บทที่ 20 บังเอิญที่ข้ากับอู๋ทงเป็นสหายกัน

ความจริงเป็นเช่นนี้...

ถ้อยคำที่นางกล่าวเมื่อครู่ แท้จริงแล้วนางตั้งใจจะให้เขาได้ยิน ต้องการให้เขารู้ว่านางได้คลายข้อสงสัยที่เคยติดค้างในใจทั้งหมดแล้ว

'ความจริงแล้วท่านเพียงไม่อยากเข้าแทรกแซง ทำลายเส้นทางวาสนาของท่านแม่ข้า'

ที่เคยคิดว่าเขาเถรตรง ไร้ความลำเอียงที่สุด ตอนนี้นางตระหนักแล้วว่า ความจริงเขากลับลำเอียงต่อนางอย่างยิ่ง

ซือซิงตั้งใจจะก้าวไปทางเรือนรับรอง ทว่าเสียงของบุรุษผู้หนึ่งดังขึ้นรั้งฝีเท้านางเสียก่อน

"ไม่ทราบเทพธิดาซือซิง ยังอยากรับประทานผลท้อร้อยปีอยู่หรือไม่?"

นางสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนหันขวับไปตามเสียงนั้น

"องค์ชายเจาเจิน!"

ซือซิงตะลึงงันอยู่ครู่ใหญ่ นึกไม่ถึงว่าพระองค์จะปรากฏกายอยู่ ณ บรรพตฉงเหว่ยแห่งนี้

"ไม่ทราบฝ่าบาท เสด็จมาถึงที่นี่ได้อย่างไรเพคะ?"

“ถวายบังคมองค์ชายเจาเจิน”

ท่านย่าและผู้เป็นมารดาของซือซิงรีบประสานมือคารวะต่อหน้าองค์ชายเผ่าสวรรค์อย่างนอบน้อม

ฝ่ายองค์ชายเจาเจินก็ประสานมือรับการคารวะจากเทพชั้นสูงทั้งสองอย่างสำรวม

"ทุกท่านตามสบายเถิด"

เขาเอ่ยพลางยกพัดจีบในมือขึ้นโบกเบาๆ คล้ายกำลังเรียบเรียงความคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนหันมาสบตาซือซิงด้วยแววตาเปี่ยมรอยยิ้ม

"บังเอิญที่ข้ากับอู๋ทงเป็นสหายกัน

บังเอิญว่าเขากำลังเดินทางมางานเทศกาลดวงดาวประทานพร

ข้าเห็นว่าน่าสนุกจึงติดตามมาด้วย และบังเอิญยิ่งนักที่ได้พบเจ้าที่นี่"

"หึๆๆ ล้วนแต่เป็นเรื่อง บังเอิญ ทั้งนั้น"

อู๋ทงหัวเราะแผ่วในลำคอ เสียงของเขาแฝงความหมาย เกินกว่าจะเป็นเพียงเรื่องบังเอิญธรรมดา

ซือซิงรับรู้โดยสัญชาตญาณ...

เซียนธรรมดาเช่นอู๋ทงที่ปกติอาศัยอยู่เพียงวิหารเทพ ขลุกอยู่กับสวนสมุนไพรไม่ก็ห้องหนังสือทุกวี่ทุกวัน จะเอาเวลาใดไปคบหากับองค์ชายเจาเจินผู้สูงศักดิ์เทียมฟ้า ทั้งหมดช่างผิดวิสัยอย่างยิ่ง กลิ่นพิรุธโชยแรงเช่นนี้ อย่างไรก็ต้องสอบสวนเซียนสหายให้ทราบแน่!

"ขอประทานอภัยฝ่าบาท”

เทพีซูเหยายกชายกระโปรงคำนับอย่างงามสง่า ก่อนเอ่ยเชิญชวนองค์ชายสามด้วยน้ำเสียงสุภาพนอบน้อม

“งานเทศกาลจะเริ่มขึ้นอีกสามวันข้างหน้าเพคะ เช่นนั้น…หม่อมฉันใคร่ขอเชิญองค์ชายเสด็จเที่ยวชมรอบบรรพตฉงเหว่ยก่อนดีหรือไม่ ทัศนียภาพอาจไม่งามตาเทียมพิภพสวรรค์ แต่เพราะใกล้วันเทศกาลจึงเริ่มคึกคักมากแล้ว ข้างทะเลสาบดาราหมื่นมาลี มีโรงงิ้วมาแสดงและมีเซียนจากยอดบรรพตต่าง ๆ มาตั้งร้านขายของไม่น้อย อาจพอแก้ขัดจนถึงวันงานได้เพคะ"

องค์ชายสามรับฟังจนจบ ก่อนที่รอยยิ้มประดับแววทอประกายของเขาจะหันกลับมาหาซือซิงโดยตรง

"เช่นนั้น...เทพธิดาซือซิง พาข้าเที่ยวชมได้หรือไม่?"

