ตอนที่ 2: รอยร้าวภายใต้แสงนีออน (Cracks in the Neon)

ความสำเร็จจากโชว์เดบิวต์ในคืนนั้นเปรียบเสมือนพลุไฟที่ระเบิดขึ้นบนท้องฟ้า มันสว่างไสว งดงาม และทำให้ทุกคนต้องเหลียวมอง แต่เมื่อพลุนั้นมอดดับลง สิ่งที่เหลืออยู่คือความจริงที่ว่า... การขึ้นสู่จุดสูงสุดนั้นยากแล้ว แต่การรักษาตำแหน่งไว้นั้นยากยิ่งกว่า

​[ห้องซ้อม - 02:00 น.]

​เสียงรองเท้าผ้าใบเสียดสีกับพื้นห้องซ้อมดัง เอี๊ยด อ๊าด สลับกับเสียงหอบหายใจอย่างหนักหน่วง กระจกบานใหญ่ที่ล้อมรอบห้องเต็มไปด้วยหยดไอน้ำจากความร้อนในร่างกายของสาวๆ ทั้ง 4 คน แม้จะเป็นเวลาตีสองแล้ว แต่ไฟในห้องซ้อมของตึกค่ายเพลงยังคงสว่างโร่

​"อีกรอบ! ลี่อิง จังหวะขาน้องยังช้าไปครึ่งบิต!" เสียงของ มิ้น ดังขึ้นด้วยความเข้มงวด

​มิ้นในชุดซ้อมสีเขียวสะท้อนแสงตัดกับกางเกงขาสั้นสีดำ เธอยืนปาดเหงื่อที่ไหลเข้าตา ในฐานะลีดเดอร์ เธอรู้ดีว่ากระแสของ ROAJ กำลังพุ่งแรงในโซเชียลมีเดีย แต่คอมเมนต์วิจารณ์เรื่องการเต้นที่ยังไม่เป๊ะร้อยเปอร์เซ็นต์ก็มีให้เห็น และเธอจะไม่ยอมให้จุดบกพร่องเล็กน้อยนั้นมาทำลายอนาคตของน้องๆ

​ลี่อิง พยักหน้าแรงๆ จนผมที่มัดรวบสะบัดไปมา ใบหน้าที่เคยร่าเริงตอนนี้ซีดเซียว "ขอโทษค่ะมิ้นเจี่ย... เอาใหม่นะ 5, 6, 7, 8!"

​พวกเธอเริ่มเต้นอีกครั้ง เพลงจังหวะตึ๊ดๆ สไตล์ Kitsch Pop ดังกระหึ่ม แต่มวลความเครียดที่ปกคลุมอยู่นั้นหนักอึ้ง ชิงชิง เมนโวคอลที่ปกติจะนิ่งสงบ เริ่มมีอาการล้าอย่างเห็นได้ชัด เธอร้องท่อนไฮโน้ตพลาดเป็นครั้งที่สามของคืนนี้

​"หยุดก่อน!" มิ้นสั่งหยุดเพลงกะทันหัน

​ความเงียบเข้าปกคลุมห้องซ้อมทันที มีเพียงเสียงหอบหายใจที่ดังแข่งกัน

​"ชิงชิง... เกิดอะไรขึ้น?" มิ้นเดินเข้าไปหาชิงชิงที่ยืนก้มหน้านิ่ง

​"ฉัน... ฉันเจ็บคอค่ะ" ชิงชิงตอบเสียงแผ่ว "และฉันก็รู้สึกว่าท่อนนี้มัน... มันไม่เข้ากับเสียงฉันเลย"

​เยว่ซื่อ น้องเล็กสายแร็ปพิงกำแพงพลางดื่มน้ำเกลือแร่ เธอเหลือบมองชิงชิงด้วยสายตาอ่านยาก "พี่ชิงชิง... โปรดิวเซอร์สั่งมาแบบนี้ เราก็ต้องทำให้ได้ไม่ใช่เหรอ? ไม่อย่างนั้น 'แผนต่อไป' ของประธานเชินจะวุ่นวายนะ"

​คำว่า 'แผนต่อไป' ทำให้ทุกคนชะงัก

​[เช้าวันต่อมา - ประกาศสายฟ้าฟาด]

