ตอนที่ 17 แก้ปัญหาเกลือขาดแคลน

หลังจากที่แบ่งส่วนมันฝรั่งแล้ว หัวหน้าหมู่บ้านทั้งสองหมู่บ้านเป็นตัวแทนกล่าวขอบคุณครอบครัวของเสิ่นเทียนหยางที่ช่วยเหลือชาวบ้านและมีน้ำใจเสมอมาไม่ว่าจะแบ่งอาหารหรือน้ำตลอดการเดินทาง  หากเป็นครอบครัวอื่นคงไม่มีน้ำใจเช่นนี้ยิ่งเป็นยุคที่ข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ อาหารเป็นสิ่งสำคัญมากสำหรับแต่ละครอบครัวจะมีผู้ใดเต็มใจยอมแบ่งให้กับคนอื่นได้ง่ายๆกัน

“เทียนหยางขอบใจเจ้ามากที่มีน้ำใจกับชาวบ้าน”

“ข้าเองก็ขอบคุณเจ้ามากที่มีน้ำใจกับพวกเราชาวหมู่บ้านหลี่เจียชุน”

“ท่านลุงทั้งสองอย่าได้เกรงใจไปเลยขอรับ เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น อีกอย่างมันฝรั่งนี้เป็นลูกสาวของข้าไปพับเข้าโดยบังเอิญนางมีความตั้งใจจะแบ่งให้ชาวบ้านทั้งสองหมู่บ้านข้าเองในฐานะบิดาแล้วข้าย่อมสนับสนุนนางขอรับ มันไม่มีประโยชน์ที่เราจะเก็บอาหารเอาไว้คนเดียว อาหารมากมายเช่นนี้พวกเราไม่สามารถกินได้หมด ที่สำคัญพวกเราเป็นคนหมู่บ้านเดียวกันย่อมต้องช่วยเหลือขอรับ สำหรับหมู่บ้านหลี่เจียชุนนั้นน้องสาวของข้าแต่งเข้าไปเป็นสะใภ้ในหมู่บ้านของพวกท่าน ข้าในฐานะพี่ชายย่อมสนับสนุนน้องสาวและครอบครัวของนางขอรับ นี่เป็นสิ่งที่ข้าสมควรทำไม่ว่าจะเป็นในฐานะพ่อหรือฐานะพี่ชาย”

“เจ้าสอนลูกได้ดีมาก ลูกๆของเจ้าล้วนแต่เป็นเด็กดีว่าง่าย มีเหตุผล เสียดายที่บิดามารดาของเจ้า ตาบอดใจบอดพวกเขาไม่รู้จักรักษาสิ่งที่มีค่าเอาไว้ เจ้าเองต่อไปนี้ก็ใช้ชีวิตให้ดี ข้าเชื่อว่าในภายภาคหน้าลูกๆของเจ้าจะนำความเจริญรุ่งเรืองมาสู่ครอบครัวของเจ้า”

“ขอบคุณขอรับท่านลุง ข้าเองไม่หวังอันใดมาก ข้าหวังเพียงแค่ให้พวกเขาเติบโตขึ้นมาอย่างแข็งแรง และใช้ชีวิตอย่างไรกังวลเท่านั้น ”

“ว่าแต่แม่หนูอิงอิงไม่ได้รับบาดเจ็บใช่หรือไม่”

“ไม่ขอรับ นางบอกว่าตอนที่ตกลงไปเหมือนกับมีม่านพลังบางอย่างรับร่างของนางเอาไว้ หลังจากที่นางเดินวกไปวนมาก็ไปพบกับทุ่งมันฝรั่งเข้าพอดี ”

“นับว่าสวรรค์เมตตาพวกเราแล้ว เทพแห่งขุนเขาคงจะปกปักษ์รักษาลูกสาวของเจ้า เป็นเช่นนี้ก็ดีแล้ว ”

