนุ่มยิ้มกริ่มมองคนร่างสูง ไหลกว้างอกผาย ใบหน้าคมดุจรูปสลักขมวดคิ้วย่นในทันที

"คอยดูละกัน!! นี่กุญแจรถ คืนให้แล้วนะ ห้ามบอกแม่ล่ะ ผมดันโดนยึดกุญแจรถนี่มันลำบากจริงๆ"

" หยุดเที่ยวผับ หยุดกินไวน์ แล้วตั้งเรียนให้จบจะได้ไม่ลำบาก มีงานทำแบบพี่ไง?"

" ดูแลสัตว์นี่นะ! ไม่เอาอะ ขยะแขยง ไม่เรียน ไม่ทำงาน ก็มีเงินใช้ ชาตินี้ไม่รู้จะใช้หมดหรือเปล่า" เขาพูดอย่างลอยหน้าลอยตา

" มีเงินเดี๋ยวก็หมดไป หากเราไม่มีความรู้ กลับไปเรียนซะ"

"ไม่เอา ชีวิตผมวาสนาดีได้พ่อเลี้ยงเป็นมหาเศรษฐี แถมยังเอ็นดูผมอย่างกับเป็นลูกแท้ๆ ทำไมต้องใช้ชีวิตให้เหนื่อย ไปละ บาย..." คนตัวสูงแสดงสีหน้าไม่พอใจก่อนจะเดินจากไป เผยยิ้มตรงมุมปากอย่างมีเลศนัย

"จริง ๆ เลยน้องคนนี้ เมื่อไหร่จะโตสักที" ชายหนุ่มส่ายหัวไปมาอย่างไม่เข้าใจว่าเหตุใดน้องชายที่เคยน่ารักน่าเอ็นดู กลับเปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้ เขาก้มมองกุญแจรถเก๋งในมือ ก่อนจะเช็ดตัวให้สุนัขสีขาวให้เสร็จเรียบร้อยก่อนจะปิดคลินิกเพื่อไปส่งดอกไม้ตามที่อยู่ที่ได้มา

ภีม สินทวีนันท์ ลูกชายคนโตของท่านประธานบริษัทแบรนด์ไข่มุกน้ำหนึ่งเครื่องประดับชั้นนำของประเทศแต่กลับผันตัวมาทำที่ตนรักนั่นคือการเป็นหมอสัตวแพทย์ ชื่อคลินิกภีมสัตวแพทย์และยังขายส่งดอกไม้ที่ตนเพาะปลูกเองกับมือการกระทำที่แตกต่างและเอาแต่ใจของเขาสร้างความไม่พอใจให้ภาณุวัตร สินทวีนันท์ ผู้เป็นพ่อทว่าไม่อาจทำอะไรได้เพราะเห็นแก่ภรรยาเสียชีวิตไปตั้งแต่เขาอายุได้แปดขวบ

ตั้งแต่ภรรยาเสียชีวิตไปด้วยโรคร้าย ภาณุวัตรก็วุ่นวายอยู่กับการทำงาน ไม่มีเวลาดูแล และใส่ใจเขาเหมือนเมื่อก่อน จนพบรักอีกครั้งกับแสงดาวแม่เลี้ยงลูกติดที่มีชื่อว่า เซย์ สินทวีนันท์ ชายหนุ่มหน้าตี๋ ที่ถูกตามใจมาแต่เด็ก อยู่อย่างราชาจนเคยตัว ชอบเอาอารมณ์เป็นใหญ่ จนแสงดาวพลอยเอือมระอาไปด้วย เธอมักยกยอภีมเพื่อเป็นแบบอย่างให้เขา โดยไม่รู้เลยว่าได้สร้างความประทับใจจนคิดไปไกลเกินกว่าพี่น้อง