คนในความลับ ตอนที่ 1

อัญตาตื่นนอนแล้วลุกขึ้นนั่งด้วยอาการงัวเงีย มองไปข้างกายก็ไม่เห็นคนที่นอนกอดก่ายกันเมื่อคืนเสียแล้ว เธอถอนหายใจหน่าย ที่มันจะเป็นแบบนี้เสมอ แม้จะพยายามเข้าใจเขาเท่าไหร่ แต่ดูเหมือนจะไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าทำไมต้องทน...

เธอจัดการอาบน้ำแต่งตัวและลงไปทำมื้อเช้าง่ายๆ กินกันหิว ก่อนจะเริ่มเวลาทำงานที่ค้างเอาไว้ เธอเป็นนักพากย์นิยายเสียงแนวสยองขวัญ และอัปลงช่องยูทิวบ์ซึ่งมีผู้ติดตามหลักล้าน คลิปเล่าเรื่องสยองของเธอได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก ด้วยเอกลักษณ์น้ำเสียงที่เป็นเอกลักษณ์สามารถจำแนกเป็นเสียงตัวละครได้หลากหลาย จึงได้รับความนิยมและเสียงชื่นชมเป็นอย่างมาก และมันทำเงินให้เธอจำนวนไม่น้อยในแต่ละเดือน เรียกได้ว่าสามารถเลี้ยงดูตัวเองได้แบบสบายๆ เพราะเธอมันตัวคนเดียว

ขณะนั่งอ่านนิยายผีเรื่องใหม่ที่ซื้อลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนชื่อดัง เสียงแชตไลน์ก็ดังขึ้น ก่อนจะเป็นสายโทร.เข้าตามมา

“ตื่นหรือยัง” ปลายสายถาม

“อืม...”

“ตอนเย็นผมจะไม่รับน้ำฟ้า...คุณกลับไปอยู่ที่คอนโดเองได้ใช่ไหมเพราะผมไม่ว่างไปส่ง”

“อืม...” เธอกัดริมฝีปากเล็กน้อยเมื่อได้ยินดังนั้น ไม่ได้อิจฉา...จะอิจฉาทำไมกับเด็ก แต่คนไร้ตัวตนอย่างเธอก็อยากมีที่ยืนอยู่ในชีวิตเขาบ้าง ในขณะที่เขาได้เข้ามาอยู่ในหัวใจอย่างเต็มรูปแบบแล้ว

“ไม่เอาน่าแอล...อย่างอนเลย เดี๋ยววันจันทร์จะพาไปกินอะไรอร่อยๆ”

“ไม่เป็นไร ฉันโอเค” เธอว่า แต่น้ำเสียงแข็งทื่อขนาดนั้นคงปกปิดความรู้สึกอีกฝ่ายไม่ได้

“เอาเถอะ...มีอะไรค่อยคุยกัน ผมยุ่งมากเดี๋ยวค่อยโทร.หาใหม่นะ” แล้วก็วางสายไป...

“...” อัญตาได้ยินเสียงลมหายใจแรงๆ ของเขาก่อนสายจะตัดไป ใช่ ๆ ๆ เขายุ่ง เธอรู้ว่าเขายุ่งมาก ๆ ทุกอย่างในชีวิตเขาวุ่นวายไปหมด ต้องทุ่มเท ทั้งงาน ลูกและเมียเก่า ทุกอย่างสำคัญตลอดยกเว้นเธอ

หญิงสาวโยนโทรศัพท์ไปบนโซฟาไกลตัว ก่อนจะหันมาทำสมาธิกับงานของตัวเองต่อ แต่ความหงุดหงิดในใจก็ทำให้เธอไม่อาจจดจ่อกับสิ่งใดได้ มันช่างน่ารำคาญเสียจริงกับความว่างเปล่าไม่อาจไขว่คว้าอะไรเอาไว้เป็นของตัวเองได้สักอย่าง เฮ้อ...

เธอกับเขา...

ปฏิพัทธ์...ผู้ชายที่เข้ามาในชีวิตเมื่อสามปีก่อน ตอนที่พบกันเขาเพิ่งหย่ากับเมียเก่าได้เพียงเดือนเดียว และมานั่งเมาที่ร้านเหล้าร้านเดียวกับเธอทุกวัน มันเป็นร้านของเพื่อนเธอเอง จุดเริ่มต้นจากการยิ้มทักทาย สู่การพูดคุย และสานสัมพันธ์มาจนถึงทุกวันนี้ สำหรับเธอเขาคือทุกอย่าง แต่สำหรับเขาล่ะ...เธอเป็นตัวอะไร?