เสิ่นอิงอิงที่กำลังคิดว่าตัวเองลืมเรื่องอันใดไปหรือไม่ หลังจากพยายามคิดว่าตัวเองลืมเรื่องสำคัญอันใดไปในที่สุดนางก็คิดได้ว่า นางจะบอกกับท่านพ่อเรื่องที่นางพบโป่งเปียกและสามารถต้มเกลือได้ ปัญหาเรื่องเกลือก็จะได้รับการแก้ไขไปด้วย

“ท่านพ่อ ท่านพ่อ ท่านพอเจ้าคะ ข้ามีเรื่องสำคัญจะบอกท่าน”

“อิงอิง เจ้าอย่าวิ่งแล้วนี่เจ้าร้องเอะอะเสียงดังเรื่องอันใดกัน ”

“อุ้ย ท่านปู่หัวหน้าหมู่บ้านทั้งสอง ท่านก็อยู่ที่บ้านข้าหรือเจ้าคะ”

“ใช่แล้วล่ะ ขอบใจเจ้ามากสำหรับมันฝรั่ง”

“เรื่องเล็กน้อยเจ้าค่ะ จริงสิ ท่านพ่อ ท่านปู่ทั้งสอง ข้ามีเรื่องสำคัญจะบอกเจ้าค่ะ”

“เรื่องอันใดหรือ เจ้าว่ามาได้เลย”

“คือ เรื่องเกลือเจ้าค่ะ ข้าหาวิธีแก้ไขปัญหาการขาดแคลนเกลือของเราได้แล้ว เพียงแต่ว่า พวกเราชาวบ้านไม่ได้รับอนุญาตให้ผลิตเกลือ หรือมีการซื้อขาย หากเรื่องถึงทางการพวกเราก็จบเห่กันหมด แต่ตอนนี้เป่ยโจวยังไม่ได้รับการแก้ไขพวกเราไม่รู้สถานการณ์ภายในเมืองเป่ยโจวว่าตอนนี้เป็นเยี่ยงไร ที่สำคัญพวกเราก็อยู่กลางป่ากลางดง หากจะต้มเกลือกินเองก็คงจะไม่เป็นไร เพียงแต่ว่าในหมู่บ้านของพวกเรา ย่อมมีพวกปากยื่นปากยาวหากว่าความลับเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปแล้วล่ะก็พวกเราคงโดนประหารกันทั้งหมู่บ้านเจ้าค่ะ”

“เจ้าพูดเรื่องจริงรึ เรื่องต้มเกลือ แล้วโป่งเปียกคืออันใด”

“คืออย่างนี้เจ้าค่ะ โป่งเปียกจะพบได้ตามภูเขาหินปูน จะมีน้ำไหลซึมออกมา และน้ำมีรสเค็มเจ้าค่ะ ยิ่งเค็มมากยิ่งดี โป่งเปียกที่ข้ากับเสี่ยวมาวไปพบนั้นน้ำเค็มจนขมเจ้าค่ะ ข้าคิดว่าจะลองต้มเกลือดู หากข้าทำสำเร็จพวกเราก็จะสามารถแก้ปัญหาเกลือขาดแคลนได้ แต่ว่าเรื่องชาวบ้านยกให้เป็นหน้าที่ของพวกท่านปู่ทั้งสองเจ้าค่ะ”

“อิงอิงเหตุใดลูกจึงมั่นใจว่าจะสามารถต้มเกลือได้สำเร็จ ”

“ท่านปู่ผมขาวที่ข้าพบในป่าสอนข้าเจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าไปรู้ได้เช่นไรเจ้าคะว่าน้ำที่เค็มจนขมสามารถต้มเกลือได้”

“ท่านปู่ผมขาวที่ว่านี่คือผู้ใด เจ้าพบเขาเมื่อใดกัน”

“อ้อ ข้าพบตอนที่ข้าตกหน้าผาเจ้าค่ะ ท่านปู่ผมขาวช่วยข้าเอาไว้และสอนข้ามากมายหลายอย่าง ก่อนจากไปท่านปู่ผมขาวยังบอกกับข้าว่า ที่เขาควรพูดเขาก็พูดไปหมดแล้ว ที่ควรบอกที่ควรสอน เขาก็ทำไปหมดแล้ว ต่อจากนี้ไปขึ้นอยู่กับข้าว่าจะสามารถทำสำเร็จหรือไม่  ”

