บทที่ 2: บ้านที่รู้จักฉัน

คืนนั้นฉันไม่ได้นอนเลย

หกโมงเช้า ฉันลุกไปหาห้องน้ำ แล้วก็เดินชนเข้ากับแผงอกเปลือยอุ่น ๆ เต็มแรง

ดันเต้ ในชุดคลุมผ้าไหมสีดำ ผมเปียก ผ้าขนหนูพาดคอ เขาจับข้อศอกฉันไว้ให้ทรงตัว

"คุณมาอยู่ตรงนี้ทำไม" ฉันโพล่งออกไป

คิ้วเข้มข้างหนึ่งของเขาเลิกขึ้น "นี่บ้านผม ผมจะไปอยู่ที่ไหนได้อีก"

จริงด้วย แต่งงานแล้ว ฉันแต่งงานกับเขาแล้ว ฉันควรจะตื่นมาข้าง ๆ เขาทุกเช้ามาตลอดหนึ่งปี

ฉันมุดหลบเขา แล้วส้นเท้าก็ไปเหยียบกระเบื้องเปียก

ฉันล้มลงอย่างแรง ไม่สิ ฉันไม่ได้ล้ม แขนเขาตวัดรัดเอวฉันแล้วกระชากเข้าหาตัว เราล้มลงพื้นไปด้วยกัน ไหล่เขารับแรงกระแทกไว้ ฝ่ามือฉันแนบอยู่บนอกเขา ชุดคลุมเปิดออก ฉันได้เห็นเต็มตา ทั้งรอยสัก รอยแผลเป็น และร่างกายที่เห็นชัดว่าเคยโดนยิงมาแล้วมากกว่าหนึ่งครั้ง

"เป็นอะไรไหม" เสียงเขาแหบพร่า

"ไม่เป็นไรค่ะ" ฉันเอามือปิดตา "ปิดเสื้อคลุมด้วย"

เขาหัวเราะ หัวเราะจริง ๆ ฉันรู้จักผู้ชายคนนี้มาสามปี ไม่เคยได้ยินเสียงนี้จากเขาเลยสักครั้ง

ฉันพยายามลุกขึ้น เขาดึงฉันกลับลงไปแนบตัวเขา

"หน้าแดงทำไม" ริมฝีปากเขาอยู่ข้างหูฉัน ลมหายใจอุ่น ๆ รดลำคอ "เป็นสามีภรรยากันแล้ว เรื่องแค่นี้ไม่ต้องเขินหรอก"

ชีพจรฉันสะดุด

นี่คือบ้านของเขา อาณาเขตของเขา ถ้าดันเต้ โมเร็ตติ ตัดสินใจจะลงมือ ไม่มีอะไรบนโลกนี้ที่ฉันจะหยุดเขาได้ แล้วที่แย่กว่านั้น ส่วนหนึ่งในตัวฉันที่ทรยศเจ้าของกลับนิ่งงัน และสนใจขึ้นมาเสียอย่างนั้น

เขาแค่จูบหน้าผากฉันอีกครั้ง

"ไปแต่งตัว" เขาพูดพลางลุกขึ้นแล้วดึงฉันขึ้นมาด้วยมือข้างเดียว "คืนนี้ผมจะพาคุณไปที่หนึ่ง"

"ที่ไหนคะ"

เขาเดินหายไปแล้ว

ฉันเลยใช้เวลาทั้งวันทำในสิ่งที่ผู้หญิงทุกคนจะทำ เมื่ออยู่ในบ้านที่อ้างว่าเป็นบ้านตัวเอง

ฉันค้น

ไม่เจออะไรเลย ในตู้เสื้อผ้าไม่มีเสื้อผ้า นอกจากชุดที่เพิ่งส่งมาเมื่อวานซึ่งป้ายยังติดอยู่ ไม่มีรูปถ่าย ไม่มีแปรงสีฟันอันไหนที่ไม่ใช่ของใหม่เอี่ยม