ชายหนุ่มไม่ได้บอกใครเรื่องที่เขาคบกับเธอ ตลอดสามปีเธอเป็นแค่คนในความลับ ด้วยเหตุผลว่าเขากับเมียเก่ากำลังมีคดีฟ้องร้องกันเรื่องสิทธิ์ในการดูแลลูก และยังไม่อยากให้ลูกสาวรู้ว่ามีผู้หญิงคนใหม่แล้ว เขาไม่อยากให้ลูกเสียใจ แล้วเธอล่ะ...

เนตรชนกเป็นลูกสาวที่เขารักดั่งแก้วตาดวงใจ นอกเหนือจากค่าเลี้ยงดูที่ต้องจ่ายทุกเดือน ถ้าวันไหนรับเนตรชนกมาอยู่ด้วย เขายอมเสียเงินจ่ายให้เมียเก่าวันละหมื่น...เพื่อไม่ให้แม่ของลูกสร้างปัญหารำคาญตามมาทีหลัง หรือดุด่าลูก

เงินเท่านั้นที่น็อคเอ๊วี่ติง...

ไม่นับรวมช่วงปิดเทอมที่ต้องจ่ายหลักแสนต่อสัปดาห์ เพื่อให้ลูกมาอยู่กับเขา แต่หากจะขอสิทธิ์เลี้ยงดูแบบเต็มตัวเขาต้องจ่ายอีกเป็นร้อยล้าน ทำให้ชายหนุ่มยังคงเดินเรื่องอุทรณ์เพื่อขอให้ลดหย่อนลงมาอีกหน่อย ไม่ใช่ไม่มีปัญญาจ่าย แต่สำหรับผู้หญิงสำส่อนร้อยชู้อย่างนั้นมันมากเกินไป

ได้เงินไปแล้วก็เอาไปอยู่กินกับชู้อย่างสบาย ขณะเดียวกันก็ไม่ต้องรับผิดชอบลูกอีกแล้ว ถือเป็นการขายขาด ขายลูกคืนให้พ่อของลูก...แต่ทุกวันนี้ที่ยังคาราคาซังอยู่ก็เพราะฝ่ายแม่ไม่ยอมความกับจำนวนเงินที่เขามอบให้ห้าสิบล้าน อยากได้มากกว่านั้น...และใช้สิทธิ์ความเป็นแม่ยึดลูกไว้เป็นตัวประกัน ขอเงินค่าเลี้ยงดูไปเรื่อย ๆ ต่อให้นั่งๆ นอนๆ ทั้งปีทั้งชาติก็ยังมีกินมีใช้ ไปเที่ยวต่างประเทศ ช็อปปิ้งของแบรนด์หรูหรา

แต่เธอล่ะ...เธอที่เป็นคนใหม่กลับต้องทำทุกอย่างเพื่อจะรักษาความสัมพันธ์อันบิดๆ เบี้ยวๆ นี้ จนไม่รู้เหมือนกันว่าจะทนได้อีกนานสักแค่ไหน

อัญตาทำงานบ้านเรียบร้อย เธอนอนพักครู่ใหญ่เพราะมีเรื่องให้เครียดเต็มหัวไปหมด และตัวคนเดียว มีผัวก็เหมือนไม่มี ปัญหาของเธอไม่เคยถูกใส่ใจ แม้ครั้งนี้จะเป็นปัญหาที่ใหญ่มากก็ตาม คิดว่าเขาคงไม่โอเคนัก เผลอๆ อาจคาดโทษเอาผิดกันก็เป็นได้ หญิงสาวผ่อนคลายตัวเองด้วยการดื่มไวน์หมดเป็นขวด ก็รสชาติความเมามันช่วยให้ความตึงเครียดเลือนรางไปบ้าง จู่ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น ส่งสัญญาณเตือนกำหนดนัดหมายสำหรับวันนี้

ตอนเย็นเนี่ยนะ?