“เทียนหยาง ข้าดีใจกับเจ้าจริงๆ ลูกสาวของเจ้าเป็นดาวนำโชคของหมู่บ้านพวกเราโดยแท้ หากข้าเดาไม่ผิด ท่านปู่ผมขาวผู้นั้นคงจะเป็นใครไมไ่ด้ หากไม่ใช่เทพอารักษ์ที่ทำหน้าที่พิทักษ์ป่า นับว่าท่านเมตตาพวกเราแล้ว เรื่องชาวบ้านปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเราทั้งสองคน ส่วนเรื่องเกลือนั้นฝากเจ้าด้วยนะเทียนหยาง”

“ขอรับ ท่านลุง วางใจได้ข้าจะพยายามทำให้เต็มที่ แล้วเราจะต้มเกลือเมื่อใดรึอิงอิง”

“วันนี้เจ้าค่ะ ท่านพ่อ ท่านไปหากระทะขนาดใหญ่มาสักหลายๆใบ พวกเราจะขึ้นเขาไปต้มเกลือ ข้าจะไปบอกพี่ใหญ่เตรียมของท่านพ่อเรียกบ้านฟู่กับบ้านไป๋อ้อบ้านอาเขยด้วยเจ้าค่ะ การต้มเกลือต้องฟืนจำนวนมาก พวกเราจำเป็นจะต้องมีคนตัดฟืนไปด้วย ”

“ตกลงพ่อจะไปตอนนี้ ”

“เจ้าค่ะ ข้าไปหาท่านแม่ก่อน ข้าจะให้ท่านแม่ทำของอร่อยให้ข้าเอาติดตัวไปด้วย”

“ไปเถอะ เจ้ากินให้มากขึ้นหน่อย”

“เจ้าค่ะ ท่านพ่อ ”

“เสิ่นอิงอิงวิ่งกลับเข้าไปในกระท่อมตะโกนเรียกพวกพี่ชายเสียงดัง ” พี่ใหญ่ พี่รอง พี่สาว เร็วเข้าเตรียมของขขึ้นเขา ท่านแม่ ท่านแม่เจ้าคะ ทำของกินให้ข้านำไปด้วยวันนี้พวกเราคงไม่ได้กลับมากินมื้อเที่ยงแล้ว"

“อิงอิงเจ้าค่อยๆพูด อย่าวิ่งในบ้านแล้วอย่าตะโกนเสียงดังโหวกเหวกโวยวาย เจ้าเป็นสตรีมันไม่งาม”

“เจ้าค่ะ เจ้าค่ะ ข้าทราบแล้ว ”

“เจ้าลูกคนนี้นี่”

หลังจากเตรียมของเรียบร้อยแล้วเสิ่นอิงอิงก็พาคนกลุ่มใหญ่ขึ้นเขาไปต้มเกลือ ครั้งนี้เสี่ยวมาวก็ไปด้วยเช่นเดียวกัน เสิ่นอิงอิงให้พี่ชายทั้งสามนำธนูติดไปด้วย ระหว่างที่เดินขึ้นเขาเผื่อว่าจะมีไก่ฟ้าหรือกระต่ายป่าวิ่งออกมาให้ได้ล่า จะได้ย่างกินให้หายอยากที่สำคัญจะได้ให้อาหารเสี่ยวมาวด้วย

เสิ่นอิงอิงนำทางพวกเขามายังบริเวณภูเขาหินปูนที่มีโป่งเปียก หลุมที่นางขุดเอาไว้ตอนนี้มีน้ำอยู่เต็มหลุม เสิ่นอิงอิงให้พวกท่านพ่อหาก้อนหินมาทำเตาแบบง่ายๆ ส่วนพวกพี่ชายให้ไปเก็บฟืนมาก่อไฟ นางกับเสี่ยวมาวนั่งกินของว่างที่ท่านแม่เตรียมมาให้ นางนึกขึ้นมาได้ว่าตอนที่นางตกหน้าผานั้นนางตกหน้าผาเพราะมัวแต่มองเห็ดหลินจือดอกนั้น แต่พอพบมันฝรั่งนางกลับลืมเรื่องเห็ดหลินจือไปเสียสนิทเลย 

