บทที่ 1

แสงแดดอ่อนยามเช้าที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านกันยูวีราคาแพงไม่ได้ทำให้บรรยากาศในห้องนอนกว้างขวางของคอนโดหรูหราใจกลางเมืองดูอบอุ่นขึ้นเลยสำหรับ นลิน

เธอลืมตาขึ้นช้าๆ ท่ามกลางความเงียบสงัดที่มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแผ่วเบา สัมผัสแรกที่รับรู้คือความอุ่นจากอุณหภูมิร่างกายของคนที่นอนอยู่ข้างกายทั้งคืนแต่ไม่คิดจะหันมากอดกัน

นลินขยับกายอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้รบกวนคนร่วมเตียง เธอตะแคงข้างมองเสี้ยวหน้าคมคายของ ภูมินทร์ ผู้ชายที่ครอบครองหัวใจของเธอมามากกว่าครึ่งชีวิต

ในยามหลับใหลเขาก็ยังคงหล่อเหลาดูดี คิ้วที่มักจะขมวดมุ่นอยู่เป็นนิจคลี่ออกจากกัน มุมปากที่เคยพ่นแต่วาจาร้ายกาจเรียบกริบดูอ่อนโยนลงอย่างน่าประหลาด นลินเผลอยิ้มออกมาบางเบา มือบางสั่นเทาน้อยๆ ขณะเอื้อมไปปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากเขาอย่างแผ่วเบา

‘ถ้าเวลาหยุดไว้แค่ตรงนี้ได้ก็คงดี’ เธอคิดในใจด้วยความหวังที่ริบหรี่เหมือนแสงเทียนท่ามกลางพายุฝน

แต่ความสุขชั่วขณะนั้นสั้นกว่าลมหายใจ ทันทีที่ปลายนิ้วของเธอสัมผัสโดนผิวแก้มของเขาด้วยความเผลอไผลภูมินทร์ก็ขยับตัวตื่นขึ้นมา แววตาที่ลืมขึ้นมาไม่มีร่องรอยของความงัวเงียหรือความอ่อนโยนที่เธอเฝ้าฝันถึง มันมีเพียงความตื่นตัวที่มาพร้อมกับความเย็นชา

เขาชะงักเมื่อเห็นใบหน้าของนลินในระยะประชิด ก่อนจะสปริงตัวลุกขึ้นนั่งและขยับถอยห่างราวกับสัมผัสจากเธอนั้นเป็นอะไรสักอย่างที่น่ารังเกียจและอยากถอยหนี

คนตัวใหญ่ทอดถอนใจยาวพลางเสยผมอย่างหงุดหงิด แววตารำคาญฉายชัดจนนลินต้องหดมือกลับมาแทบไม่ทัน

“ขอ...”

นลินไม่ทันได้เอ่ยคำขอโทษใดๆ คำพูดร้ายกาจของเขาก็แทรกขึ้นมาเสียก่อน

“ตื่นแล้วก็รีบลุกออกไปจากห้องฉันสักที” น้ำเสียงของเขาเรียบสนิท แต่มันกรีดลึกเข้าไปในใจคนฟัง

“เดี๋ยวแม่บ้านจะเข้ามาทำความสะอาด ฉันไม่อยากให้ใครเห็นว่าเรานอนด้วยกัน”

คำพูดนั้นเหมือนน้ำเย็นจัดที่สาดรดลงบนหน้า นลินชะงัก รอยยิ้มที่ตั้งใจจะมอบให้เขาในตอนเช้าเลือนหายไปทันที เธอพยายามบังคับไม่ให้ริมฝีปากสั่นขณะพยุงตัวนั่ง พลางดึงผ้าห่มขึ้นมาปกปิดร่างกายที่เต็มไปด้วยร่องรอยของบทรักเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา

“พี่ภูมิไม่ต้องย้ำหรอก ลินรู้ว่าเรื่องเมื่อคืนพี่แค่พลาด”

เธอตัดพ้อเสียงเบา พยายามรักษาศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของตัวเองด้วยการกดข่มความเจ็บขัดที่กลางกายแล้วลุกขึ้นจากเตียงด้วยตัวเอง

เพราะเธอเพิ่งจะทอดกายให้คนที่ไม่เคยมีความรักให้เธอเลยเมื่อคืนที่ผ่านมา

นลินยอมตกเป็นของภูมินทร์ทั้งกายใจแม้ว่าเขาจะไม่เคยชายตาแลเธอเลยก็ตาม...

ภูมินทร์ไม่ได้หันมามองเธอ เขาเพียงใช้หางตาของเขาไล่สำรวจใบหน้าเนียนใสที่บัดนี้ดูซีดเซียว ก่อนจะแค่นยิ้มที่มุมปากกับคำพูดของเจ้าหล่อน

“รู้ก็ดี เธอจะได้เข้าใจว่าฉันมองเธอเป็นแค่น้อง ข้างบ้านคนหนึ่ง”

เขาเน้นคำว่าน้องชัดเจนราวกับต้องการตอกตะปูลงบนฝาโลงของความหวังไม่คิดจะปล่อยให้เธอเพ้อพก ไปไกลเพราะแค่ความสัมพันธ์ทางกายชั่วข้ามคืน

“เรื่องเมื่อคืน ถือว่าวิน-วินก็แล้วกัน ลินเองก็โตแล้ว อย่าคิดอะไรล้ำเส้นล่ะ”

วิน-วินอย่างนั้นเหรอ

นลินรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า คำว่าน้องที่เขาประเคนให้มันคืออาวุธที่เขามักใช้ฆ่าเธอให้ตายทั้งเป็นเสมอมา

เธอสูดหายใจเข้าลึกพยายามเมินถ้อยคำใจร้ายของคนตรงหน้า นลินกัดฟันแน่นเพื่อกักเก็บน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาต่อหน้าผู้ชายใจร้ายคนนี้ หญิงสาวขยับตัว ก้มเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่ตามพื้นมาสวมใส่ทีละชิ้นด้วยมือที่สั่นเทา โดยที่มีสายตาเย็นชาคู่นั้นมองตามหลังมาอย่างไม่ไยดี