ตอนที่ 16 ของขวัญจากหุบเหว

หลังจากจัดการเก็บบ้านสวนดอกท้อเข้าไปในมิติวิเศษเรียบร้อยแล้ว เสิ่นอิงอิงเดินดูบริเวณรอบๆพบว่าไม่มีสิ่งใดตกหล่นแล้วนางจึงรีบเดินกลับมาที่จุดเดิมที่ตกลงมา เพื่อมานั่งรอพวกพี่ชายมาช่วย ระหว่างนั่งรอนางก็นั่งสมาธิฝึกลมปราณและดึงพลังฟ้าดินเข้าสู่จุดตันเถียน

เสิ่นเยว่ฉีกลับไปถึงบ้านพักก็รีบตามหาเสิ่นเทียนหยางผู้เป็นพ่อทันที เสิ่นเยว่เทียนรีบไปหาเชือกให้ได้มากที่สุดเพราะเขาไม่รู้ว่าหน้าผาที่น้องสาวตกลงไปลึกขนาดไหนหลังจากรวบรวมเชือกได้แล้วเขาก็รีบสะพายตะกร้าขึ้นบนหลังวิ่งมารอพี่ชายที่ไปตามหาท่านพ่อที่ทางขึ้นเขา

“ท่านพ่อ ท่านพ่อขอรับ เกิดเรื่องไม่ดีแล้ว ”

“ฉีเอ๋อร์เกิดเรื่องอันใดขึ้น”

“ท่านพ่อน้องสาวตกหน้าผาจอรับ”

“เจ้าว่าอันใดนะ เจ้าพูดมาให้ชัดเจน เกิดอันขึ้นกับอิงอิง พวกเจ้าพี่ชายตั้งหลายคนดูแลน้องสาวคนเดียวยังทำไม่ได้ รีบนำทางพ่อไปเดี๋ยวนี้”

“เทียนหยาง เกิดอันใดขึ้น”

“ฟู่หมิง เฉียนโจว อิงอิงนางตกหน้าผา ข้าจะไปตามหานางก่อน ”

“เช่นนั้น พวกเราจะไปกับเจ้าด้วย ”

“ข้าว่าต้องเรียกคนไปช่วยค้นหาหรือไม่ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆเลย ข้าจะไปแจ้งหัวหน้าหมู่บ้านก่อน” ฟู่หมิง

“ตกลง ข้าจะให้เทียนเอ๋อร์ รั้งอยู่ที่นี่เพื่อนำทางพวกเจ้า ส่วนข้าสจะล่วงหน้าไปก่อน ข้าไม่สามารถรอได้”

“ตกลงเจ้ากับเฉียนโจวไปกันก่อน ”

เยว่ฉีนำทางเดินขึ้นภูเขาไปพร้อมกับเชือกเมื่อไปถึงจุดที่น้องสาวตกลงไปพวกเขาไม่แปลกใจเลยว่าเหตุใดอิงอิงถึงได้ตกลงไป เพราะไม่มีใครคิดว่าจะมีหน้าผาอยู่ในสถานที่เช่นนี้ บริเวณนี้หญ้าขึ้นสูงอีกทั้งมีกำแพงเถาวัลย์อีก หัวใจของเสิ่นเทียนหยางจมลงไปทันที ลูกสาวที่ทั้งน่ารัก มีเหตุผล ไม่เคยสร้างความลำบากใจให้เขาเลยสักครั้ง เดิมทีเขาคิดว่าสิ่งต่างๆจะเปลี่ยนไปจากชาติที่แล้ว 

ในที่สุดเขาก็สามารถหลบเลี่ยงชะตากรรมที่เกิดกับเขาในชาติที่แล้ว ภรรยาและลูกๆของเขาไม่ได้ตายอยู่ที่หมู่บ้านกินคน ไม่คิดว่าพอหาที่พักที่ปลอดภัยได้แล้วอีกทั้งยังสามารถหาอาหารได้มากพอที่จะเลี่ยงดูครอบครัวในฤดูหนาว แต่ลูกสาวของเขากลับตกหน้าผา ตอนนี้เขาไม่รู้ว่านางเป็นหรือตายได้รับบาดเจ็บมากน้อยเท่าไหร่ หากเกิดอันใดขึ้นกับลูกสาวของเขาจริงๆ ภรรยาของเขาจะทำใจยอมรับได้หรือไม่ ครอบครัวของพวกเขาจะทำเช่นไรต่อไป ตอนนี้เสิ่นเทียนหยางตัดสินใจที่จะลงไปตามลูกสาวของเขาโดยไม่รอคนจากหมู่บ้าน

“ข้าจะลงไปก่อน ไม่รู้ว่าน้องสาวของพวกเจ้าป่านนี้นางจะเป็นเช่นไร”