​สาวๆ ถูกเรียกตัวเข้าพบประธานเชินที่ห้องประชุมสุดหรู บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงแอร์ ประธานเชินนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ใบหน้าเรียบเฉยของเขาทำเอาลี่อิงไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

​"โชว์เดบิวต์พวกเธอทำได้ดี... ในระดับหนึ่ง" ประธานเชินวางแท็บเล็ตลง "แต่โลกความจริงมันโหดร้ายกว่านั้น ตอนนี้แฟนคลับเริ่มแบ่งพรรคแบ่งพวก มีคนชอบมิ้นมากกว่าคนอื่น มีคนบอกว่าชิงชิงเป็นจุดอ่อนเพราะเต้นไม่ทันเพื่อน และเยว่ซื่อ... แร็ปของเธอยังถูกมองว่าพยายามเท่เกินไป"

​คำพูดถากถางนั้นเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงหัวใจของสาวๆ

​"ดังนั้น... เพื่อสร้างกระแสให้ต่อเนื่อง และทดสอบความสามารถที่แท้จริง" ประธานเชินแสยะยิ้ม "คัมแบ็คหน้า เราจะเปิดตัวด้วยโปรเจกต์ 'ROAJ: The Queen of Kitsch' ซึ่งเป็นรายการ Reality Survival ภายในวง"

​"Survival ภายในวงเหรอคะ?!" มิ้นอุทานด้วยความตกใจ "แต่เราเดบิวต์แล้วนะคะประธาน!"

​"ใช่... แต่ในเพลงใหม่ จะมีตำแหน่ง 'Center' เพียงคนเดียวที่จะได้แอร์ไทม์ 70% ของเพลง มีชุดที่เด่นที่สุด และได้โซโล่เดี่ยวในช่วงท้าย ใครที่ได้คะแนนโหวตจากผู้ชมสูงสุดคนนั้นคือผู้ชนะ ส่วนคนที่ได้คะแนนน้อยที่สุด..." ประธานเชินเว้นจังหวะ "...อาจจะต้องพักงานในซิงเกิลถัดไป"

​โลกทั้งใบของ ROAJ เหมือนจะหยุดหมุน มิตรภาพที่พวกเธอสร้างมาตลอด 4 ปี กำลังถูกสั่นคลอนด้วยกติกาที่โหดร้าย

​[ดราม่าในหอพัก: มื้อค่ำที่ขมขื่น]

​เย็นวันนั้น มิ้นพยายามทำบรรยากาศให้ดีขึ้นด้วยการทำ "หมูกระทะ" (อาหารโปรดของเธอที่เคยเล่าให้น้องๆ ฟัง) ที่ระเบียงหอพัก กลิ่นหอมของหมูย่างบนเตาถ่านควรจะทำให้ทุกคนมีความสุข แต่วันนี้กลับมีแต่ความอึดอัด

​"กินเยอะๆ นะลี่อิง จะได้มีแรงซ้อม" มิ้นคีบหมูให้เนื้อตัวเล็ก

​"ขอบคุณค่ะ... แต่ฉันไม่รู้ว่าซ้อมไปเพื่ออะไร" ลี่อิงวางตะเกียบลง น้ำตาคลอเบ้า "ถ้าฉันต้องแข่งกับพวกพี่... ถ้าฉันชนะแล้วพี่ต้องพักงาน ฉันจะมีความสุขได้ยังไง?"

​"มันคือธุรกิจนะลี่อิง" เยว่ซื่อพูดเสียงเย็นชา ขณะที่เธอกำลังเช็คยอดฟอลโลว์ในมือถือ "ถ้าเราไม่ทำ คนอื่นก็ทำอยู่ดี ถ้าฉันไม่ได้เป็นเซ็นเตอร์ ฉันก็แค่อยากมั่นใจว่าฉันจะไม่ถูกพักงาน"

​"เยว่ซื่อ! พูดแบบนี้ได้ยังไง?" ชิงชิงโพล่งขึ้นมา "เราสาบานกันแล้วว่าจะเดินไปด้วยกันนะ!"