“โอวตายจริง...ลืมสนิทเลย” คิดว่าอยากจะพักสักวัน ที่ไหนได้เธอลืมนัดกับพูดคุยกับนักเขียนท่านหนึ่งเรื่องรายละเอียดเกี่ยวกับการอัดเสียงนิยาย เพราะนอกจากเปิดช่องเป็นของตัวเองแล้วอัญตาก็ยังรับอ่านนิยายเสียงด้วย มันเป็นรายได้อีกทางหนึ่ง และดูมีงานทำตลอด งาน...คงเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยให้สมองรกยุ่งเหยิงจนไม่มีเวลาคิดเรื่องเหลวไหล

“เหี้ยเอ้ย...ไม่ได้กินหมดทั้งขวดเลย มึนหัวชะมัด”

และแล้วเมื่ออาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เธอก็ฝืนขับรถออกจากบ้านเพื่อไปตามนัดหมาย เมานิดหน่อยคงไม่เป็นไร ยังไงงานก็สำคัญกว่า...

เธอขับรถไปเรื่อยๆ ค่อยๆ ขับ...แต่เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง พอหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าคนที่โทร.มาคือปฏิพัทธ์นั่นเอง หญิงสาวรีบกดรับสาย...

“ค่ะ...”

“กลับคอนโดหรือยัง แชตไปไม่เห็นตอบเลย ผมกำลังไปรับน้ำฟ้า”

“ฉัน...กำลังไปพบลูกค้า แล้วจะเลยกลับคอนโด เอาของออกมาหมดแล้วล่ะ” เธอตอบ รู้สึกมึนๆ อึนๆ พิลึก แต่พอเห็นว่ากำลังขับผ่านโรงเรียนของลูกสาวคนรักก็อดที่จะหันมองไม่ได้ ถึงเวลาเลิกเรียนพอดี เด็กๆ กำลังทยอยกันออกจากโรงเรียนเพื่อกลับบ้าน

โครม! กรี๊ด!

“แอล! เป็นอะไร แอลตอบผมหน่อยเกิดอะไรขึ้น! แอล!”

ชายหนุ่มรีบตามไปโรงพยาบาลที่ทางกู้ภัยบอกมา ขณะเกิดอุบัติเหตุเธอยังค้างสายอยู่กับเขาและเมื่อมีคนเข้ามาช่วยก็ได้บอกให้รู้ว่าเธอขับรถชนคน อีกฝ่ายกำลังขับรถมอเตอร์ไซค์ไปรับลูกที่โรงเรียนและตอนนี้อยู่ในอาการบาดเจ็บสาหัส ส่วนอัญตาได้รับบาดเจ็บ และเมา...

ไม่รู้เธอเป็นบ้าอะไรของเธอ...และเขาก็ต้องยกเลิกนัดรับลูกเพื่อมาดูอาการของหญิงสาวที่โรงพยาบาล และมาทันเวลาที่รถกู้ภัยกำลังลำเลียงคนเจ็บมาถึงโรงพยาบาลพอดี

“แอล...คุณเป็นอะไรหรือเปล่า เจ็บไหม” เขาเข้าไปหาเธอทันทีเมื่อร่างของหญิงสาวถูกนำขึ้นเตียง ทั้งพยาบาลและเจ้าหน้าที่ต่างรุมล้อมให้ความช่วยเหลือ อัญตามีเลือดเต็มอาบท่วมตัว และเธอเหมือนจะไม่ได้สติเท่าไหร่ เมื่อเตียงถูกเข็นเข้าไปด้านใน เขาจับมือเธอแล้ววิ่งตามไปติดๆ “แอลอย่าหลับนะ แอลอย่าเป็นอะไรนะสัญญากับผมสิ”

“คุณรักษ์...” หญิงสาวหายใจแผ่วผิวเอ่ยเรียกร่างใหญ่ที่กำลังกุมมือเธอและวิ่งตามรถเข็นผู้ป่วย เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เหมือนความทรงจำมันขาดห้วงหายไปชั่วขณะหนึ่ง พอฟื้นขึ้นมาอีกทีก็พบว่าตัวเองอยู่ที่นี่แล้ว

“ใช่ผมเอง...”

“ญาติหลีกไปก่อนนะคะ ต้องพาคนไข้ไปทำแผลก่อนค่ะ” เสียงพยาบาลเอ่ยขึ้น ชายหนุ่มก็รีบหลบหลีกให้

เขามองเจ้าหน้าที่พยาบาลที่หุ้มล้อมรุมเตียงคนเจ็บพาเข้าไปด้านในห้องฉุกเฉิน แล้วประตูก็ปิดลง