“ข้าจะลงไปกับเจ้าด้วยเทียนหยาง”

“ท่านพ่อ ข้าก็จะลงไปด้วยขอรับ”

“เจ้าใหญ่ เจ้ารอจนกว่าชาวบ้านจะมาถึงแล้วค่อยบลงไปพร้อมกับพวกเขา”

“แต่ว่า .. ท่านพ่อขอรับ ที่นี่ยังมีไป๋ชิงกับฟู่เหลียงอยู่แล้วยังมีน้องรองอีก ให้ข้าลงไปด้วยเถอะขอรับ”

“เช่นก็เจ้าดูแลตัวเองใหดี ”

“ขอรับท่านพ่อ ส่วนที่นี่ฝากเจ้าสามคนด้วย”

“พี่ใหญ่อันไม่ต้องกลวลขอรับ พวกเราจะรออยู่ที่นี่จนกว่าชาวบ้านจะมา”

เสิ่นอิงอิงที่นั่งฝึกฝนเพื่อดึงพลังฟ้าดินเข้าไปในจุดตันเถียน ตอนนี้พลังฟ้าดินได้หลั่งไหลเข้าสู่ตันเถียนของนางอย่างบ้าคลั่งในที่สุดนางก็เลื่อนขั้นได้สำเร็จตอนนี้นางเลื่อนขั้นอยู่ในระดับกลั่นปราณขึ้นสูง เหลือเพียงแค่อีกก้าวก็จะเลื่อนขั้นเป็นระดับหลอมกายาแล้ว เมื่อเห็นว่าตอนนี้ยังไม่มีใครลงมาตามหานาง

 เสิ่นอิงอิงจึงได้เดินวกไปวกมาอยู่ก้นเหว แต่ใครจะไปคิดว่าการที่นางเดินวกไปวนมานี้จะทำให้นางพบเข้ากับดงมันฝรั่ง ที่ไม่รู้ว่ามันมีอยู่แล้วหรือผู้ใดบันดาลให้มี ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอันใดก็แล้วแต่นางถือว่าเป็นสิ่งของปลอบใจที่นางตกลงมาในที่แห่งนี้และทุกอย่างมันสมควรเป็นของนาง 

“ยังดีที่มีของกิน ฝรั่งฝรั่งพวกนี้ก็ไม่เลวเช่นเดียวกัน สามารถกินไปได้อีกนาน แต่ว่ามันมากมายขนาดนี้จะขุดเยี่ยงไรดี เอาเช่นนี้ก็แล้ว เก็บเขาไปในมิติครึ้งหนึ่ง ที่เหลืออีกครึ่งค่อยขุดในระหว่างรอท่านพ่อก็แล้วกัน”

เสิ่นอิงอิงเก็บทุ่งมันฝรั่งเข้าไปในมิติวิเศษจากนั้นก็เริ่มลงมือขุดมันฝรั่งทันที เสิ่นเทียนหยางกันเสิ่นเยว่อันทั้งสองคนไต่ลงมาถึงก้นเหว เมื่อเห็นว่าหน้าผาที่ลูกสาวตกลงมาไม่ลึกนัก เขาก็มีความว่าลูกสาวของเขาจะมีชีวิตอยู่ เมื่อทั้งสองลงมาถึงก็เริ่มออกตามหาทันที 

“น้องสาว เจ้าอยู่ที่ใด ได้ยินพี่ใหญ่หรือไม่ ”

“อิงอิงลูกอยู่ที่ใด ได้ยินพ่อหรือไม่ อิงอิง”

"อิงอิง หลานได้ยินเสียงอาหรือไม่ หากได้ยินแล้ว ตอบอาไป๋ด้วย

เสิ่นอิงอิงที่กำลังก้มหน้าก้มตาขุดมันเทศได้ยินเสียงท่านพ่อและพี่ใหญ่ตะโกนเรียกนาง มาแต่ไกล ด้วยความร้อนใจว่าท่านพ่อและคนอื่นๆจะกังวลนางจะได้ร้องตะโกนตอบท่านพ่อของนาง แต่เพราะตอนนี้นางเป็นผู้ที่มีพลังลมปราณแล้วทำให้เสียงที่เปล่งออกมาเสียงดังมากกว่าคนปกติ

“ท่านพ่อ พี่ใหญ่ ข้าอยู่ ข้าอยู่นี่เจ้าค่ะ”

“ท่านอาไป๋ ข้าได้ยินแล้วเจ้าค่ะ”

“ท่านพ่อ ได้ยินหรือไม่ น้องสาว นาง.. นางตอบพวกเราแล้ว ”

“ไป รีบไป เสียงนางมาจากทางด้านนี้”

