ตอนที่ 2 ส้วมหลุมคอกหมู

ตอนที่ 2 ส้วมหลุมคอกหมู

ห้าวันต่อมา ถึงเหมยลี่จะทำใจได้แล้วว่าต้องอยู่ที่นี่ แต่เธอก็ยังไม่คุ้นชินกับการใช้ชีวิตของคนที่นี่อยู่ดี โดยเฉพาะห้องส้วมคอกหมู เหมยลี่ถึงกับทำใจยอมรับไม่ได้ เธอใช้มันไม่ลงจริง ๆ นั่นทำให้เธอไม่ยอมกินเนื้อหมูอีกเลยตั้งแต่มาอยู่ที่นี่

ในทุก ๆ เช้าเวลาปวดหนักเธอต้องถือจอบวิ่งเข้าไปในป่าที่อยู่ใกล้ ๆ แทน

"ไม่ได้การแล้วฉันจะต้องรีบปลูกผัก ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปมีหวังผอมตายแน่" ร่างบางที่เพิ่งปลดทุกข์มา รีบวิ่งมาหาแม่ของเธอที่กำลังฝัดข้าวเปลือกอยู่หน้าบ้าน

พ่อกับแม่เจ้าของร่างเดิมเป็นคนขยันมาก และที่สำคัญพวกเขาทั้งสองก็รักลูกสาวมาก ๆ นี่คือความโชคดีที่สุดตั้งแต่เธอมาอยู่ที่นี่ มีครอบครัวที่อบอุ่น ถึงจะมีฐานะยากจน แต่ก็ไม่ได้อดอยากอะไร

เพราะท่านพ่อรับจ้างตีดาบให้ชาวบ้าน แต่นาน ๆ ทีถึงจะมีคนมาจ้าง ไม่ได้มีงานทุกวัน ถ้าวันไหนท่านพ่อไม่ได้ทำงานก็จะขึ้นเขาไปล่าสัตว์ ส่วนท่านแม่ก็อยู่ที่บ้านทอผ้าจากฝ้าย

"ท่านแม่!!..." ร่างบางร้องเรียกแม่ของเธอมาแต่ไกล

"มีอะไรหรือเหมยเหม่ย วิ่งเป็นเด็ก ๆ ไปได้" ฮุ่ยหลินส่ายหัวให้กับกิริยาของลูกสาวที่ไม่มีความเป็นกุลสตรีเอาเสียเลย

"ท่านแม่เรามีที่ดินอีกไหมเจ้าคะนอกจากที่บ้าน"

"ลูกถามทำไม"

"ข้าอยากปลูกผักเจ้าค่ะ"

"เอ๋!..เมื่อก่อนเจ้าไม่ชอบกินผักนี่" ใช่ปกติเหมยเหม่ยไม่ชอบกินผัก แม้กระทั่งต้นหอมนางก็ไม่กิน แต่หลายวันมานี้ฮุ่ยหลินพึ่งสังเกตเห็นว่าลูกสาวไม่กินเนื้อเลย

"เอ่อ...ข้าเพิ่งมาสังเกตว่าที่ข้าล้มป่วยบ่อย ๆ อาจเป็นเพราะข้าไม่กินผัก เลยทำให้ร่างกายอ่อนแอเจ้าค่ะ"

"ก็น่าจะใช่ท่านหมอก็เคยบอกแม่เรื่องการกินของเจ้า" นางหลินนึกตามคำพูดของลูกสาว เพราะท่านหมอจางก็เคยบอกกับนางเรื่องนี้เหมือนกัน

"เรามีพื้นที่ว่างอยู่นะลูกเป็นที่ดินของท่านย่าที่แบ่งให้พ่อเจ้า"

"จริงหรือเจ้าคะดีจังเลย" ร่างเล็กยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจ ตอนแรกเธอคิดว่าจะต้องขึ้นเขาหาของไปขายในเมืองเก็บเงินซื้อที่ดินแล้วเสียอีก

จากนั้นฮุ่ยหลินก็พาลูกสาวไปดูที่ดินที่แม่ของสามีแบ่งให้ เพราะพื้นที่ไม่เยอะนางเลยไม่ได้เพาะปลูกอะไร

เดินมาไม่ไกลเหมยเหม่ยก็เห็นพื้นที่รกร้าง มีเนื้อที่ประมาณราว ๆ หนึ่งไร่เศษ ที่ดินมีแต่ต้นหญ้าตองกงขึ้นเต็มไปหมด ส่วนพื้นที่ข้าง ๆ เป็นไร่อ้อยกับไร่ข้าวโพด ท่านแม่บอกว่าเป็นของท่านลุงใหญ่

"เจ้าปลูกผักอะไรบ้างแม่จะพาไปซื้อเมล็ดพันธุ์"

"หลายอย่างเลยเจ้าค่ะ"

จากนั้นนางหลินก็พาลูกสาวไปซื้อเมล็ดพันธุ์ผักที่ร้านค้าของชำในหมู่บ้านต่อ

"ทั้งหมดเท่าไหร่เถ้าแก่เหอ"

"50อีแปะ แม่นางหลิน"

"นี่เจ้าค่ะ"