ซือซิงยกนิ้วขึ้นจิ้มที่แก้มตนเอง

"มะ...มะ หม่อมฉัน!"

เจาเจินไม่กล่าวคำใด เพียงยกยิ้มมุมปากพลางผงกศีรษะรับเบาๆ ราวกับคำตอบของนางนั้น ชัดเจนอยู่แล้วว่าต้องเป็น ‘ใช่’ เท่านั้น

แววตากรุ่มกริ่มขององค์ชายเจาเจินเป็นประกายทอดมองมาทางนาง ทำให้ซือซิงรู้สึกกระอักกระอ่วนอย่างบอกไม่ถูก แต่ด้วยมารยาทที่ต้องรักษา นางจึงฝืนฉีกยิ้มรับแบบแบ่งรับแบ่งสู้ พลางคิดหาทางบ่ายเบี่ยง

ทว่ายังไม่ทันคิดได้ เซียนสหายของนางก็ชิงเอ่ยขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงโปร่งโล่งราวปลดภาระทั้งมวลออกจากบ่า

"แน่นอนพ่ะย่ะค่ะ"

"อู๋ทง!"

ซือซิงเค้นเสียงลอดไรฟัน ปรายตามองเซียนสหายด้วยความเดือดดาลที่แทบลุกเป็นไฟ

ยังไม่ทันให้นางแก้สถานการณ์ ผู้เป็นมารดากลับเสริมอีกแรงอย่างเต็มใจ

"วางใจเถิด เรื่องดูแลจิ้นฝานซ่างจวิน แม่จะเป็นผู้จัดการแทนเจ้าเอง"

องค์ชายเจาเจินยิ้มกว้างด้วยสมหวัง โบกพัดจีบอ่อนช้อยก่อนก้าวนำออกไปอย่างผู้ได้รับชัยชนะ

ซือซิงใคร่ครวญอยู่เสี้ยวลมหายใจ อย่างใดก็ไม่อาจทำให้ท่านย่าขายหน้าได้ จำใจคงต้องไหลไปตามกระแสน้ำ นางถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนกลอกตาบนอีกหนึ่งที แล้วเดินปรี่เข้าหาอู๋ทงอย่างไม่เหลือคราบความนุ่มนวล

มือเล็กกระชากแขนเซียนสหายเต็มแรง ร่างบางคล้ายสตรีสะดุ้งจนเซถลาหน้าไปเล็กน้อย แต่ก็ยอมก้าวตามนางไปโดยมิกล้าปริปากอันใด

เมื่ออยู่พ้นสายตาผู้อื่น นางก็ก้มหน้าเอ่ยเสียงต่ำ

“หากเจ้าสารภาพข้าจะลดโทษให้กึ่งหนึ่ง หากข้าสืบจนรู้เองละก็...”

อู๋ทงเม้มปากก่อนตอบนิ่งๆ

“เจ้าคิดมากไปเอง”

ซือซิงเผยยิ้มเย็น

“หนอนพิษร้อยตัวของข้า พร้อมบุกถล่มสวนสมุนไพรเจ้าให้ราบเป็นหน้ากลอง ยังไม่พูดอีกหรือ!?”

เซียนแพทย์ถึงกับหน้าเผือดสี ลมหายใจสะดุด

เขากระซิบตอบนางด้วยความเจ็บใจลึก

"อิสตรีที่มีรูปโฉมงดงามแต่กลับมีจิตใจที่โหดเหี้ยมอำมหิต คิดการต่ำช้าได้เพียงนี้... คาดว่าองค์ชายสามคงยังไม่รู้ธาตุแท้เจ้า จึงยังลุ่มหลงถึงขั้นตามมาผูกไมตรีถึงยอดฉงเหว่ย ไม่คู่ควรเลยสักนิด"

ซือซิงยิ้มหวานแต่เคลือบไว้ด้วยพิษรุนแรง

"หากยังไม่รีบชี้แจงให้กระจ่าง ยังจะกล้าค่อนแคะอีก ระวังเตาหลอมยาของเจ้าจะเกิดปัญหาอย่างไม่ทราบสาเหตุ!"

ประโยคนั้นทำเอาอู๋ทงพูดไม่ออกไปชั่วครู่ ยืนนิ่งราวถูกตะปูตอกเข้าที่เท้า

ขณะในใจแอบบ่นเงียบๆ

'สหายผู้นี้ เลือดเย็นเกินกว่าจะคบหาต่อไปหรือไม่?'