ตอนที่ 15 หรือว่าข้าจะต้องตายอีกครั้ง?

เสิ่นอิงอิงรีบหาจอบในมิติออกมาขุดให้เป็นหลุมที่ใหญ่ขึ้นกว้างขึ้นเพื่อทำบ่อน้ำเค็มพรุ่งนี้นางจะเอาหม้อและพาพวกท่านพ่อมาต้มเกลือ เท่านี้ปัญหาเรื่องเกลือก็ถือว่าได้รับการแก้ปัญหา ที่สำคัญในยามที่บ้านเมืองระส่ำระสายขนาดนี้ ไม่มีคนของทางการคอยมาจับตาดู ที่สำคัญตอนนี้พวกนางอาศัยอยู่กลางป่าเขา เกลือที่ต้มออกมาได้ใช้ในครัวเรือนไม่ได้มีไว้เพื่อขาย เสิ่นอิงอิงคิดว่าคงไม่มีเรื่องร้ายแรงอันใดเกิดขึ้นเพียงแต่ต้องจัดการกับเกลือที่ต้มได้ให้ดี 

เสิ่นอิงอิงรีบวิ่งกลับไปหาพวกพี่ชายเสี่ยวมาวที่ถูกปล่อยตัวออกจากตะกร้าก็วิ่งตามมาติดๆ แต่เพราะมันยังเล็กอยู่และขาก็สั้นมากทำให้วิ่งได้ไม่เร็วนัก หลังจากที่เสี่ยวมาวได้รับบาดเจ็บและเสิ่นอิงอิงพามันไปรักษา วันนี้เป็นครั้งแรกที่มันได้กลับมาวิ่งในป่า เสี่ยวมาวรีบวิ่งตามเจ้านายของมันไปด้วยความรวดเร็ว 

“พี่ใหญ่ พี่รอง พวกท่านอยู่ที่ใดกันเจ้าคะ ข้ากลับมาแล้ว”

“น้องสาว เจ้าอย่าวิ่ง ว่าแต่เจ้าไปพบเจออันใดดีๆมาใช่หรือไม่” เยว่เทียน

“ใช่แล้วล่ะพี่สาม เอาเป็นว่าพวกเรากลับถึงที่พักก่อนแล้วข้าค่อยบอกพวกท่าน เรื่องนี้จะว่าดีก็ดีอยู่หรอกนะ จะว่าเป็นเรื่องที่ไม่ดีก็ได้ เช่นกัน”

“ตกลงดีหรือไม่ดี กันแน่ ” เยว่ฉี

“ข้าเองก็ไม่รู้เจ้าค่ะต้องรอปรึกษากับท่านพ่อก่อน”

“เช่นนั้นตอนนี้ รีบเก็บฟืนจะได้รีบกลับ พวกเจ้าเก็บผักป่าได้บ้างหรือไม่” เยว่อัน

“พี่ใหญ่ฟืนเก็บได้เยอะแล้วขอรับ แต่ว่าผักป่าได้มานิดหน่อยเท่านั้น” เยว่ฉี

“พวกเรากลับกันก่อนเถอะ ระหว่างทางกลับน่าจะมีผักป่าให้พวกเราเก็บอยู่บ้าง”

“ขอรับ”

เยว่อันพาน้องชายน้องสาวเดินลงจากเขาตอนนี้ ทุกวันพวกเขาจะต้องออกไปหาฟืนเพื่อเก็บไว้ใช้ในหน้าหนาวและโรงเก็บฟืนถูกสร้างขึ้นมาอย่างดีป้องกันไม่ให้ฟืนเปียกหรือชื้น ถ้าหากฟืนเปียกก็ไม่สามารถจุดไฟได้ พอถึงเวลานั้นพวกเขาก็คงจะหนาวตายเป็นแน่

ระหว่างทางกลับลงจากเขาเสิ่นอิงอิงที่รู้สึกปวดท้องขึ้นมา จึงบอกกับพวกพี่ชายว่านางอยากจะปลดทุกข์ ให้พวกพี่ชายรอก่อน นางขอไปทำธุระส่วนตัวสักครู่ โดยมีเจ้าเสี่ยวมาวตามไปด้วย จากนั้นนางก็รีบวิ่งเข้าไปในป่าด้วยความรวดเร็ว หลังจากหาสถานที่ ที่เหมาะสมได้แล้วนางรีบปลดทุกข์ทันที

“ดีนะที่ข้าแค่ปลดเบา อยู่ในป่านี่มันไม่สะดวกเอาเสียเลย นี่เสี่ยวมาว พวกเจ้าเวลาจะปลดทุกข์คงไม่ลำบากเหมือนกับมนุษย์เช่นพวกเรากระมัง”

“?????” เสี่ยวมาวได้แต่ทำหน้าสงสัย ก็แค่เรื่องปลดทุกข์ไม่ใช่รึ เหตุใดนายหญิงน้อยของมันถึงได้ทำเหมือนกับว่าเป็นเรื่องใหญ่โตกัน ป่ากว้างใหญ่เช่นนี้ อยากจะปล่อยหนักปล่อยเบาตรงไหนก็ย่อมทำได้สบายๆอยู่แล้ว เหตุใดต้องวิ่งมาในที่ลับตาคนเช่นนี้ เสิ่นอิงอิงเห็นหน้าเจ้าเสี่ยวมาวที่มองหน้านางอย่างสับสนจึงได้พูดขึ้นว่า