“อิงอิง เจ้าอยู่ที่ใด พ่อหาเจ้าไม่พบ ”

“ท่านพ่อ ท่านรอข้าก่อน ข้าจะไปหาพวกท่าน ”

“ตกลง พอจะรอเจ้า”

“หมอกที่นี่หนาทึบมาก พวกท่านอย่าได้เดินสะเปะสะปะ จะทำให้หลงทางได้”

เสิ่นอิงอิงรีบเดินออกมาหาท่านพี่และพี่ใหญ่ของนางจากนั้นก็พาทั้งสองคนไปที่ทุ่งมันฝรั่งทันที “ท่านพ่อท่านดูนี่สิเจ้าคะ”

“นี่มันทุ่งมันฝรั่งนี่ เหตุใดถึงได้มากมายขนาดนี้ ที่แห่งนี้มีเจ้าของหรือไม่”

“ท่านพ่อ ไม่มีผู้ใดเป็นเจ้าของเจ้าค่ะ ท่านคิดว่าผู้ใดจะมาปลูกมันฝั่งในสถานที่เช่นนี้กัน”

“นั่นสิ เหตใดถึงได้มาปลูกที่ก้นเหวเช่นนี้  ลูกคิดจะทำเช่นไรกับมันฝรั่งพวกนี้”

“ย่อมต้องขุดเอาไปให้หมด สิเจ้าคะอย่างน้อยๆพวกเรายังสามารถมีอาหารเพิ่ม  ท่านพ่อท่านดูสิเจ้าคะมั่นฝรั่งมากมายเช่นนี้สามารถแบ่งชาวบ้านทั้งสองหมู่บ้านได้ ทั้งสองหมู่บ้านของพวกเราตอนนี้ก็มีเหลือไม่กี่ครอบครัวแล้ว อย่างน้อยๆตอนนี้พวกเรามีผักที่ปลูกเอง มันฝรั่งพวกนี้สามารถเก็บเอาไว้ได้นาน ”

“อิงอิง ในตอนที่หลานตกระกำลำบาก หลานยังมีแก่ใจคิดถึงผู้อื่น หลานเป็นคนที่มีจิตใจดี อาไป๋เชื่อว่าเทพแห่งขุนเขาจะคุ้มครองหลานให้ปลอดภัย ”

“ท่านอาไป๋กล่าวหนักเกินไปแล้ว ข้าเพียงแค่ทำในสิ่งที่ข้าทำได้ พวกเราก็เป็นเพียงชาวบ้านที่ต้องเดินทางขากบ้านเกิดระหกระเหินมาไกลถึงเพียงนี้ย่อมต้องช่วยเหลือซึ่งกันและกันเจ้าค่ะ ข้าเต็มใจที่จะทำเช่นนี้ส่วนผู้ใดจะคิดเยี่ยงไรนั้นพวกเราไม่สามารถไปห้ามความคิดของผู้อื่นได้ ”

“เทียนหยาง ข้าอิจฉาเจ้ายิ่งนัก ข้าเองก็อยากจะมีลูกสาวเช่นอิงอิง”

“ลูกสาวข้าดีที่สุด จริงสิป่านนี้พวกชาวบ้านกับอาฟู่คงมาถึงแล้ว เจ้าไปรอพวกเขาตรงที่พวกเราลงมา ข้ากับเยว่อันจะรั้งอยู่ที่เพื่อขุดมันฝรั่ง”

“ท่านพ่อ พวกท่านขุดมันฝรั่งอยู่ที่นี่ ข้าจะไปรับพวกเขาเอง ข้างล่างนี้หมอกหนาทึบมาก ข้ากลัวว่าพวกท่านจะเดินหลงทางเอาได้”

“ตกลงเช่นนั้นลูกก็ไปเถอะ แต่ว่าพวกเรารีบมาเพราะร้อนใจไม่ได้เอาตะกร้ามาด้วยจะเอามันฝรั่งกลับไปเยี่ยงไร”

“ประเดี๋ยวข้าจะให้พวกท่านลุงกลับไปเอามาเจ้าค่ะแล้วให้เรียกคนมาเพิ่ม พวกเราจะได้ไม่เสียเวลาไปกลับให้ยุ่งยาก ”

เสิ่นอิงอิงมาถึงจุดที่มีเชื่อกอยู่นางปีนขึ้นไปข้างบนด้วยความรวดเร็วพอดีกับที่ฟู่หมิงพาชาวบ้านกลุ่มหนึ่งมาถึงพอดี เยว่ฉีที่รออยู่ข้างบนกับไป๋ชิงและฟู่เหลียงกำลังรออย่างร้อนใจ เยว่เทียนที่วิ่งตามมาโดยที่มีเสี่ยวมาวอยู่ในอ้อมแขนของเขา เมื่อเสี่ยวมาวมองเห็นเสิ่นอิงอิงที่ปีนขึ้นมาจากหน้าผามันก็ร้องขึ้นด้วยความดีใจ

