17 ใจสั่น

“อื้ม... พอแล้วมั้งคะพี่ตุล” หญิงสาวประท้วงเสียงสั่นเมื่อได้รับโอกาสให้หายใจ

“ขอชื่นใจอีกนิดซิ ยังไม่ง่วงเลย” ตุลธรไม่พูดเปล่า ฝ่ามืออุ่นร้อนเคลื่อนเข้าครอบครองทรวงอกสลวยที่กระเพื่อมไหวตามแรงหอบหายใจ เอมิกาครางแผ่วอย่างลืมตัว สมองขาวโพลนจนคิดไปว่าเธอกำลังตกอยู่ในความฝันที่แสนหวานกับเจ้าชายรูปงาม ร่างเล็กเผลอบดเบียดเข้าหาความอบอุ่นที่ทาบทับอยู่เบื้องบน ฝ่ามือน้อยลูบไล้ไปตามแผงไหล่กว้างอย่างเผลอไผล

ชายหนุ่มถอนจุมพิตออกจากเรียวปากอิ่ม แล้วซุกไซ้ไปตามซอกคอขาวผ่อง กลิ่นกายสาวหอมกรุ่นติดตรึงใจจนเขาแทบคลั่ง ใบหน้าคมคายเงยขึ้นมองสบตาหญิงสาว เมื่อมือน้อยแสนซุกซนของเธอเริ่มลากไล้ไปตามกายแกร่งของเขาอย่างลืมตัว

“ฝันดีนะคะ...” เธอพึมพำชิดริมฝีปากเขา

“อารมณ์พี่มาขนาดขอต่ออีกนิดซิ!” เสียงทุ้มกระซิบชิดใบหู ก่อนจะขบเม้มเบาๆ จนเอมิกาสะท้านเฮือก เธอจำต้องหลับตาแน่นเพราะกลัวว่าจะห้ามใจตัวเองไว้ไม่ไหว

“ทำเป็นหลับ ระวังโดนลักหลับไม่รู้ด้วยน้า...” ตุลธรกระซิบปลุกคนที่นอนนิ่งไปให้ตื่นขึ้นมาเผชิญหน้า เพราะตอนนี้ร่างกายของเขามันร้อนรุ่มจนเกินจะต้านทาน

“พี่ตุลสัญญากับเอมมี่แล้วนะคะ” คำพูดนิ่งๆ ของเธอเหมือนน้ำเย็นที่ราดลงบนกองไฟ ตุลธรถอนหายใจยาวก่อนจะยอมถอยห่าง

“เอมมี่สวยเซ็กซี่ขนาดนี้ พี่ห้ามใจยากเหลือเกิน”

“งั้น... เอมมี่ให้พี่นอนกอดได้ โอเคมั้ยคะ” เธอเสนอทางออกที่นุ่มนวล

“โอเค...แค่นี้พี่ก็มีความสุขแล้ว” เขาพึมพำพลางรวบร่างบางเข้าสู่อ้อมกอด ทั้งที่ใจจริงอยากจะครอบครองเธอแทบแย่ แต่ความรักที่เริ่มก่อตัวขึ้นทำให้เขาไม่อาจข่มเหงน้ำใจเธอได้ลงคอ

เช้าวันต่อมา ตุลธรในชุดลำลองหลังอาบน้ำเสร็จเดินลงมาด้านล่าง กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารโชยมาปะทะจมูก เขาเห็นร่างบางกำลังขะมักเขม้นอยู่ในครัวจึงอดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปสวมกอดจากทางด้านหลัง

“ไม่รู้ว่าเอมมี่ทำอาหารเป็นด้วย”

“เอมมี่แค่อยากทำของโปรดไปฝากแม่ค่ะ แต่ในจานที่ตักวางไว้นั่น พี่ตุลทานได้เลยนะคะ ส่วนของแม่เอมมี่แบ่งไว้แล้ว”

