7 กฎเหล็กและข่าวร้าย

บรรยากาศภายในรถยุโรปคันหรูเงียบกริบจนน่าอึดอัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างแผ่วเบา ตุลธรทำลายความเงียบขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากลับแฝงไปด้วยกระแสกดดันอย่างปิดไม่มิด

“เมื่อกี้... เพื่อนหรือแฟน?”

“เพื่อนค่ะ” เอมิกาตอบสั้นๆ พยายามรักษาอาการสงบนิ่ง

“สนิทกันมากแค่ไหน”

“ก็เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยมัธยมแล้วค่ะ” เธอตอบเสียงแผ่ว รู้ดีว่าคนอย่างเขาคงไม่ชอบให้มีก้างชิ้นใหญ่มาขัดหูขัดตา จึงรีบอธิบายความสัมพันธ์ให้กระจ่างเพื่อหวังจะลดอุณหภูมิความร้อนแรงในใจเขาลงบ้าง

“แล้วเธอไม่มีเพื่อนผู้หญิงบ้างหรือไง?” เขาถามประชดพลางปรายสายตามองใบหน้าหวานที่ดูใสซื่อจนน่ารังแกในสายตาเขา

“มีสิคะ... ไว้ฉันจะแนะนำให้คุณรู้จักก็แล้วกัน”

“ฉันรู้สึกไม่ไว้ใจเธอ... คืนนี้ไปนอนที่ห้องฉัน” คำสั่งประกาศกร้าวทำให้เอมิกาหันขวับมามองเขาตาค้าง

“ฉันนึกอยู่แล้ว ว่าคนอย่างคุณจะต้องไม่ทำตามสัญญา”

“ถ้าฉันมัวแต่รอตามที่เธอขอ... ความบริสุทธิ์ของเธอมันอาจจะเหลือไม่ถึงมือฉันก็ได้” ตุลธรแค่นยิ้มเย็นชา สายตาคมกริบกวาดมองเธออย่างจาบจ้วงจนคนถูกมองหน้าร้อนผ่าว

“ฉันคงไม่มีทางเลือกสินะ...” เธอพึมพำอย่างจำยอม

“ใช่ และจำไว้ด้วยว่า นอกจากชุดนักศึกษาของเธอแล้ว ต่อไปนี้เธอต้องใส่ชุดที่ฉันเตรียมให้เท่านั้น”

ภายใต้แสงไฟสลัวสีนวลตาภายในห้องนอนกว้างขวาง เอมิกายืนตัวลีบอยู่ปลายเตียงในชุดนอนกระโปรงผ้าซาตินสายเดี่ยวสีแชมเปญทอง เนื้อผ้ามันวาวละเอียดอ่อนนั้นทิ้งตัวแนบไปกับส่วนเว้าส่วนโค้งของร่างกายอย่างจงใจ สายเดี่ยวเส้นเล็กบางระหงขับให้ช่วงไหล่มนและลำคอระหงดูเด่นชัด ยามที่เธอขยับกาย เนื้อผ้าลื่นไหลสะท้อนแสงไฟวาววับ ล้อไปกับผิวสีน้ำผึ้งอ่อนที่เนียนละเอียดดุจกำมะหยี่

ความอุ่นละมุนของสีชุดตัดกับสีผิวของเธอได้อย่างไร้ที่ติ ยิ่งทำให้เธอดูงดงามดั่งภาพวาดที่มีชีวิต ชายกระโปรงสั้นเหนือเข่าประดับด้วยลูกไม้ฝรั่งเศสสีขาวครีมบางเบา เผยให้เห็นเรียวขาเพรียวสวยที่ชวนให้ผู้มองใจสั่นสะท้าน

ตุลธรจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความปรารถนาอย่างปิดไม่มิด ชุดที่ดูเรียบง่ายแต่แฝงไปด้วยความเย้ายวนนี้ เมื่ออยู่บนร่างของเอมิกา มันกลับกลายเป็นบ่วงบาศที่รัดรึงความรู้สึกของเขาให้ยากจะถอนสายตา

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมเดินกลับมาที่เตียง เขาขยับกายเข้าไปหาพร้อมสั่งเสียงพร่าให้เธอขยับขึ้นมานอนข้างๆ มือหนาข้างหนึ่งเริ่มซุกซน ประคองหน้าอกอวบอิ่มภายใต้ชุดนอนตัวบางพลางพลิกให้เธอหันหน้ามาสบตาในระยะประชิด

“เว็บไซต์ยังไม่โอนยอดเงินเข้าบัญชีของฉัน... คุณยังไม่มีสิทธิ์ทำอะไรกับร่างกายฉันทั้งนั้นค่ะ!”

เธอรีบอ้างกฎเหล็กเพื่อเอาตัวรอด ทว่าน้ำเสียงกลับสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้ ตุลธรชะงักมือพลางช้อนสายตาขึ้นมองด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก

“แล้วทางเว็บได้บอกมั้ยล่ะ... ว่าจะโอนให้เมื่อไหร่?”

“ภายในสองถึงสามวันทำการค่ะ...” เธอตอบพลางพยายามขยับหนี แต่กลับถูกอ้อมแขนแกร่งรวบเอวคอดกิ่วไว้แน่นกว่าเดิมจนแผ่นหลังบางแนบชิดกับแผงอกหนา

ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังคลอเคลียหยั่งเชิงกันอยู่บนเตียงกว้าง เสียงโทรศัพท์ของตุลธรก็ดังแผดจ้าขึ้นมาขัดจังหวะอารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่าน ทำให้เพลย์บอยหนุ่มสบถออกมาอย่างหัวเสีย เขากดรับสายด้วยคิ้วที่ขมวดมุ่น เตรียมจะด่าลูกน้องที่บังอาจมาขัดจังหวะสำคัญในคืนนี้

“มีอะไร! ถ้าไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย แกโดนดีแน่!”

“นายครับผมมีข่าวร้ายมาแจ้งครับ” เสียงสั่นๆ ของปลายสายทำให้ตุลธรชะงักกึก

“คุณแทนไทเสียชีวิตแล้วนะครับนาย!”

“อะไรนะ!”

คำบอกเล่านั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงมากลางใจ ดวงตาที่เคยหรี่ปรือด้วยแรงปรารถนาเบิกกว้างขึ้นอย่างตื่นตระหนก หัวใจของเขาหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความรู้สึกผิดสลับกับความเสียใจตีรวนจนจุกอก

“ที่ไหน! เมื่อไหร่!”

ตุลธรตะคอกถามพลางดีดตัวขึ้นนั่งบนเตียงทันที เขาสูดลมหายใจเข้าปอดลึก พยายามคุมสติที่กำลังกระเจิดกระเจิงให้กลับมา ขณะที่เอมิกาที่นอนอยู่ข้างๆ ก็พลอยตกใจไปด้วยเมื่อเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของเขา