ตอนที่4 สามีโหด

ขนมผิงหน้าแดงก่ำเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ แม้จะพยายามควบคุมไม่ให้ตัวเองตื่นตระหนก แต่ก็ทำไม่ได้เขาน่ากลัวเกินไป ทุกครั้งที่ก้าวเข้ามาใกล้ เธอแทบไม่กล้าหายใจเลย ร่างกายสูงกำยำของผู้ชายโน้มลงมา แววตาแสดงความเหนือกว่ากวาดมองเรือนร่างของขนมผิง เธอเอาแต่ก้มหน้างุด เขาเริ่มหงุดหงิดจึงใช้แรงกระชากผ้าเช็ดตัวผืนบางออก พอเปลือยเปล่าล่อนจ้อนเจ้าสาวหมาดๆ ก็กรีดร้องเสียงหลง

“คุณเคย์เดนคะ วันนี้คงจะเหนื่อยมาก ให้ผิงนวดให้นะคะ” ท้ายประโยคถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอ เขาไม่เสียเวลาสนทนากับเธอ มือใหญ่นั่นยื่นมาจับหน้าอกคู่สวยพร้อมกับยกยิ้มมุมปากแล้ว

“อย่าให้เสียอารมณ์ มีความสามารถเท่าไหร่ก็แสดงออกมา ฉันไม่ชอบคนชักช้า”

“คะ? คือผิง”

ขนมผิงอยากยกสารพัดเหตุผลมาใช้เอาตัวรอด แต่ก็รู้ดีว่ารับงานนี้มาทำแล้วย่อมปฏิเสธเรื่องเซ็กซ์ไม่ได้ เอาเถอะ ขอแค่เขาไม่ทำร้ายร่างกาย เธอก็จะอดทน มันคงไม่บ่อยขนาดนั้น เผลอๆ เจอท่าทางไม่เร้าใจเข้าไป ผู้ชายน่ากลัวคนนี้อาจจะไม่ร่วมรักกับเธออีกเลยก็ได้

ขนมผิงคิดในทางที่ดี เธอข่มความอายแล้วคล้องแขนรอบลำคอของเคย์เดน ริมฝีปากชมพูอ่อนพยายามจะเยื้องขึ้นไปจูบคน เจ้าของใบหน้าคมคายมองลงมา เขาอยากจะหัวเราะท่าทางซื่อบื้อนี่จริงๆ

“ทำอะไร”

“เอ่อ ก้มลงมาหน่อยได้ไหมคะ ผิงจูบไม่ถึง”

“หึ จูบเหรอ ได้สิ”

เขากระแทกริมฝีปากลงมาประกบกัน สร้างความเจ็บปวดให้คนที่ร้องขอจนน้ำตาเอ่อล้น ขนมผิงไม่กล้าขยับเลย เธอเอาแต่หยุดนิ่งรอรับรสชาติไวน์หวานๆ จากเขาเท่านั้น ส่วนเคย์เดน พอได้ลิ้มลองยาสีฟันมิ้นต์สดชื่นในโพลงปากเล็กก็ค่อนข้างพอใจ ลิ้นที่ทั้งหนาและใหญ่กวาดไล่ไปมาจนต้องยกมือดันแผงอกเบาๆ ขนมผิงครางทักท้วงคล้ายขอให้ช้าลงหน่อย แต่เคย์เดนไม่สน เมื่อครู่ก็คุยกับผู้ชายอยู่ไม่ใช่หรือยังไง แกล้งอ่อนไหวเพื่อทำให้ตัวเองไร้เดียงสา มันคงไม่ทันแล้วมั้ง

เขาเหวี่ยงร่างของเธอลงบนเตียงพร้อมกับใช้น้ำเสียงทรงอำนาจสั่งการ “ทำให้มันน่าพอใจหน่อย”

ท่อนเนื้อร้อนถูกควักออกมาอวด กระตุ้นให้ขนมผิงไม่มีทางเลือก เธอสบตากับเขาหนึ่งทีก่อน ค่อยยื่นมือไปแตะต้องมัน เคย์เดนไม่ชอบการเสแสร้ง เขากดศีรษะผมนุ่มลงมาสัมผัสใกล้ๆ เสียเลย

“อ้าปาก”

เธอยอมว่าง่าย สิ่งที่กำลังขยายตัวจึงล้วงเข้าออกลึก เขาเคลื่อนไหวอย่างบ้าคลั่ง ไม่มีปรานีผ่อนแรง แม้จะเห็นเธอสำลักจนน้ำตาไหลก็ไม่เห็นใจหยุดพัก สุดท้ายขนมผิงก็เลือกหลับตา ปล่อยให้เคย์เดนทำตามอำเภอใจ ครั้นปากของเธอรองรับไม่ไหว เขาก็เปลี่ยนไปทรมานส่วนอื่นแทน ร่างเล็กๆ ถูกผลักนอนลง หลังจากนั้นตัวตนที่ไร้สิ่งห่อหุ้มก็สอดแทรกเข้ามา

“อื้อ” เสียงครวญครางดังขึ้นพร้อมกับสีหน้าเหยเก เจ็บเหลือเกิน ใหญ่เกินไป ตัวเธอก็เท่านี้ ไม่มีความสามารถขนาดนั้น

ขนมผิงดิ้นหนีความปวดหนึบ มันคงวุ่นวายน่าดูหากเคย์เดนไม่กดทับคนเอาไว้ เขาดันสะโพกพาเจ้าความใหญ่โตมุดเข้าไปจนสุด หลังจากนั้นกัดฟันขย่มระบายอารมณ์ อืม ช่องทางที่กำลังบีบรัดทั้งแน่นและอุ่น ค่อยสมกับราคาค่าตัวหน่อย ผู้หญิงที่กล้าตกลงเป็นเมียเขา เจอแค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ

“ถ้ายังกล้าหุบขาอีก ฉันจะทำให้เธอเจ็บหนักกว่าเดิม” เสียงที่เหมือนกับหอกแหลมทิ่มแทงอยู่ข้างใบหู

ทุกส่วนของเขาไม่ธรรมดา แม้แต่ปากเล็กๆ ของเธอยังรับไม่ไหว นับประสาอะไรกับช่องทางที่ไม่เคยถูกบุกรุกมาก่อน หญิงสาวร่างกายแดงก่ำจิกเล็บลงบนแผ่นหลังแกร่ง เธอไม่กล้าบอกว่ารู้สึกยังไง เขาไม่ใช่แฟนเธอ คงจะยอมทะนุถนอมอยู่หรอก อดทนหน่อยเดี๋ยวมันก็ผ่านไป ชีวิตของเธอทั้งเหนื่อยและหนักมาตลอด กับสิ่งที่เลือกไม่สมควรเสียใจ

“ไม่เคยเอาเหรอ” คำถามคล้ายห่วงไยปลุกขนมผิงจากความโดดเดี่ยว เธอพยักหน้า ส่วนเคย์เดนยิ้มเยาะ ไม่เคยสิดี คืนนี้เขาจะมอบประสบการณ์ที่ลืมไม่ลงให้เอง

สะโพกสอบโยกย้ายหนักแน่น ริมฝีปากร้ายกาจก้มลงขบกัดยอดชมพูระเรื่อมูมมาม การเคลื่อนไหวของเขาราวกับปีศาจ ไม่อ่อนโยนหรือเว้นจังหวะให้หายใจเลย นอกจากเจ็บแสบตรงนั้น ขนมผิงก็ไม่มีความรู้สึกเสียวซ่านปะปน ยังนึกโกรธที่เขาหลอกให้วางใจด้วย ผู้ชายนิสัยแย่ เบาๆ บ้างไม่ได้หรือไง ที่บอกว่าตายคามือของเขา ไม่น่าจะพูดเล่นแล้ว

“คุณเคย์เดนคะ ผิงไม่ไหวแล้วค่ะ” เธอกระตุกตัวสั่นเกร็ง ส่วนเคย์เดนมุดซุกไซ้ซอกคอหอมเนียน เขาทั้งกัดทั้งขบ ฝากร่องรอยเอาไว้ถ้วนทั่ว พอได้ยินเสียงอ้อนวอนหลุดออกมาจากปากของเธอก็ผงกศีรษะขึ้นมา

“ไม่ไหว เป็นเมียไม่ไหวได้ไง”

“ผิงขอพักก่อนนะคะ”

“พัก? ไม่มีทาง”

เธอพยายามขอร้อง แต่คนที่กำลังคลุ้มคลั่งไม่สน เขาเข้ามารุนแรงกว่าเดิม ส่งผลให้อารมณ์ระลอกใหญ่โจมตีจนขนมผิงสมองเบลอ เธอซุกริมฝีปากกัดไหล่กว้างไปหนึ่งที ทั่วทั้งร่างสั่นจนน่าสงสาร เคย์เดนไม่รับรู้ ช่วงเวลาที่ติดคุกกับการตั้งต้นสำหรับธุรกิจใหม่ทำให้เขาไม่มีเวลาระบาย มีเมียทั้งทีก็เอาให้ตายกันไปข้างเลย

กว่าสี่ชั่วโมง ในที่สุดม้าหนุ่มก็หยุดคึก หากไม่ใช่เพราะผู้เป็นพ่อลงทุนแกล้งป่วย เขาก็คงไม่ยอมแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้เพื่อตามใจตาแก่ ธรรมดาทุกอย่าง ยกเว้นหน้าอก เคย์เดนเข้าไปอาบน้ำสะสางตัวเอง เสร็จเรียบร้อยแล้วก็เดินกลับห้องนอนใหญ่ซึ่งอยู่อีกฝั่ง เขาไม่ชายตามองสภาพคนบนเตียงแม้แต่น้อย มันเป็นหน้าที่ของเธอ อดทนไม่ได้ก็รีบๆ หายไป

ความเงียบสงบมาเยือน ฝ่ายที่โก่งคอครวญครางค่อนคืนสลบเหมือด จวบจนเที่ยงของวันใหม่ขนมผิงจึงค่อยๆ งัวเงียตื่น เธอปวดหัว ขยับเพียงเล็กน้อยก็เจ็บร้าวระบม สภาพคนทั้งคนและเตียงนอนดูไม่ได้เลย ฉับพลันเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ให้เดินไปเปิดคงไม่ไหว ขนมผิงจึงฝืนส่งเสียงแหบแห้งบอกให้เข้ามาแทน

“ขอโทษที่รบกวนนะคะ ป้ากลัวว่าคุณขนมผิงจะหิวเลยมาดูค่ะ” ป้าอุ่นยิ้มใจดี ขัดกับใบหน้าซีดเซียวของขนมผิงมาก

“ผิงขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะคะ ขอผิงจัดการตัวเองสักครู่ เดี๋ยวผิงจะรีบลงไปค่ะ”

“เดี๋ยวป้ายกอาหารมาให้เองค่ะ”

เธออยากปฏิเสธเพราะเกรงใจ แต่ป้าอุ่นยืนกรานจะทำให้ ฉะนั้นระหว่างรอขนมผิงจึงพยุงร่างบอบช้ำเข้าไปอาบน้ำ คราบเหนียวเหนอะแห้งกรังกลางลำตัวพาให้นึกถึงฝันร้ายเมื่อคืน ครั้งแรกสำหรับคนไม่เคยถือว่าสาหัส หากไม่ใช่เพราะคำว่าเงิน เธอคงไม่ต้องเจอผู้ชายโหดแบบนี้ โชคดีที่ยังไม่ตายจริงๆ

พอออกมาจากห้องน้ำ ขนมผิงก็พบว่าผ้าปูเตียงถูกเปลี่ยนแล้ว เลือดสาดขนาดนั้น เธอยังไม่กล้ามอง แล้วคนที่ต้องมาเก็บกวาดล่ะ ให้คิดมากก็ไม่อยากคิด แต่งตัวด้วยชุดหละหลวมเสร็จป้าอุ่นก็เข้ามาพร้อมกับกลิ่นอาหารยั่วยวน รสชาติของมันอร่อยมาก แต่ขนมผิงทานไปแค่สามสี่คำ สีหน้าของเธอทำให้ป้าอุ่นต้องเรียกหมอประจำตระกูลมาช่วยดู กับเรื่องเล็กๆ มีคุณหมอมาตรวจถึงเตียงแบบนี้ค่อนข้างเอิกเกริกมาก ทานยาสักเม็ดก็ดีขึ้นแล้ว ทำไมต้องอลังการด้วย

“คุณขนมผิงมีไข้นะครับ เดี๋ยวหมอจัดยาเอาไว้ให้ สักสองสามวันอาการจะทุเลา ระหว่างนี้พักผ่อนให้เพียงพอ”

“ขอบคุณค่ะ”

นอกจากยาลดไข้ หมอยังให้ยาทาบรรเทาอาการบวมแดงด้วย ป้าอุ่นบอกว่าใช้กับส่วนนั้น แววตาขณะอธิบายกรุ้มกริ่มชวนสงสัย นี่หมายความว่ายังไง พอเริ่มเข้าใจจุดประสงค์ ขนมผิงก็ก้มหน้างุด แก้มเนียนทั้งสองข้างร้อนผ่าว ศึกหนักเมื่อคืน คนเขาคงได้ยินกันทั่วแล้ว น่าอายจริงๆ

“คุณหนูใหญ่ออกไปทำงานค่ะ คงจะกลับดึก คุณขนมผิงไม่ต้องรอทานข้าวนะคะ ถ้าหิวก็บอกป้าได้เลย”

ป้าอุ่นยิ้มใจดีให้กับเธออีกครั้ง ไม่นานห้องทั้งห้องก็เงียบสงบ ถือโอกาสตอนที่ได้อยู่ตามลำพังทายาส่วนนั้นดีกว่า มันบวมแดงคล้ายกับมะเขือเทศสุก แค่แตะเบาๆ ก็รู้สึกแสบไปถึงสมองแล้ว ไม่ต้องโอดครวญเลยนะขนมผิง งานนี้ยังเหลืออีก 364 วัน รีบร้อนท้อใจเร็วไป เวลามันจะยิ่งอยู่ยิ่งนาน ทำใจให้มีความสุขซะ

ตอนเย็นไม่ต้องรอให้ป้าอุ่นขึ้นไปดูแล ขนมผิงก็เดินลงมาทานอาหารเอง ในหนึ่งปีเธอมักจะเจ็บป่วยไม่ต่ำกว่าเดือนละสองสามครั้ง ผู้หญิงตัวคนเดียวทั้งเรียนและทำงานไปด้วย เหตุผลหลักๆ เลยก็มาจากการนอนน้อย ไม่สบายแค่นี้ถือว่าธรรมดามาก

“ให้ผิงช่วยไหมคะ”

แม่ครัวกำลังวุ่นอยู่กับอาหาร พอได้ยินเสียงขนมผิงป้าอุ่นก็ตรงเข้ามาประคองทันที เธอยืนยันบอกว่าตัวเองไม่เป็นไร แต่หัวหน้าแม่บ้านไม่ยอม

“คุณขนมผิงไม่สบาย ลงมาทำไมคะ ถ้าต้องการอะไรโทรเรียกแม่บ้านก็ได้”

“ผิงดีขึ้นแล้วค่ะ ถ้าป้าอุ่นไม่เชื่อก็ลองแตะมือที่หน้าผากผิงดูได้เลย”

ป้าอุ่นพิสูจน์ พอยื่นมือไปแตะหน้าผากของขนมผิง ความร้อนที่ไม่ลดลงเลยก็ทำให้คนชักมือกลับ ไม่ได้ๆ พึ่งเข้าบ้านมาแค่วันเดียวก็ป่วยแล้ว หากไม่ดูแลให้ดี มีหวังรีบหนีออกไปแน่

“ยังตัวร้อนอยู่เลยค่ะ ไม่ดื้อนะคะ เดี๋ยวป้าเอาข้าวต้มไปให้”

“คือผิง” เธอเก็บคำพูดเอาไว้ ยิ่งรั้นป้าอุ่นก็จะยิ่งไม่สบายใจ เธอมาทำงานดูแลเคย์เดนในฐานะเมียชั่วคราว ไม่ควรสร้างปัญญาให้ตัวเองลำบากเด็ดขาด

ขนมผิงเดินออกไปนั่งรอที่ห้องอาหาร คฤหาสน์หลังใหญ่หรูหรา นอกจากเธอกับเหล่าคุณแม่บ้านคนสวนก็ไม่มีใครอื่น นายท่านโทนี่เดินทางไปเที่ยวพักผ่อนทันทีหลังจากงานแต่ง ส่วนแครอลย้ายไปอยู่คอนโด ทั้งสองทิ้งให้เธอต้องเผชิญกับคนโหดเพียงลำพัง หากครบตามกำหนดสัญญาแล้ว หวังว่ามันจะคุ้มค่านะ

“ข้าวต้มค่ะ ย่อยง่าย ทานแล้วจะได้นอนพักผ่อน”

“จะทานให้หมดเลยค่ะ”

แก้มนิ่มๆ ของขนมผิงน่าเอ็นดู ป้าอุ่นจึงอดอมยิ้มไม่ได้ ผู้หญิงที่นายท่านกับคุณหนูเล็กเลือกมานี้ทั้งน่ารักและเป็นกันเอง อีกไม่นานต้องพิชิตใจคุณหนูใหญ่ได้แน่นอน ระหว่างที่คนต่างวัยกำลังพูดคุยกัน บุคคลที่สามก็เดินเข้ามา การเคลื่อนไหวของเขาเงียบเชียบ กว่าจะจะมีใครรู้ เจ้าตัวก็นั่งลงบนเก้าอี้แล้ว

“คุณหนูใหญ่จะให้ป้าตั้งโต๊ะเลยไหมคะ”

เคเดนย์พยักหน้า ปกติเขาอยู่ทำงานจนดึก วันนี้กลับมากะทันหัน ทำให้คนแตกตื่นกันไม่น้อยเลย ป้าอุ่นเข้าครัวไปแล้ว ที่โต๊ะอาหารเหลือเพียงเธอกับเขา พึ่งทานข้าวต้มไปได้สามคำ เจอหน้าสามีทั้งทีขนมผิงก็หมดความอยากอาหารเลย เธอปั้นหน้ายิ้มพร้อมส่งเสียงทักทายตามแบบที่คิดว่าพวกผู้ชายจะชอบ

“เหนื่อยไหมคะ เดี๋ยวผิงขึ้นไปเตรียมน้ำอุ่นให้ คุณจะได้ผ่อนคลาย”

“ไม่ต้อง กำลังกินอยู่ไม่ใช่หรือไง”

ความพยายามไม่มีความหมาย นอกจากทำตัวหลบเลี่ยงให้เขารำคาญ เธอก็ไม่ก้าวหน้าในการงานเลย ช่างเอาใจยากจริงๆ