หลังจากสอนให้พวกท่านพ่อต้มเกลือแล้วนางจะกลับไปเอาเห็ดหลินจือดอกนั้นแน่นอน การสะสมสมุนไพรล้ำค่าเมื่อถึงเวลาเดินทางกลับบ้านเกิดจะได้นำไปขายนำเงินมาใช้จ่ายในครอบครัว ก่อนที่จะเดินทางกลับบ้านเกิดนางหวังว่าเมืองเป่ยโจวจะเปิดประตูเมืองเพื่อให้เข้าเมืองได้ นางจะได้เอาสมุนไพรที่สะสมเอาไว้ไปขายเพื่อซื้อเกวียนวัวเดินทางกลับบ้าน 

“ม๊าวว มาวววววว ม๊าวว” 

เสียงเสี่ยวมาวร้องดังขึ้นจนเสิ่นอิงอิงสะดุ้งตกใจ สาเหตุที่เสี่ยวมาวร้องเพราะเสิ่นอิงอิงกินของว่างของตัวเองหมดแล้วแต่เพราะนางมัวคิดเรื่องเห็ดหลินจือทำให้นางเผลอไปหยิบเอาของเสี่ยวมาวมากิน เสี่ยวมาวที่ได้ส่วนแบ่งมาน้อยยนิดจึงได้ร้องเตือนนาง

“อะไรกันเล่า เจ้าตัวเล็กนี่ ข้าเผลอหยิบเอาของแกมากินแค่ชิ้นเดียว ร้องโวยวายไปได้ ไม่น่ารักเลย”

“อิงอิง เจ้าจะไปแย่งของเสี่ยวมาวทำไมกัน ไม่ใช่ว่าแม่ของเจ้าทำแป้งทอดให้เจ้าสามชิ้นแล้วแบ่งให้เสี่ยวมาวสองชิ้นเล็กๆหรอกรึ ”

“ข้าก็แค่เผลอเองข้าไมไ่ด้ตั้งใจเสียหน่อย เสี่ยวมาวโวยวายเอง ”

“เอาล่ะๆ เตาประมาณนี้ได้หรือไม่ เจ้าช่วยดูหน่อยสิ”

“ได้แล้วเจ้าค่ะท่านพ่อ ประเดี๋ยวจุดไฟเลยเจ้าค่ะ ข้าจะไปตักน้ำมาใส่กระทะ”

“เจ้าไม่ต้องไป พ่อจะไปตักเอง เจ้าคอยช่วยแนะนำท่านอาไป๋กับท่านอาฟู่ทำสิ่งต่างๆเถอะ”

หลังจากทดลองต้มเกลือสามหม้อแรก ยังไม่ประสบความสำเร็จเพราะควบคุมไฟได้ไม่ดี ในที่สุดหม้อที่สี่พวกเขาก็สามารถต้มเกลือได้สำเร็จ ทำให้พวกเขาดีใจมากในที่สุดก็สามารถต้มเหลือได้สำเร็จ เมื่อเห็นว่าหลุมที่เสิ่นอิงอิงขุดเอาไว้มีขนาดเล็กและทำให้น้ำที่ใช้ต้มเกลือไม่พอ เสิ่นเทียนหยางจึงให้พวกลูกชายต้มเกลือไปก่อน ส่วนเขากับสหายและน้องเขยก็ไปช่วยกันขุดหลุมให้กว้างและลึกขึ้นเพื่อที่จะสามารถเก็บน้ำเค็มได้มากกว่านี้

“ท่านพ่อวันนี้ต้มเกลือได้เยอะเหมือนกันนะเจ้าคะ แบบนี้ปัญหาเรื่องเกลือกก็สามารถแก้ไขได้แล้ว”

“เรื่องนี้หากไม่มีลูก พ่อเองก็ทำไม่สำเร็จ”

