11 ฝันหวาน

“อย่าค่ะ...” เสียงหวานหลุดครางแผ่วด้วยความวาบหวามที่จู่โจมจนตั้งตัวไม่ติด ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เอมิกาไม่เคยถูกชายใดรุกรานด้วยสัมผัสที่ชวนให้สติหลุดลอยเช่นนี้มาก่อน พิษจูบที่เขาพร่ำมอบให้นั้นช่างเร่าร้อนและติดตรึงใจ ราวกับมนตร์สะกดที่ทำให้หญิงสาวหลงใหลมัวเมา บัดนี้เธอได้เรียนรู้รสชาติของมันด้วยตัวเองแล้ว

“คุณตุล... อื้ม! ได้โปรด...” คำอ้อนวอนขาดห้วงเมื่อเขาเชยคางเธอขึ้นสบตา ก่อนจะบดเบียดริมฝีปากลงมาปิดกั้นทุกเสียงประท้วง จูบของตุลธรทวีความรุนแรงขึ้นตามลำดับความหิวกระหาย เขาดื่มกินความหวานจากโพรงปากนุ่มของเธอเนิ่นนานเสียจนเอมิกาแทบขาดใจตายในอ้อมกอด

“ถ้าคุณทำอะไรฉันตอนนี้... คุณจะไม่มีวันรู้นะคะว่าฉันบริสุทธิ์จริงหรือเปล่า คุณไม่เสียดายเงินที่จ่ายไปเหรอคะ!” ประโยคนั้นเปรียบเสมือนน้ำเย็นจัดที่ราดลงบนกองไฟ ตุลธรชะงักกึก ก่อนจะหมุนร่างบางออกห่างพัลวันพลางหอบหายใจหนัก

“ไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ตอนนี้หรอก... ใบรับรองนั่นก็บอกอยู่แล้วไม่ใช่หรือไงว่าเธอไม่เคยผ่านมือใคร” เขากระชากเสียงตอบเพื่อข่มอารมณ์ดิบ

“ใบรับรองนั่นมันตั้งเดือนที่แล้ว ๆ ค่ะ...” เธอแย้งเสียงเบา

“ก็ได้! งั้นฉันจะพาเธอไปตรวจที่คลินิกให้มันจบๆ ไป แต่ถ้าฉันรู้ว่าเธอกำลังเล่นตลกถ่วงเวลาละก็... เราจะได้เห็นดีกันแน่ เอมิกา!”

คืนนั้นหลังจากกลับจากงานศพแทนไท เอมิกาตัดสินใจขอนอนแยกห้องโดยอ้างว่าต้องเร่งปั่นงานวิจัยที่ค้างไว้ ตุลธรยอมถอยให้อย่างไม่เต็มใจนัก ทว่าเมื่ออยู่ลำพัง หญิงสาวกลับเอาแต่พลิกตัวไปมานอนไม่หลับ ภาพสัมผัสรุ่มร้อนเมื่อเย็นวันนั้นวนเวียนอยู่ในหัว

จนกระทั่งเธอดำดิ่งสู่ห้วงนิทรา เอมิกาฝันว่าถูกตุลธรขืนใจ แรงอารมณ์ในฝันนั้นรุนแรงจนเกือบจะถึงจุดวิกฤต แต่เธอกลับสะดุ้งตื่นขึ้นมาเสียก่อน หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองรบ เหงื่อเม็ดเป้งเกาะพราวทั่วใบหน้าสวย เธอโมโหตัวเองจนต้องชกหมอนข้างอย่างแรง ซึ่งในฝันมันคือตัวแทนของชายหนุ่มจอมบงการก่อนจะพยายามข่มตาหลับอีกครั้งด้วยความสับสน

วันต่อมา ณ มหาวิทยาลัย ช่วงพักกลางวัน

“เอมมี่!”

“อ่า... ฮะ! ยัยนา มีอะไรหรือเปล่า เรียกซะตกอกตกใจหมด” เอมิกากะพริบตาปริบๆ พยายามสลัดภาพฝันวาบหวามเมื่อคืนทิ้งไป

“ก็เธอน่ะเป็นอะไร! นั่งใจลอยไปถึงไหน ฉันเรียกตั้งนานแล้วนะ” นารีต่อว่าพลางลอบมองเพื่อนรักอย่างจับสังเกต ปกติเอมิกาเป็นคนสดใสร่าเริง มีเรื่องตลกมาเล่าให้ฟังเสมอ แต่แต่วันนี้เธอกลับนั่งเหม่อลอยเหมือนคนมีความรักหรือไม่ก็กำลังมีความลับที่บอกใครไม่ได้

“ไม่มีอะไรหรอกนา... พอดีฉันกำลังเสียใจเรื่องพี่แทนอยู่น่ะ” เอมิกาเฉไฉเลือกที่จะพูดเรื่องคนตาย แทนที่จะพูดเรื่องคนเป็นที่ทำให้ใจเธอวุ่นวาย

“พี่แทนเหรอ? ทำไมกัน”

“เขาประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตไปเมื่อสองวันก่อน...”

“อ้าวเหรอ! เสียใจด้วยนะเอมมี่” นารีนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มขุดคุ้ยสิ่งที่เธอสงสัยมานาน

“แต่ถามหน่อยเถอะ... สรุปแล้วพี่แทนเค้าเป็นคนแนะนำให้เธอเปิดประมูลพรหมจรรย์จริงๆ เหรอ?”

“ใช่ แลกกับการที่ฉันไปช่วยหลอกผู้ชายคนหนึ่งให้เค้านะ”

“หลอกยังไงเหรอ?” นารีขยับเข้าไปใกล้ จ้องเขม็งรอฟังคำตอบจากปากเพื่อนรักที่เริ่มทำตัวมีเงื่อนงำมากขึ้นทุกที