บทที่ 4 ไม่เกี่ยวกัน

ไอรยายอมรับกับเรื่องที่รสาคาดเดา ในกลุ่มตอนนี้เรื่องของมาวินเป็นเรื่องที่ขึ้นชื่อ ไม่ว่าจะผ่านไปหลายวันแล้วก็ตาม มาวินถูกส่งตัวไปรักษาที่กรุงเทพเป็นที่เรียบร้อยด้วยการจัดการของคนเป็นบิดามารดา ทว่าอาการเท่าที่ได้รับฟังมาก็ยังอยู่ในขั้นวิกฤติ ไม่รู้สึกตัวร่วมด้วยยังคงใส่เครื่องช่วยหายใจตลอด

“แกเชื่อหรือเปล่า”

“…”

“มันคงยากสำหรับคำตอบ งั้นจะทำเหมือนที่ชาวบ้านบอกหรือเปล่า”

เมื่อตอนเช้านำแนะนำจากคนในปางช้างซึ่งนับว่าเป็นคนในพื้นที่ รับรู้เรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้น ยิ่งเรื่องไหนที่เกิดขึ้นแล้วหลายเป็นเรื่องใหญ่ มีคนให้ความสนใจเยอะ หลายคนแนะนำให้ทำการเลี้ยงผี ผลจากการกระทำอาจทำให้คนเจ็บป่วยนั้นมีอาการดีขึ้นตามลำดับ ซึ่งความคิดหนึ่งของคนนอกพื้นที่อาจจะไม่เชื่อ อาจคิดว่ามันงมงายด้วยซ้ำ

“ทางเลือกมีทางนี้เท่านั้นนะรสา”

ทางหนึ่งเป็นการรักษาเกี่ยวกับแพทย์แผนปัจจุบัน

อีกทางก็ทำในด้านความเชื่อ มันคงไม่เสียหายด้วยซ้ำ

“ไอ”

“มันก็ไม่ได้ทำอะไรหนักหนาไม่ใช่เหรอ เตรียมแค่ในสิ่งที่ชาวบ้านในพื้นที่บอก”

“มันก็ใช่แต่รู้ไหมว่าในตอนนี้ต้นไม้ใหญ่ที่มาวินไปฉี่รดเป็นพื้นที่ที่น้ำท่วมสูง ไม่ลดมีแต่เพิ่มเพราะฝนตกติดต่อกันหลายวัน น้ำป่าบนเขาก็เลยไหลแรงเพิ่มระดับที่ต้องติดตามทุกชั่วโมงด้วยซ้ำ”

“แล้วมันต้องทำยังไงรสา แสดงว่าเรามีแต่ต้องรอใช่หรือเปล่า”

“ตามความจริงก็แบบนั้น เพราะต้องไปทำในจุดที่ที่เป็นต้นเหตุ” รสาเอ่ยพูดอย่างตรงไปตรงมากับเพื่อนสนิทอย่างไอรยา ยิ่งทำให้ความหนักใจอึ้งหนักกว่าเดิมด้วยซ้ำ แต่มันยังไม่แค่นั้น “และที่สำคัญทุกคนในกลุ่มเรามีคนไม่เห็นด้วยและก็ไม่ทำ”

“…”

“จะทำได้ต้องทำยกกลุ่ม”

ปัญหาขนาดใหญ่ตีตบท้ายเข้ามาแบบไม่ทันได้ตั้งตัวแบบนี้สินะที่เจ้าของปางช้างเอ่ยบอกราวกับรับรู้เรื่องราวที่กำลังจะเกิดขึ้นด้วยซ้ำ

คนๆ เดียวเกือบทำให้เพื่อนทั้งกลุ่มตายงั้นเหรอ

เหตุการณ์ที่พวกคุณเจอกันก็มาจากคนๆ เดียวครับ จะช่วยหรือจะปล่อยก็ไปปรึกษาเพื่อนคุณแล้วกัน

อาจจะยากหน่อยหากไปพูดกับเพื่อน เพราะไม่มีใครรักชีวิตคนอื่นมากกว่าตัวเอง

“งานยากแล้วสิรสา”

“เรียกได้ว่างานช้างเลยต่างหาก”

เป็นงานช้างอย่างที่รสาว่าจริงๆ เพราะทุกอย่างกำลังจะล่มลง ก่อนหน้านั้นที่ทั้งไอยราและรสาเข้ามาในกลุ่มและได้พูดเรื่องของมาวินอีกครั้ง เมื่อไม่มีใครเอ่ยปากออกมาทำเลยด้วยซ้ำ มีเพียงแค่ไอยรา รสาและก็กล้าเท่านั้น ทำให้ทุกอย่างมันดูยากขึ้นเป็นเท่าตัว หากเอ่ยเรื่องการช่วยเหลือมาวินมาเป็นหัวข้อแรกมักจบลงที่การมีปากเสียงกันทุกครั้ง

การช่วยเหลือ ความเห็นอกเห็นใจถูกทับถมด้วยการถามย้อนกลับในทุกครั้งว่าทำไมต้องทำให้คนที่ทำให้ชีวิตพวกเราเกือบตาย ทำไมต้องเห็นอกเห็นใจ จากกลุ่มใหญ่ถูกแบ่งย่อยกลายเป็นกลุ่มเล็ก จากนั้นก็แยกย้ายกันออกไป

และกลุ่มที่ไอยราก็มีแค่สามคน

“ทำไมกล้าเชื่อ”

“ไม่มีอะไรให้ไม่เชื่อ ในเมื่อไอ้ตัวคนทำมันยังอยู่ในไอซียู”

“ก็จริง”

“ถึงแม้จะเป็นเรื่องที่จับต้องไม่ได้ แต่คนเหนือเขาทำแบบนี้จริงๆ บางพื้นที่อาจเรียกไม่เหมือนกันแต่ในทางลงมือปฏิบัติก็คล้ายๆ กันหมดแล้วยิ่งชาวบ้านบอกว่าพ่อเลี้ยงวันถึงขั้นเอ่ยปากออกมา ยิ่งต้องเชื่อ”

“…”

“แล้วไอไปพูดกับเขา เป็นไงบ้างละ”

“เขาบอกมันไม่เกี่ยวกับเรา”

“ไอ้เหี้ย บอกแบบนั้นเหรอ”

“อือ”

ท่าทางของกล้าทำให้ไอยราพอที่จะคาดเดาออกว่าในความคิดของเพื่อนคิดอะไรอยู่ แต่สายตาก็ดันเห็นรสาที่กำลังจะเดินเข้ามาสมทบ

“พวกนั้นจะออกจากปากช้างทันทีที่น้ำลดและถนนไปได้” รสาเดินออกมาจากที่พักแล้วพูดขึ้น “ไม่มีใครจะทำอย่างที่ชาวบ้านบอก เอ่ยแค่ชีวิตใครก็รับผิดชอบเอาเอง”