บทที่ 1.4

‘แต่ข้าพ่ายแพ้ให้แก่ท่าน อย่างน้อยข้าขอทราบกระบวนท่าที่ท่านใช้...ได้หรือไม่’

‘เหมันต์ไร้ใจ’

เหมันต์ไร้ใจเป็นเพลงแส้ของเจี่ยนอิง ก่อนหน้านี้เขาสอนให้นางระหว่างที่ทั้งสองเดินทางท่องเที่ยว อันที่จริงเขาเพิ่งจะคิดชื่อกระบวนท่านี้ออกมายามที่เขาเห็นนางร่ายรำ

เจี่ยนอิงเพียงพูดว่า ‘เยือกเย็น แข็งแกร่ง และอำมหิตราวกับหิมะยามเหมันต์’ และนั่นคือที่มาของเหมันต์ไร้ใจ ทั้งยังเป็นจุดเริ่มต้นของฉายานางมารประจิมเหมันต์ไร้ใจ ซึ่งกว่าจะรู้ตัวได้ทำอันใดลงไป ชื่อเสียงของนางก็โด่งดังจนไม่มีผู้ใดในยุทธภพไม่รู้จัก

เช้าตรู่ของวันที่เท่าไหร่จูเสวี่ยหลินไม่เคยนับ เนื่องจากก่อนหน้านี้ที่คลาดกันกับเจี่ยนอิงนางเฝ้าคอยนับวันเวลา จนพบว่ามันยิ่งทำให้จิตใจกระวนกระวายจนเสียสมาธิ ดังนั้นหญิงสาวจึงเลือกที่จะแกะรอยไปอย่างช้าๆ และปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปตามชะตาลิขิต

ก่อนหน้านี้จูเสวี่ยหลินอาจเคยคิดว่าการมายังสถานที่แห่งนี้ของตน เป็นเพราะโชคชะตาของไป๋หลินและสือเจี้ยนหาว ซึ่งนำพาชะตาของนางเข้ามาเป็นส่วนหนึ่ง ทว่านางคิดมาเสมอว่าหากนั่นไม่ใช่ทั้งหมดเล่า

หากว่าการมาของนางครั้งนี้ เกิดขึ้นเพราะโชคชะตาของนางเช่นกัน นางมาเพื่อพบกับเจี่ยนอิง... กระทั่งตัดสินใจที่จะให้เขาติดตามอยู่ข้างกาย ตระหนักว่านางไม่อาจอยู่โดยไม่มีเขา

ทันที่ก้าวลงจากเตียงนอน ความทรงจำในเช้าวันแรกที่นางช่วยเหลือเจี่ยนอิงแวบเข้ามาในหัว เช้าวันนั้นหญิงสาวแทบจะล้มหน้าคะมำ เมื่อสะดุดเข้ากับบางอย่าง จะพูดให้ถูกก็คือเท้าของนางสะดุดเข้ากับร่างใหญ่ที่นอนขวางอยู่ที่หน้าเตียง

...ไม่รู้ว่าเขามาอยู่หน้าเตียงของนางตั้งแต่ตอนไหน ทั้งๆ ที่ตอนกลางคืนก็ให้เสี่ยวเอ้อจัดห้องอีกห้องให้เขาแล้ว

‘ทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้ อิง ทำไมมานอนตรงนี้’ จูเสวี่ยหลินถามเขาอีกครั้ง

คราวนี้เขาเงยหน้าขึ้นช้าๆ ก่อนจะค่อยๆ ยกมือขึ้นชี้ไปยังอ่างน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะ ซึ่งไอร้อนที่ยังหลงเหลืออยู่บ่งบอกได้ดีว่าเขาเพิ่งจะนำมันเข้ามาเมื่อไม่นาน

‘เจ้าเป็นคนนำมันเข้ามาหรือ’

เขาเงยหน้าขึ้นมองนาง ก่อนพยักหน้าช้าๆ

ชัดเจนยิ่งกว่าชัดแล้วว่าเจี่ยนอิงคิดว่าตนกลายเป็นทาสของนางไปแล้ว ซึ่งจูเสวี่ยหลินก็ได้แต่กลุ้มอกกลุ้มใจ เพราะนางไม่ทันได้คิดเลยด้วยซ้ำว่าหากหาเขาพบแล้วนางจะทำเช่นไร ยิ่งในยามที่เขาคล้ายกับเด็กหลงทางเช่นนี้

ในยามสายของวันนั้น หญิงสาวได้ให้เสี่ยวเอ้อตามหมอมาดูอาการบาดเจ็บของเขา ซึ่งโดยรวมแล้วนอกจากบาดแผลที่หลังและแผลฉกรรจ์ด้านหน้า บาดแผลที่อื่นก็ไม่มีสิ่งใดน่าเป็นห่วง ที่น่าเป็นห่วงคืออาการบาดเจ็บทางจิตใจของเขาต่างหาก