แล้วฉันก็เปิดตู้ในครัว

ข้างในมีชาอัสสัมรมควันกล่องหนึ่ง ยี่ห้อที่มีขายแค่ร้านเดียวในเมือง ชาที่ฉันดื่มทุกเช้า คาราเมลเค็มจากร้านเบเกอรี่อิตาเลียนเล็ก ๆ บนถนนเทย์เลอร์ ที่ฉันกินไปสามชิ้นในงานวันเกิดเอเดรียนเมื่อสี่ปีก่อน แชมพูยี่ห้อเดียวกับที่ฉันใช้มาตั้งแต่สมัยมหาลัยเป๊ะ

ฉันยืนถือกล่องชาไว้ มือสั่นไปหมด

เอเดรียนไม่เคยรู้ว่าฉันดื่มชาอะไร เอเดรียนซื้อดอกลิลลี่ให้ฉันมาหกปี เพราะเขาไม่เคยสังเกตว่าดอกลิลลี่ทำให้ตาฉันบวมจนปิด

ฉันเก็บทุกอย่างกลับที่เดิม ไม่ให้คลาดแม้แต่นิดเดียว

คืนนั้น ก่อนออกจากบ้าน โทรศัพท์ฉันสั่น

เซียนน่า: ไอวี่!!! เอเดรียนเล่าเรื่องอุบัติเหตุให้ฟังแล้ว แกเป็นไงบ้าง?? ฉันเป็นห่วงจนนอนไม่หลับเลย ??

เซียนน่า: แกจำอะไรไม่ได้เลยจริง ๆ เหรอ? แม้แต่ฉันก็จำไม่ได้?

ฉันมองข้อความจากเพื่อนสนิทที่คบกันมาเก้าปี ผู้หญิงที่มานอนบนพื้นห้องฉันตอนยายฉันเสีย ผู้หญิงที่ฉันเคยออกค่าเช่าห้องให้ถึงสองครั้ง แล้วฉันก็พิมพ์ตอบกลับไปว่า

ไอวี่: ขอโทษนะคะ ใครเหรอคะ

จุดสามจุดขึ้นมา หายไป แล้วขึ้นมาอีก

เซียนน่า: โธ่ ที่รัก ฉันเซียนน่าไง ไม่ต้องห่วงอะไรเลยนะ ฉันจะดูแลเอเดรียนแทนแกเอง ?

ฉันหัวเราะออกมาดัง ๆ กลางเพนต์เฮาส์ที่ว่างเปล่า

ดันเต้มายืนอยู่ที่ประตูในชุดสูทสีดำ มองฉันอยู่

"มีอะไรน่าขำเหรอ"

"แค่กำลังนึกทบทวนว่าปกติยิ้มยังไงค่ะ" ฉันตอบ

เขายื่นมือมา ฉันจับมือเขาไว้

และนั่นคือวินาทีที่ฉันเลิกวางแผนแกล้ง แล้วเริ่มวางแผนบางอย่างที่ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

เพราะเอเดรียน เวล ทิ้งฉันเหมือนเสื้อโค้ตตัวที่เขาใส่จนเบื่อ

เขายื่นฉันให้ผู้ชายอีกคนเอาไว้ให้ความอบอุ่น จนกว่าเขาจะเล่นสนุกจนพอใจ

ได้

งั้นมาดูกันว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าผู้ชายอีกคนตัดสินใจว่าเขาไม่อยากคืนฉันให้

รถของดันเต้จอดหน้าคลับส่วนตัวแห่งหนึ่งบนถนนรัช

ผ่านกระจกหน้าต่าง ในบูธที่อาบแสงสีทอง ฉันเห็นเอเดรียน

และคนที่ซุกตัวอยู่บนอกเขา หัวเราะคิกคัก มือสอดอยู่ใต้เสื้อแจ็กเก็ตเขา ก็คือเซียนน่า