“ม๊าวววววววววววววววว มาววววว ม๊าวววว”

“น้องสาว ”

“น้องสาวอิงอิง”

“น้องสาวเจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่ ได้รับบาดเจ็บหรือไม่ ”เยว่ฉีถามออกมาด้วยความร้อนใจ

“พี่รองข้าไม่เป็นไร ตอนนี้ พวกท่านกลับไปเอาตะกร้ามาให้มากที่สุด แล้วก็ท่านปู่หัวหน้าหมู่บ้าน ท่านให้คนไปแจ้งชาวบ้านหลี่เจียชุน ให้เอาตะกร้าพร้อมด้วยจอบหรือเสียม พลั่วอะไรก็ได้ที่สามารถขุดได้ ตอนข้าตกลงไปข้าพบทุ่งมันฝรั่งขนาดใหญ่เพียงพอให้พวกเราทั้งสองหมู่บ้านขุดและนำไปแบ่งกัน ตอนนี้ท่านพ่อกับพี่ใหญ่ของข้ากำลังขุดอยู่ ข้ารบกวนพวกท่านกลับไปเอาตะกร้าแล้วก็เครื่องมือมาด้วยเจ้าค่ะ อ้อแล้วก็เรียกคนมาเพิ่ม พวกเราจะแบ่งงานกัน อีกกลุ่มลงไปขุดจากนั้นเราจะใช้เชือกดึงตะกร้าขึ้นมา สิ่งที่ต้องเตรียมมาด้วยก็คือเชือกเจ้าค่ะ”

“ตกลง เช่นนั้นปู่จะลงเขาไปแจ้งชาวบ้านเอง พวกเจ้าตามข้ามา สองคนจะได้ไปเตรียมของและนำทางคนขึ้นเขามาด้วยเสียเลย ”

“ขอรับหัวหน้าหมู่บ้าน”

“เช่นนั้นพวกท่านตามข้าลงมาเลยเจ้าค่ะ”

เสิ่นอิงอิงรีบพาคนไต่เชือกลงไปเมื่อถึงก้นเหวนางก็พาคนไปส่งที่ทุ่งมันฝรั่งทันที เยว่ฉีที่ตามลงมาด้วย เยว่เทียนกับเสี่ยวมาวเองก็ตามลงมาด้วยเช่นกัน จากนั้นก็เข้าร่วมวงในการขุดมันฝรั่งทันที เสี่ยวมาวใช้กรงเล็บเล็กๆของมันขุดมันฝรั่งอย่างขยันขันแข็ง ไม่นานคนของทั้งสองหมู่บ้านก็มาถึง 

พวกเขาแบ่งหน้าที่กันทำงาน คนที่มีหน้าที่ขุดมันฝรั่งก็ขุดไป ส่วนคนที่ทำหน้าที่ขนมันฝรั่งก็ทำหน้าที่ของตัวเองอย่างขยันขันแข็ง ครั้งนี้เสิ่นหงอันกับลูกชายก็มาด้วยเช่นเดียวกัน แต่พวกเขาไม่พูดจาอันใดที่ไม่น่าฟัง ความจริงแล้วเขาไม่กล้าพูดต่างหาก หากว่าเขาพูดอันใดออกไปทำให้ผู้คนขุ่นเคืองแล้วล่ะก็เขาเกรงว่าจะไม่ได้รับส่วนแบ่งอาหารในครั้งนี้เขาจึงทำได้แค่สงบปากสงบคำเอาไว้และก้มหน้าก้มตาทำงาน

ในที่สุดก็สามารถขุดมันฝรั่งจนหมดภายในเวลาไม่ถึงสองชั่วยามจากนั้นก็ช่วยกันลำเลียงมันฝรั่งที่ขุดได้ลงเขาไปที่ลานกว้างหน้าน้ำตก และทำการแบ่งมันฝรั่งเท่าๆกันทุกครอบครัว มันฝรั่งมากมายที่ขุดได้ในครั้งนี้แต่ละครอบครัวได้มันฝรั่งไปครอบครัวละสี่ตะกร้า เสิ่นอิงอิงมองดูรอยยิ้มเต็มหน้าของชาวบ้านทั้งสองหมู่บ้านนางเองก็รู้สึกมีความสุขมาก หรือว่านี่คือเหตุผลที่ให้นางกลับมาเกิดใหม่ หน้าที่ของนางคือช่วยให้ชาวบ้านพ้นจากภัยพิบัติในครั้งนี้ใช่หรือไม่