หมอที่มาดูอาการเขาบอกว่าเพราะร่างกายของเขาเคยได้รับบาดเจ็บสาหัส ส่งผลให้ธาตุต่างๆ ในร่างกายไม่คงที่ แม้ว่าความทรงจำจะขาดหาย แต่เพราะร่างกายจดจำความเจ็บปวดได้จึงทำให้เขาตื่นกลัวง่าย และไม่ยอมไว้ใจผู้คน

แน่นอนจูเสวี่ยหลินเดาออกได้ไม่ยาก บาดแผลตามร่างกายที่นับว่าสาหัสที่สุด กลับไม่ถึงครึ่งของเศษเสี้ยวจากบาดแผลทางจิตใจของเขาที่ถูกกระทบกระเทือนอย่างหนัก อีกทั้งหลังจากตื่นขึ้นมาแล้ว เจี่ยนอิงกลับโดนจับตัวมาเป็นทาส ถูกทุบตีอย่างทารุณ กอปรกับความทรงจำที่ขาดหายไป ทำให้เขาหวาดกลัวและไม่กล้าเข้าใกล้หรือไว้ใจผู้ใด

‘อิง มานี่ นั่งลงตรงนี้’

หลังจากที่นิ่งคิดทบทวนอยู่นาน จูเสวี่ยหลินเพียงคิดว่าเขาสูญเสียความทรงจำไม่แน่ว่าคือเรื่องดี เรื่องราวที่เกิดขึ้นทุกคนล้วนเหน็ดเหนื่อยกว่าจะคลี่คลายลงได้

ในทางตรงกันข้ามเจี่ยนอิงรอดมาได้และไม่ได้ความจำเสื่อม เกิดวันหนึ่งเขามีความคิดที่จะแก้แค้นให้ผู้เป็นมารดาที่เลี้ยงดูเขาขึ้นมา จะมีหลายคนที่ต้องเจ็บปวด แม้ว่ามารดาบุญธรรมของเขาจะก่อกรรมทำเข็ญกับผู้อื่นมานับไม่ถ้วน แต่ไม่มีสิ่งใดรับรองได้ว่าการยืดถือที่เขามีต่อมารดา จะไม่ผลักดันให้เขาลงมือทำเช่นนั้น และนางเองก็ไม่อยากผิดคำพูดที่ได้รับปากบิดาของเขาไว้ ดังนั้นให้เขาอยู่ข้างกายนางสักระยะ เพื่อดูให้แน่ใจว่าเขาจะไม่มีวันฟื้นคืนความทรงจำ หลังจากนั้นค่อยคิดอีกทีว่าจะทำเช่นไรกับเขา

แม้จะทำตามที่จูเสวี่ยหลินสั่ง แต่เจี่ยนอิงกลับนั่งตัวเกร็งอย่างไม่เป็นธรรมชาติ เนื่องจากปกติแล้วเขาไม่เคยได้รับอนุญาตให้นั่งร่วมโต๊ะกับผู้เป็นนาย

ในยามนั้นเขาเพียงคิดว่านายหญิงของเขาผู้นี้ ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งนัก ไม่เพียงแต่บังคับให้เขานั่งร่วมโต๊ะกับนางเท่านั้น แต่นางถึงกับบังคับให้เขากินกับข้าวที่เขาเคยได้แต่ยืนมองอีกด้วย

ไม่นับรวมที่นางต่อยตีผู้อื่นเพื่อเขา คนที่เป็นทาสไร้ค่าเท่านั้น นางแตกต่างจากนายคนอื่นๆ ที่เขาเคยไปอยู่ด้วยอย่างสิ้นเชิง

แต่เขาชอบ...

‘เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าข้าคือคนที่ซื้อเจ้ามา’

จูเสวี่ยหลินจงใจมองข้ามอาการอึดอัดที่แสดงออกมาชัดเจนบนใบหน้าของเขา รู้ดีเพราะเขามองนางแล้วมองไปที่พื้นบ่อยๆ คล้ายกำลังขออนุญาตกลับไปนั่งบนพื้น แต่นางมีหรือจะยอม

ความคิดที่จะทำให้เขากลับมาเป็นเหมือนคนธรรมดาให้ได้ผุดขึ้น เพราะหลังจากเรื่องเมื่อคืนที่นางทำร้ายเสี่ยวเอ้อผู้นั้นแทนเขา ดูเหมือนเขาจะมีท่าทีหวาดกลัวนางน้อยลงมาก

‘หากเจ้าไม่ตอบ ข้าก็ไม่รู้ว่าเจ้าคิดอะไรอยู่’