ตอนที่ 7 วันดวงซวย ยังมีโชคช่วยอยู่นะ

เสิ่นเยว่ฉีหายไปได้ไม่นานก็กลับมาพร้อมกับเสิ่นเทียนหยาง ฟู่หมิง และไป๋เฉียนโจว ทั้งสามคนตกใจมากในตอนที่เยว่ฉีไปหาพวกเขาและบอกเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น เสิ่นเทียนหยางค่อนข้างเป็นกังวล เดิมทีเขาคิดว่าหลีกเลี่ยงเส้นทางเดิมเมื่อชาติที่แล้ว ก็คงไม่ต้องประสบกับปัญหาอย่างอื่น

 แต่ทว่าความทรงจำของเขาในชาติที่แล้วมีจำกัดเขาไม่รู้ว่าหลังจากที่เขาตายไปแล้วเกิดอันใดขึ้นบ้างเขามีความทรงจำเพียงแค่ตอนที่เขาเป็นเด็กจนถึงลมหายใจสุดท้ายเท่านั้น ต่อจากนี้เขาไม่รู้เลยว่าทางข้างหน้ายังมีอะไรรอเขาอยู่  แต่ในชาตินี้ลูกสาวของเขาไม่ได้ตาย ภรรยายังไม่ถูกจับคนพวกนั้นนำไปกกินเป็นอาหาร ลูกชายทั้งสองคนยังมีชีวิตอยู่ ไม่แน่ว่าต่อจากนี้ครอบครัวของเขาคงจะรอดพ้นจากหายนะแล้วก็เป็นได้ 

“ท่านพ่อ ท่านพ่อเจ้าคะ เร็วเข้าเจ้าค่ะ ไม่รู้ว่าคนผู้นี้ไปโดนผู้ใดทำร้ายมาถึงได้อยู่ในสภาพนี้”

“อิงอิง เจ้าถอยออกมาก่อน ”

“เจ้าค่ะ”

“เทียนหยาง ข้าว่ารีบพาเขาไปหาท่านหมอหลูจะดีกว่า ดูแล้วเขาน่าจะได้รับบาดเจ็บสาหัส ”ไป๋เฉียนโจว

“แต่ข้าว่าพวกเราพาเขาไปที่พักของพวกเราแล้วค่อยไปตามหมอหลูมาดูแบบนี้จะดีกว่า หากพวกเราพาเขาไปหาหมอหลูโดยตรง ข้าคิดว่าพวกชาวบ้านอาจจะไม่สบายใจ และมีคำพูดมากมายที่ฟังแล้วทำให้พวกเรารำคาญใจ ข้าเองก็รำคาญพวกปากหอยปากปูเต็มทีแล้ว” ฟู่หมิง

“ตกลง ที่ฟู่หมิงพูดมาก็ถูกต้อง ตอนนี้ ชาวบ้านเริ่มไม่พอใจที่หัวหน้าหมู่บ้านไม่ได้เดินทางตามเส้นทางเดิมที่วางแผนเอาไว้ หากพวกเราพาคนเจ็บกลับไปอย่างโจ่งแจ้งก็อาจจะเกิดปัญหาหลายอย่างตามมา แต่จะให้ปล่อยคนทิ้งเอาไว้แบบนี้ข้าเองก็ทำไม่ได้เช่นเดียวกัน”

“เทียนหยาง อย่าคิดมากเลย หากชาวบ้านไม่เห็นด้วย เราก็แค่แยกกันเดินทาง บางทีพวกเราเดินทางกันเองอาจจะดีกว่า หรือไม่ก็กลับบ้านเกิดกันเถอะ ข้ารู้สึกว่าพวกเราเดินทางต่อไปก็คงหาที่ตั้งรกรากไม่ได้ ใครจะไปรู้ว่าเมื่อไปถึงเมืองข้างหน้าแล้วจะสามารถเข้าเมืองได้ พวกเราเองก็ไม่รู้สถานการณ์ในตอนนี้ หากว่าพวกเราไปถึงแล้ว ไม่สามารถเข้าเมืองได้ เมื่อเข้าเมืองไม่ได้ก็เดินทางต่อไม่ได้ ไม่แน่ว่าเมืองข้างงหน้าอาจจะแย่ยิ่งกว่า บ้านเกิดของพวกเราก็เป็นได้” ไป๋เฉียนโจว

“ข้าเชื่อว่าหัวหน้าหมู่บ้านเป็นคนมีเหตุผลพอ  ”