“ท่านพ่อ ข้าจะกลับไปเอาของที่หน้าผา วันนั้นข้าลืมบางสิ่งบางอย่างเอาไว้ ประดี๋ยวข้ามานะเจ้าคะ”

“เจ้าจะไปที่ใดอีก อย่าให้เกิดเรื่องเช่นเมื่อวานอีกหากเกิดอันใดขึ้นกับเจ้าพวกเราจะทำเช่นไร ”

“ท่านพ่อเจ้าคะ ไม่เป็นไรจริงๆเจ้าค่ะ ข้าแค่ลืมของเอาไว้บนต้นไม่นิดหน่อย”

“ของอันใดกันที่ลืมเอาไว้บนต้นไม้”

“ไม่ใช่รังนกแน่นอนเจ้าค่ะ เสี่ยวมาวไปกันเร็วเข้า”

“ฉีเอ๋อร์ เจ้าตามน้องสาวไป อย่าให้นางคลาดสายตา หากน้องสาวเจ้าเป็นอันใดไปอีก ข้าจะหักขาเจ้า”

“ขอรับท่านพ่อ พี่ใหญ่มาต้มเกลือแทนข้าที”

“เจ้าไปเถอะ ทางนี้ข้ากับน้องสามจัดการเอง”

“ขอรับพี่ ใหญ่ น้องสาว รอพี่รองด้วย ”

เสิ่นอิงอิงวิ่งมาจนถึงต้นไม้ที่อยู่ริมหน้าผา เห็ดหลินจือดอกใหญ่ยังอยู่เหมือนเดิม เสิ่นเยว่ฉีวิ่งตามหลังน้องสาวมาติดๆจากนั้นเขาก็มองตามสายตาของน้องสาวที่ยืนมองต้นไม้ใหญ่ข้างหน้า เดิมทีเขาคิดว่าน้องสาวลืมอันใดไว้บนต้นไม้้กันแน่ แต่เมื่องมองดูดีๆกลับพบว่ามีเห็ดสีแดงอมม่วงดอกใหญ่เกิดอยู่บนคาคบไม้ 

“พี่รอง นั่นคือเห็ดหลินจือ เมื่อวานเพราะข้ามัวแต่มองมัน เลยเดินไม่ดูทางทำให้ตกหน้าผาไป วันนี้ข้าจะเก็บมันพอตอนที่พวกเราใกล้จะเดินทางกลับบ้านเกิด ข้าจะเอาไปขายแลกเงิน พวกเราจะได้มีเงินซื้อข้าวของต่างๆและซื้อเกวียนวัว หากขายได้ราคาดีพวกเราจะได้สร้างบ้านหลังใหม่ ป่านนี้ไม่รู้ว่าที่บ้านเกิดของพวกเราจะเป็นเช่นไรบ้าง คงกลายเป็นหมู่บ้านร้างเพราะไม่มีผู้ใดอาศัยอยู่”

“น้องสาวเรื่องนี้มให้พี่รองทำก็แล้วกันเจ้าอย่าปีนขึ้นไปเลย”

“พี่รอง ข้าจะให้ท่านดูอะไร ท่านต้องเก็บสิ่งที่เห็นวันนี้เป็นความลับ อย่าเพิ่งบอกใคร เอาไว้ข้าจะบอกท่านพ่อกับท่านแม่เอง ”

“ตกลง”

เสิ่นอิงอิงใช้วิชาตัวเบานางแค่สะกิดปลายเท้าก็ขึ้นไปถึงคาคบไม้และเก็บเห็ดจือมาได้ง่ายดาย หลังจากลงมาจากต้นไม้แล้ว นางหันมาเรียกพี่ชายเพื่อชวนกลับไปหาท่านพ่อ แต่ทว่าเยว่ฉีนั้นช็อกไปแล้วยืนนิ่งไม่ได้สติ เสิ่นอิงอิงได้แต่ยืนเกาหัว 

“เสี่ยวมาว ข้าลืมบอกพี่รองว่าข้ามีวรยุทธ์ เจ้าดูสิพี่รองช็อกไปแล้วเนี่ย”

“ม๊าวววววววววววววววววววววววว”