​"แล้วพี่ล่ะชิงชิงเจี่ย?" เยว่ซื่อสวนกลับ "พี่มั่นใจเหรอว่าถ้าถึงเวลาเลือก พี่จะไม่เลือกตัวเอง? ทุกคนอยากเด่นทั้งนั้นแหละ อย่ามาทำเป็นนางเอกหน่อยเลย"

​"พอได้แล้ว!" มิ้นตบโต๊ะดัง ปัง! จนน้ำซุปกระเด็น

​ทุกคนเงียบกริบ มิ้นหายใจสั่นเครือ "ประธานเชินต้องการให้เราแตกคอกัน เพราะนั่นคือสิ่งที่คนดูอยากเห็น... ดราม่า น้ำตา และการแทงข้างหลัง แต่เราจะไม่ยอมให้มันเป็นแบบนั้น"

​[ท่วงทำนองแห่งความลับ]

​คืนนั้น มิ้นนอนไม่หลับ เธอเดินเข้าไปในห้องซ้อมเสียงที่มืดสลัว และพบว่าไฟในห้องบันทึกเสียงยังเปิดอยู่ เธอเห็น ชิงชิง นั่งอยู่หน้าเปียโน พร้อมกับกระดาษโน้ตเพลงที่เขียนด้วยลายมือยุ่งเหยิง

​ชิงชิงกำลังฮัมเพลง... มันไม่ใช่เพลงแนว Kitsch ที่สนุกสนาน แต่มันเป็นเพลงบัลลาดที่เศร้าสร้อยและเปี่ยมไปด้วยอารมณ์

​ * "ในเมืองที่เต็มไปด้วยสีสัน... ฉันกลับมองเห็นเพียงสีเทา" *

* "หน้ากากที่สวมอยู่... มันหนักเกินกว่าจะทนไหว" *

* "เพื่อนที่เคยร่วมสาบาน... วันนี้กลับกลายเป็นคู่แข่งที่น่ากลัว" *

​เสียงร้องของชิงชิงสั่นเครือและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด มิ้นยืนฟังอยู่หลังประตู น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอรู้ดีว่าทุกคนกำลังแบกรับอะไรไว้บ้าง

​มิ้นตัดสินใจเดินเข้าไป แล้วเริ่มร้องเพลงคลอไปกับชิงชิง เปลี่ยนจากเพลงเศร้าให้กลายเป็นเพลงที่มีพลังแห่งความหวัง

​ * "แต่ตราบใดที่มือเรายังกุมกันไว้... แสงนีออนจะไม่มีวันมอดดับ" *

* "ROAJ จะไม่ใช่แค่ชื่อวง... แต่มันคือครอบครัวที่เราเลือกเอง" *

​ทั้งสองสบตากกันในความมืด ชิงชิงโผเข้ากอดมิ้นแล้วร้องไห้ออกมาอย่างหนัก "มิ้นเจี่ย... ฉันทำไม่ได้ ฉันแข่งกับทุกคนไม่ได้จริงๆ"

​"เราไม่ต้องแข่งกันเพื่อทำลายกันนะชิงชิง" มิ้นกระซิบ "เราจะแข่งกันเพื่อดึงศักยภาพที่ดีที่สุดออกมา... และเราจะทำให้ประธานเชินเห็นว่า ไม่ว่าเขาจะส่งกติกาอะไรมา มิตรภาพของเราน่ารักและแข็งแกร่งกว่าที่เขาคิด!"

​[บทสรุปตอนที่ 2]

​การถ่ายทำ Reality วันแรกเริ่มต้นขึ้น! สาวๆ ทั้ง 4 ปรากฏตัวในชุดคอนเซปต์ "Dark Kitsch" ที่ดูเซ็กซี่และเท่กว่าเดิมหลายเท่า แสงไฟแฟลชสาดส่องมาที่พวกเธอ พร้อมกับตากล้องนับสิบชีวิต

​"แนะนำตัวครับ!" ผู้กำกับสั่ง

​"สวัสดีค่ะ พวกเรา ROAJ!" พวกเธอพูดพร้อมกันด้วยรอยยิ้มที่ฝึกมาอย่างดี แต่ภายใต้รอยยิ้มนั้น เยว่ซื่อแอบกำหมัดแน่น ลี่อิงหลบสายตามิ้น และชิงชิงพยายามสะกดอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน

​เกมการแข่งขันเริ่มต้นขึ้นแล้ว... และมันไม่ใช่แค่การชิงตำแหน่งเซ็นเตอร์ แต่มันคือการชิง "ตัวตน" ของพวกเธอคืนมา!

​