“ข้าจะแบกเขาไปเอง พวกเจ้ายกเขาขึ้นหลังข้ามาได้เลย” ฟู่หมิงอาสาแบกคนเจ็บ

“ไม่รู้ว่าเจ้าเด็กคนนี้ไปทำอันใดมา อายุเขาไม่มาก อาจจะโตกว่าเยว่ฉีไม่กี่ปี เหตุใดเด็กคนนี้ถึงได้โนทำร้ายขนาดนี้ แต่ข้าดูจากเสื้อผ้าบนตัวเขาแล้วไม่น่าจะใช่ชาวบ้านเช่นพวกเรา อาจจะเป็นคุณชายจากตระกูลใหญ่เสียมากกว่า” ไป๋เฉียนโจว

“จะเป็นใครค่อยว่ากันทีหลังตอนนี้ช่วยพาเขากลับไปก่อน” เสิ่นเทียนหยาง

“ท่านพ่อ  พวกท่านพาพี่ชายคนนี้กลับไปก่อนนะเจ้าคะ ข้ากับพี่ใหญ่พี่รองยังต้องไปเก็บฟืน”

“ได้ พวกเจ้ารีบไปรีบกลับ อย่าอยู่ในป่านานตอนนี้ใกล้จะมืดแล้ว มันอันตรายรู้หรือไม่ ฉีเอ๋อร์ ดูแลน้องสาวของเจ้าให้ดี”

“ขอรับท่านพ่อ ข้าทราบแล้ว ข้าจะดูแลน้องๆให้ดีท่านไม่ต้องเป็นห่วง”

“พี่ใหญ่เร็วเข้าเราไปกันเถอะ ” เสิ่นอิงอิงเร่งให้พี่ชายวิ่งตามมา

ทั้งสามคนพาคนเจ็บกลับไปที่เพิงพักของเสิ่นเทียนหยาง เพราะมีสมาชิกในครอบครัวน้อยกว่า และอยู่ใกล้ที่สุด ที่สำคัญเพิงที่พักของบ้านเสิ่นอยู่ในที่ลับตาคนมากที่สุด หานหลิวอิง เมื่อเห็นสามีแบกคนที่มีเลือดท่วมตัวมาก็ตกใจไม่น้อยแต่นางกลับไม่ได้ถามเพียงแค่รีบไปต้มน้ำร้อนและหาผ้าสะอาดมาให้สามีช่วยทำความสะอาดบาดแผล ส่วนไป๋เฉียนโจวรีบไปพาท่านหมอหลูมาดูอาการ

“ท่านพี่ ท่านชุดของเขายาดหมดแล้ว เดี๋ยวข้าจะช่วยหาชุดใหม่ของท่านมาให้ ท่านช่วยเขาเปลี่ยนหน่อยนะเจ้าคะ ส่วนชุดนี้รอเขาฟื้นขึ้นมาแล้วค่อยถามว่าจะจัดการเช่นไรดี”

“ตกลง ลำบากเจ้าแล้วนะหลิวอิง”

“ข้าจะกลับไปที่พักก่อน มีอันใดก็เรียกข้าได้”

“ขอบใจเจ้ามากฟู่หมิง”

ไม่นานหมอหลูก็มาถึง อาจจะเป็นเพราะอิงอิงเอาน้ำพุจิตวิญญาณให้เขาดื่มก่อน ตอนนี้อาหารบาดเจ็บดีขึ้นไม่น้อย หมอหลูให้ยารักษาตามอาการ และบอกอีกว่าคืนนี้เขาอาจจะเป็นไข้ให้ต้มยาแก้ไข้ให้เขากิน ส่วนบาดแผลอื่นๆใส่ยาทาแผลและยาห้ามเลือดใช้ผ้าสะอาดพันปิดบาดแผลเอาไว้ และระวังอย่าให้แผลโดนน้ำ เมื่อหมอหลูพูดสิ่งที่สมควรพูดแล้วเขาก็กลับไปทันที

“ไม่รู้ว่าเขาไปโดนผู้ใดทำร้ายมากัน อายุเพียงเท่านี้ก็เกือบจะเอาชีวิตมาทิ้งเอาไว้กลางป่าเสียแล้ว”หานหลิวอิงพูดพลางถอนหายใจ

“ตอนที่พวกเราไปถึงเขาก็ไม่ได้สติแล้ว อิงอิงเป็นคนไปพบเขานอนสลบอยู่ ในเมื่อลูกสาวของเรามีใจช่วยเหลือเราเองก็ต้องสนับสนุนลูกสาวเพียงเท่านั้น”

“ข้าทราบเจ้าค่ะ เมื่อก่อนพวกเราไม่มีอาหารเลย ตอนนี้ก็ไม่นับว่ามีมากมาย หากแต่ยังพอมีให้กินอยู่บ้างเพิ่มมาอีกปากหนึ่งก็ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าเชื่อว่าทุกอย่างจะดีขึ้น”

“ข้าเองก็เชื่อเช่นนั้น”

“ท่านพี่ ท่านต้องไปแจ้งให้หัวหน้าหมู่บ้านรู้ถึงสถานการณ์ก่อนนะเจ้าคะ จะได้ไม่เกิดปัญหาอันใดขึ้น”