เหมยเหม่ยมองคนเป็นแม่นับเงินยื่นให้เถ้าแก่ ก่อนจะมองไปรอบ ๆ หมู่บ้าน ที่นี่น่าอยู่ไม่น้อยทิวทัศน์สวยงาม

"ขอบใจนะแม่นางหลิน อ๋อข้าถามอะไรหน่อยสิ"

"อะไรหรือเถ้าแก่เหอ"

"ลูกสาวเจ้าปีนี้อายุ16ปีแล้วไม่ใช่เหรอ มีแม่สื่อบ้านไหนมาทาบทามบ้างหรือยัง"

ฮุ่ยหลินได้แต่ยิ้มไม่ได้ตอบคำถามของเถ้าแก่เหอ

"เหมยเหม่ยกลับบ้านกันเถอะลูก"

"เจ้าค่ะ"

"แม่นางหลินที่ข้าถามเพราะกลัวลูกสาวเจ้าจะเป็นสาวเทื้อขึ้นคาน" เถ้าแก่เหอร้องตะโกนไล่ตามหลังฮุ่ยหลิน

'อ้าว! ตาแก่นี่ยุ่งอะไรด้วย' เหมยเหม่ยคิดในใจพลางมองหน้าเถ้าแก่เหออย่างเอาเรื่อง ฮุ่ยหลินจึงรีบจูงมือลูกสาวกลับบ้านทันที

เมื่อกลับมาถึงบ้านท่านพ่อก็กลับมาถึงพอดี เขาได้กระต่ายป่าหนึ่งตัวและไก่ป่าอีกหนึ่งตัว กับข้าวมื้อเย็นวันนี้จึงมีแต่เมนูเนื้อ นางหลินเห็นว่าลูกสาวของนางกำลังหัดกินผัก นางจึงเดินไปเก็บยอดผักหนามที่ขึ้นอยู่ข้างริมธารหลังบ้านมาผัดเพิ่มเป็นอีกหนึ่งจาน

เหมยเหม่ยตักซดน้ำแกงไก่ป่าฝีมือของท่านแม่ก็ฉีกยิ้มกว้าง อยู่ที่นี่มันก็ไม่ได้แย่นะว่าไป

"ฝีมือการทำอาหารของท่านแม่อร่อยมากเลยเจ้าค่ะ ท่านแม่ทำยังไงหรือเจ้าคะ" เหมยเหม่ยถามอย่างสงสัยปกติอาหารจีนจะจืดชืดไม่ใช่หรือ แต่ท่านแม่ทำทุกอย่างออกมาได้อร่อยมาก โดยเฉพาะเมนูที่เป็นน้ำซุป

ฮุ่ยหลินอมยิ้มน้อย ๆ กับคำชมของลูกสาว ก่อนที่เฉียนกงจะหัวเราะออกมาเสียงดัง

"ฮ่า ฮ่า...นี่ฮุ่ยหลินจนป่านนี้แล้วเจ้ายังไม่เคยบอกเคล็ดลับวิชาทำอาหารของเจ้าให้ลูกสาวของเรารู้อีกเหรอ" เฉียนกงมองหน้าลูกสาว ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินไปหลังบ้าน

"แม่ใส่ใบต้าหม่าลงไปในน้ำซุปน่ะ" ฮุ่ยหลินบอกลูกสาวให้หายสงสัย

เหมยเหม่ยทำหน้างงยิ่งกว่าเดิม ใบต้าหม่ามันคือใบอะไร หรือจะเป็นใบต้นคะน้าเม็กซิโกที่เธอเคยเห็นมันสามารถใช้แทนผงชูรสได้เช่นกัน

รอไม่นานความสงสัยของเหมยเหม่ยก็ได้รับความกระจ่าง เมื่อเธอเห็นท่านพ่อถือใบกัญชามา มิน่าล่ะท่านพ่อกับท่านแม่ถึงได้อารมณ์ดีกันทั้งวันเคล็ดลับความอร่อยอยู่นี่เอง ร่างบางถึงกับกลั้นขำเอาไว้ไม่อยู่

"นี่คือใบไม้วิเศษที่ท่านแม่ของเจ้าใช้ทำอาหาร" พอเฉียนกงเอ่ยจบทุกคนก็หัวเราะออกมา ก่อนจะลงมือกินข้าวกันต่อ

หลังจากอิ่มแล้วเหมยเหม่ยก็ช่วยท่านแม่นำชามไปล้างและเก็บกวาดในครัว เสร็จแล้วก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนเข้านอน เหมยเหม่ยหรือเหมยลี่ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงหลังจากอาบน้ำเสร็จแล้ว

"เฮ้อ! ผ่านไปอีกหนึ่งวันมันช่างเร็วเหลือเกิน" ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ไม่มีเรื่องให้เธอต้องทุกข์ใจเลยยกเว้นเรื่องห้องน้ำนะ! ไม่ต้องนึกค่าใช้จ่ายในแต่ละเดือน ถึงครอบครัวนี้จะไม่ร่ำรวยแต่ก็ไม่ได้ขัดสนมีข้าวให้กินอิ่มท้องทุกมื้อ "นี่สินะถึงเรียกว่าการใช้ชีวิตแบบสโลว์ไลฟ์ของจริง" ร่างบางนอนคิดเรื่องราวต่าง ๆ ไม่นานก็ผล็อยหลับไป