8 เอาแต่ใจ

“คุณแทนไทถูกคนร้ายไล่ล่าระหว่างที่เขากำลังขับรถหนีลงเขาครับนาย... รถพลาดท่าเสียหลักตกลงไปในเหวลึก”

“แล้วที่มันบอกฉันว่าจะขึ้นเครื่องเมื่อคืนนี้ล่ะ!” ตุลธรเค้นเสียงถาม ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความรู้สึกหลากอารมณ์ ทั้งโกรธที่เพื่อนโกหก และใจหายกับการจากไปอย่างกะทันหัน

“เขายังไม่ทันขึ้นเครื่องครับ มีแก็งทวงหนี้มาดักจับตัวเขาเสียก่อน แต่คุณแทนไทไหวตัวหนีออกมาขึ้นรถตัวเองได้ เลยเกิดการขับรถไล่ล่ากันขึ้น...สุดท้ายก็อย่างที่ผมรายงานครับนาย”

ตุลธรถอนหายใจยาวเหยียดราวกับจะขับไล่ความอัดอั้นในอก เขาไม่มีเวลามานั่งเสียใจนานนัก มือหนาคว้ากุญแจรถแล้วรั้งร่างของเอมิกาที่กำลังยืนช็อกให้ตามเขาไปทันที ตุลธรจัดการทุกอย่างให้เพื่อนรักเป็นครั้งสุดท้าย ตั้งแต่การกู้ศพไปจนถึงการจัดงานศพอย่างสมเกียรติ เพราะเขารู้ดีว่าในโลกใบนี้... แทนไทไม่เหลือใครอีกแล้วนอกจากเขา

หลายวันผ่านไป... ณ มหาวิทยาลัยชื่อดังที่เอมิกาศึกษาอยู่หลังจากหมดคาบเรียนที่ตึกคณะอักษรศาสตร์ นักศึกษาที่กำลังนั่งสัปหงกฟังคำบรรยายอันแสนน่าเบื่อก็ตื่นตัวขึ้นทันที เอมิกาก็เช่นกัน เธอรีบปิดตำราและรวบสมุดเรียนบนตักขึ้นมากอดไว้แนบอกพลางหอบหนังสือบนโต๊ะวิ่งตามนารี เพื่อนสาวคนสนิทออกไปจากห้องเรียนด้วยความเร่งรีบ

ร่างบอบบางของเอมิกากลมกลืนไปกับฝูงชนที่กำลังทยอยลงบันไดภายในตึกใหญ่ จนเธอเกือบจะเดินเลยใครบางคนที่ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงทางออก ถ้าไม่ใช่เพราะรังสีความหล่อเหลาที่แผ่ออกมาจนคนรอบข้างต้องเหลียวมอง

เอมิกาเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงใหญ่ในชุดสูทราคาแพง สายตาคมที่เคยจ้องมองเธอแบบไหน บัดนี้มันก็ยังคงทำอย่าง นั่นคือการสำรวจและตีตราจองอย่างเปิดเผยราวกับเป็นเจ้าของชีวิต!

“คุณตุล!” เอมิกาอุทานออกมาด้วยความตกใจ ใบหน้าหวานซีดเผือดลงเล็กน้อย เธอไม่คิดว่าเขาจะมารับเธอถึงบริเวณในตึกเรียนขนาดนี้ นี่เธอยังก้าวไม่พ้นตัวตึกเลยด้วยซ้ำ! และที่น่าสงสัยคือ... เขารู้ได้อย่างไรว่าวันนี้เธอเรียนที่ตึกไหน

ตุลธรไม่พูดอะไร เขาเพียงยืนนิ่งมองหญิงสาวในชุดนักศึกษา เสื้อเชิ้ตสีขาวพอดีตัวที่ขับเน้นทรวงอกอิ่มให้ดูเด่นชัด กับกระโปรงพลีทสั้นเพียงแค่คืบที่เผยให้เห็นเรียวขาเพรียวสวยสีน้ำผึ้งนวลตา

สำหรับคนอื่นอาจจะมองว่าเธอน่ารักสดใส แต่สำหรับเพลย์บอยอย่างเขา... ภาพตรงหน้ามันช่างยั่วยวนและเซ็กซี่จนน่าหงุดหงิด เขาไม่ชอบเลยที่มีผู้ชายคนอื่นมองเธอด้วยสายตาแบบเดียวกับที่เขากำลังมองอยู่ตอนนี้

“เรียนเสร็จแล้วใช่ไหม?” เขาถามเสียงเรียบ พร้อมกับสีหน้าที่แสดงความไม่พอใจเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาของนักศึกษาชายรอบๆ ที่แอบมองขาอ่อนของเอมิกา

“ค่ะ...แต่คุณไม่เห็นต้องลำบากมารับถึงบนตึกเลย ไปรอที่หน้าตึกแบบเดิมก็ได้นี่คะ”

“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ไว้ใจเธอ...” เขาขยับกายเข้าไปใกล้จนกลิ่นน้ำหอมประจำตัวอบอวลไปทั่วบริเวณ มือหนาเอื้อมไปคว้ากองหนังสือในอ้อมแขนเธอมาถือไว้เองอย่างถือวิสาสะ

“และที่สำคัญ... ฉันไม่ชอบให้ใครมองขาอ่อนเธอ ฉันหวง” เขากระซิบบอกเบา ๆ

เอมิกาหน้าแดงซ่านเมื่อถูกคนตัวโตบอกว่าหวงออกมาโต้งๆ เธอได้แต่ก้มหน้าเดินตามแรงจูงใจของเขาไปที่รถอย่างขัดไม่ได้ โดยมีสายตาขี้เล่นปนห่วงใยของนารีเพื่อนสาวคนสนิทมองตามหลังมาอย่างสนเท่ห์