“ตกลง ข้าจะไปตอนนี้ ทางนี้ฝากเจ้าดูแลด้วย ”

“เจ้าค่ะ"

ทางด้านเสิ่นอิงอิงกับพี่ชายทั้งสองตอนนี้กำลังเดินเข้าไปป่าจากนั้นก็ขึ้นไปบนภูเขา ป่าบนภูเขาแห่งนี้อุดมสมบูรณ์เป็นอย่างมาก ต่างจากเชิงเขาที่มีต้นไม้แห้งตายอยู่บ้าง ในป่ามีหมอกหนาทึบ ทั้งสามคนอาศัยแสงสว่างจากดวงอาทิตย์ที่ยังมีอยู่ เดินเข้าไปในป่า เสิ่นอิงอิงเก็บเห็ดหูหนูดำได้ครึ่งตะกร้า มีผักป่ามากมายในป่าแห่งนี้ ทั้งสามคนไม่เข้าใจว่าเหตุใดที่นี่ถึงได้อุดมสมบูรณ์นัก 

“น้องสาวตอนนี้ใกล้มืดแล้ว พวกเรารีบกลับกันเถอะ ท่านพ่อกับท่านแม่จะเป็นห่วงเอา” เยว่ฉี

“พี่รอง ตรงนี้มีผักป่าอีกมาก ท่านมาช่วยข้าเก็บเร็วเข้า จะได้แบ่งไปให้บ้านท่านอาไป๋กับท่านอาฟู่ด้วย”

“ตกลง ”

“พี่ใหญ่ พี่รอง ข้าขอไปดูทางนี้สักครู่นะเจ้าคะแล้วจะรีบกลับมา”

“น้องสาวนั่นเจ้าจะไปที่ใด ในป่าอันตรายมากอย่าได้เดินเพ่นพ่าน”

“พี่ใหญ่ ข้าไปแค่ตรงนี้เอง ตรงนี้ พุ่มไม้ตรงนั้น ข้าได้ยินเสียงแมวร้อง”

“น้องสาว ในป่าเขาเช่นนี้จะมีแมวที่ใดกันเจ้าหูฝาดไปแล้ว รีบไปแล้วรีบกลับมาพวกเราจะกลับบ้านกันแล้ว” เยว่เทียนรีบหาทางช่วยน้องสาวเพราะกลัวว่าพี่ชายจะเปิดปากพูดไม่จบไม่สิ้น อายุเพียงเท่านี้ก็บ่นเป็นยายแก่ไปเสียแล้ว บางครั้งบ่นจนเขาหูชา ท่านแม่ยังไม่บ่นเท่าพี่ใหญ่เลย

เสิ่นอิงอิงรีบเดินไปตามทิศทางที่นางได้ยินเสียง หลังจากเดินหาตามพุ่มไม้มาได้สักพัก นางก็พบกับลูกเสือขาวที่ดูเหมือนลูกแมว ขาของมันได้รับบาดเจ็บตอนที่นางมาถึงเจ้าตัวน้อยก็เหลือเพียงลมหายใจอันน้อยนิด เสิ่นอิงอิงมองดูลูกเสือที่นอนใกล้ตายอยู่ก็ได้แต่ถอนหายใจ

“มารดามันเถอะ ตายแล้วเกิดใหม่ทั้งทีก็มีชีวิตที่ยากลำบาก นอกจากจะกลายเป็นผู้อพยพที่ประสบภัยแล้งแล้วยังต้องมาช่วยคนช่วยหมาแมวอีก อ้อข้าลืมไปมันเป็นเสือ วันนี้มันเป็นวันดวงซวยที่หวยมาออกที่ข้าใช่หรือไม่ ในเมื่อได้พบกันก็ถือว่าเป็นวาสนาของเจ้าแล้ว ข้าจะช่วยเจ้าก็แล้วกัน”

เสิ่นอิงอิงรีบป้อนน้ำพุวิญญาณให้ลูกเสือจากนั้นใช้น้ำพุวิญญาณล้างแผลที่ขาของมัน หาผ้าสะอาดจากในมิติวิเศษรวมถึงยารักษาบาดแผลซึ่งนางเองก็ไม่รู้ว่าเหตุใดในมิติถึงได้มีของพวกนี้อยู่ด้วย 

หลังจากทำการรักษาลูกเสือแล้วนางเด็ดใบไม้วางทับลงไปบนเห็ดหูหนูดำ จากนั้นก็เอาลูกเสือใส่ลงไป เพราะกลัวว่าหากทิ้งมันเอาไว้ตัวเดียวมันจะถูกสัตว์ตัวอื่นทำร้ายเอานางจึงตัดวสินใจพามันกลับไปด้วย