“ดูน่ากินจัง... แบบนี้แม่ครัวบ้านพี่คงตกงานกันหมดแน่ๆ” เขาเย้าพร้อมรอยยิ้มปลื้มใจ ไม่คิดว่าสาวน้อยนุ่มนิ่มอย่างเธอจะทำอาหารได้เก่งขนาดนี้ เขาแอบหยิบชิมคำหนึ่งแล้วก็ต้องเลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจเพราะรสชาตินั้นดีเยี่ยมเกินคาด

“ลองชิมดูก่อนเถอะค่ะ ว่าผ่านหรือไม่ผ่าน อย่างมากเอมมี่ก็เป็นแค่ลูกมือของน้าสมรเท่านั้นแหละ”

“เอ่อ...แล้วน้าสมรไปไหนซะแล้วล่ะ”

“เห็นบอกว่าจะออกไปธุระหน้าปากซอยค่ะ... อ้อ นี่กาแฟค่ะ ไม่รู้ว่าเอมมี่จะชงถูกใจพี่มั้ยหรือเปล่านะคะ” เอมิกายื่นแก้วกาแฟให้ชายหนุ่มพลางนั่งลงฝั่งตรงข้าม

“อื้ม... รสชาติไม่เลวเลย รู้ได้ยังไงว่าพี่ชอบรสนี้” เขาวางแก้วกาแฟลงหลังจากยกมันขึ้นจิบ

“น้าสมรบอกไว้ก่อนไปค่ะ”

“แล้วเอมมี่ไม่ดื่มกาแฟเหรอ”

“ไม่ค่ะ กินแล้วใจสั่น”

“นั่นเป็นเพราะเอมมี่อยู่ใกล้ ๆ พี่หรือเปล่า” เขาแกล้งยิงคำถามเจ้าเล่ห์พร้อมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย

“หือ...พูดเข้าข้างตัวเองไปมั้ยคะ” เธอยื่นหน้าตอบด้วยท่าทางท้าทาย ทั้งที่ในใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

“งั้นคืนนี้ลองทดสอบมั้ยล่ะ จะได้รู้ว่าใจเต้นเรงเพราะอยู่ใกล้พี่มันเป็นยังไง”

“หือ! พี่ตุลนี่ชอบเอาเปรียบเอมมี่อยู่เรื่อยเลย” เธอค้อนขวับเข้าให้ ก่อนจะนึกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง

“เอ่อ... พรุ่งนี้วุฒิเค้าชวนเอมมี่ไปงานวันเกิดเค้า พี่ตุลอนุญาตให้ไปมั้ยคะ?”

“ไม่! พี่ไม่อนุญาต” คำตอบหลุดออกมาทันควันโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด

“ว่าแล้ว! พี่ต้องพูดแบบนี้” เอาเอ่ยแผ่วเบา เพราะเดาใจเขาไว้ไม่ผิด แต่ก็ยังอยากรู้เหตุผล

“ทำไมล่ะคะ?”

“พี่ว่านายวุฒิอะไรนั่น... เขาดูจะชอบเอมมี่นะ”

“คิดไปเองหรือเปล่าคะ วุฒิก็แค่เพื่อนสมัยมัธยม ทำไมพี่ตุลถึงคิดแบบนั้นล่ะ”

“ไม่รู้สิ... ผู้ชายด้วยกันย่อมมองออก ว่าสายตาที่เขามองเอมมี่มันไม่ใช่แค่เพื่อน” ตุลธรจับจ้องใบหน้าเธอเขม็ง แววตาคมกริบนั้นทรงพลังจนเอมิกาเสียขวัญ เธอพยายามจะเบนสายตาหนีแต่กลับเหมือนถูกมนตร์สะกดให้เคลิบเคลิ้มไปกับแรงอารมณ์ที่สื่อออกมาจากดวงตาคู่นั้นอย่างเลี่ยงไม่ได้