ในตอนที่เสิ่นอิงอิงกำลังจะกลับไปหาพี่ชายทั้งสอง ข้างๆพุ่มไม้ที่นางพบลูกเสือ มีต้นไม้ที่กำลังออกดอกสีแดงสดอยู่ห้าต้น เสิ่นอิงอิงคิดว่าต้นไม้พวกนี้มันคุ้นๆ จึ่งได้นั่งลงดูอยู่นานสองนาน ในที่สุดก็นึกออก นี่มันต้นโสม โสมคนที่กำลังออกดอก อายุน่าจะหลายปีแล้ว

“โอ้ นี่มันโสมคน นับว่าข้ายังมีโชคดีอยู่บ้าง ”

เสิ่นอิงอิงรีบขุดโสมขึ้นมาทั้งห้าต้นจากนั้นก็นำไปปลูกในมิติวิเศษ สี่ต้น อีกหนึ่งต้นเหลือเอาไว้ หลังจากปลุกโสมรดน้ำด้วยน้ำพุจิตวิญญาณเรียบร้อยแล้ว เติมน้ำในกระบอกไม้ไผ่จนเต็มนางก็ออกจากมิติและกลับไปหาพี่ชายทันดี เสิ่นอิงอิงตอนนี้อารมณ์ดีมากเพราะนางขุดโสมคนได้ตั้งห้าต้นเชียวนะถึงแม้ว่าจะไม่รู้ราคาสมุนไพรในยุคนี้แต่นางเชื่อว่ามันต้องมีราคามากเป็นแน่

“พี่ใหญ่ พี่รอง ข้ากลับมาแล้ว พวกท่านดูสิว่าข้าได้อันใดมา"

“น้องสาว เจ้าพบเจอสิ่งดีๆอันใดรึ รีบเอามาให้พี่รองดูเร็วเข้า”

“นี่เจ้าค่ะ ”

“นี่ต้นอันใด ดอกสีแดงๆ มันกินได้หรือไม่”

“น้องสาว เจ้าไปพบมันจากที่ใด ยังมีอีกหรือไม่”

“ไม่มีแล้ว ข้าพบแค่ต้นเดียวเจ้าค่ะ ”

“พี่ใหญ่เจ้านี่คืออันใดหรือขอรับ”

“โสมคน นี่คือโสมคน มันมีราคามาก น้องสาวเจ้ารีบซ่อนมันเอาไว้ให้ดี กลับไปถึงที่พักแล้วค่อยให้ท่านพ่อดู”

“ตกลงเจ้าค่ะ  เช่นนั้นพวกเรากลับกันเถอะเจ้าค่ะ อ๊า! ใครตีหัวข้า ใคร มันเป็นใคร ออกมานะ" เสิ่นอิงอิงร้องตะโกนขึ้นมาเพราะอยู่ๆก็มี ไก่ฟ้าตกลงมาบนหัวของนาง

“ตุ๊บ” 

น้องสาวมันคือไก่ฟ้ามันเป็นไก่ฟ้าที่ตกใส่หัวของเจ้า แต่ว่ามันมาจากที่ใดกัน แล้วทำไมมันถึงได้ตกใส่หัวน้องสาวพอดีเล่า ดูสิตัวใหญ่มาก อ้วนมากด้วย" เยว่เทียนยกไก่ที่เขาเพิ่งเก็บขึ้นมาให้น้องสาวดู

“สงสัยท่านเทพคงสงสารพวกเราละมั้ง วันนี้ไม่ใช่ว่าเราช่วยคนเจ็บเอาไว้หรือ ไก่นี่คงอยากให้เราเอาไปทำน้ำแกงบำรุงร่างกายกระมัง  แต่ว่าให้น้อยไปหน่อยนะแค่ตัวเดียวเองรึ งกเป็นบ้า กลับกันเถอะเจ้าค่ะ”

“น้องสาวตรงนั้นมีไรไก่ฟ้าด้วยดูสิมีไข่อยู่ตั้งหลายฟอง” เยว่ฉีรีบวิ่งไปที่รังไก่ฟ้าเขารีบเก็บไข่ใส่ในตะกร้าด้วยความรวดเร็ว จากนั้นก็เอาไม้ไม้ปิดแล้วเอากองฟืนวางบนปากตะกร้าอีกที

"นับว่ายังพอทนได้ พวกเรากลับกันเถอะเจ้าค่ะ ท่านแม่คงรอแย่แล้ว

ทั้งสามคนกลับมาถึงที่พักก็มืดแล้วหานหลิวอิงยืนรอลูกทั้งสามคนอยู่หน้าเพิงพักด้วยความไม่สบายใจ เสิ่นเทียนหยางเพิ่งเดินกลับมาจากเพิงของหัวหน้าหมู่บ้านก็เห็นลูกๆทั้งสามคนกลับมาพอดี พร้อมกับฟืนที่แบกมาเต็มตะกร้า