“ช่างเถอะ ช่างเถอะ พูดไปเจ้าก็ไม่เข้าใจความรู้สึกของข้าอยู่ดี จะว่าไปข้าก็เข้าป่ามาหลายรอบแล้วไม่เห็นจะพบเจอสมุนไพรล้ำค้าอีกเลย เหตุใดจึงไม่เห็นเห็ดหลินจือกันนะ หรือว่าจะไม่มี นี่เสี่ยวมาวเจ้าเคยเห็นเห็ดหลินจือหรือไม่ เห็ดที่มีสีแดงอมม่วง หรือสีแดง ชอบเกิดอยู่ตามต้นไม้สูงหรือบางครั้งเกิดตามตอไม้ ขอนไม้เน่าเปื่อย ประมาณนี้ล่ะมัง เจ้าเคยเห็นหรือไม่”

เสี่ยวมาวได้แต่ส่ายหน้าไปมาเพื่อบอกว่ามันไม่รู้ มันเองก็เพิ่งจะเกิดก็ต้องมาสูญเสียพ่อแม่ไปจากนั้นมันก็หนีตายออกมาจากป่าพิศวงจนมาอยู่ถึงป่ารอบนอกตัวมันเองยังไม่ได้รับการสั่งสอนจากพ่อแม่เลย มันจะไปรู้เรื่องราวมากมายได้เช่นไรกัน เสี่ยวมาวได้แต่ถอนหายใจ นายหญิงน้อยของมันคาดหวังกับมันมากเกินไปหรือไม่ 

“เอาล่ะๆ ไม่รู้ก็คือไม่รู้ ไม่เห็นเจ้าจะต้องทำหน้าเช่นนี้เลย ข้าไม่ได้โทษเจ้าเสียหน่อย ”

เสิ่นอิงอิงพาเสี่ยวมาว เดินกลับไปหาพี่ชาย เพราะนางเอาแต่มองไปบนต้นไม้ใหญ่ไม่ได้มองพื้นด้านล่างให้ดี ทำให้ไม่เห็นว่าทางที่นางกำลังเดินไปนั้นไม่ใช่ทางที่จะกลับไปหาพวกพี่ชาย แต่เป็นหน้าผาหินที่ไม่สูงเท่าไหร่นัก บนต้นไม้ใหญ่ใกล้หน้าผามีเห็ดหลินจือสีแดงอมม่วงดอกใหญ่เกิดอยู่บนคาคบไม้ เสิ่นอิงอิงไม่คิดว่าจะมีเห็ดหลินจืออยู่จริงๆ ในขณะที่กำลังจะก้าวเท้าไปที่ต้นไม้ใหญ่ นางก็ตกหน้าผาลงไปทันที 

“อ๊ากกกกกกกกกกกกก เสี่ยวมาวช่วยข้าด้วย ”

เสี่ยวมาวตกตะลึงแล้ว เจ้านายของมันตกหน้าผาลงไปแล้ว คงต้องรีบไปตามคนมาช่วยเมื่อตัดสินใจได้แล้วเสี่ยวมาววิ่งไปด้วยความรวดเร็วเพื่อไปตามคนมาช่วยเจ้านายของมันที่ตกหน้าผาไปไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย 

“ม๊าววว มาววววววววววว ม๊าววววววว” เสียชาติเกิดของเสือเสียจริงๆต้องมาเลียนเสียงแมวเสี่ยวมาวได้แต่คิดในใจ

“พี่รอง พี่ใหญ่ นั่นเสี่ยวมาวนี่ แล้วน้องสาวเล่า น้องสาวหายไปที่ใดแล้ว”

“หรือว่าจะมีเรื่องอันใดเกิดขึ้นกับน้องสาวอิงอิงกันเหตุใดเสี่ยวมาวถึงได้กลับมาตัวเดียว” ไป๋ชิง

“เสี่ยวมาว น้องสาวไปที่ใดแล้วเกิดอันใดขึ้นกับนาง พาพวกเราไปหาน้องสาวจะได้หรือไม่”

“ม๊าววว” 

เสียวมาววิ่งนำหน้าพวกเขาไปยังหน้าผาที่เสิ่นอิงอิงตกลงไป เมื่อเยว่อันพาพวกน้องชายมาถึงก็พบร่องรอยที่น้องสาวตกลงไป ตรงนี้เป็นหน้าผาหากไม่มองดีๆจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่ตรงนี้มีหน้าผาอยู่ เพราะมีกำแพงเถาวัลย์และมีหญ้าขึ้นท่วมสูง 

“พวกเจ้าระวัง ตรงนี้มีหน้าผา ข้าคิดว่าน้องสาวคงตกลงไป พวกเจ้าใครเอาเชือกติดตัวมาบ้าง”

“พี่ใหญ่ไม่มีเลยขอรับ เอาเช่นนี้ ข้าจะกลับไปเอาแล้วจะไปตามพวกท่านพ่อมาช่วยกันตามหาน้องสาว ลูกพี่ลูกน้องพวกเจ้าตามข้ากลับบ้านก่อน ที่นี่อันตรายพวกเจ้ายังเด็กเกินไป ” เยว่ฉี

“ขอรับ พี่ฉี”

“น้องสามเจ้าไปกับน้องรอง ส่วนพวกเราสามคนจะอยู่ที่นี่รอ ”

“ขอรับพี่ใหญ่”

เสิ่นอิงอิงที่ตกลงไปกระแทกก้อนหินที่อยู่ด้านล่างโชคดีที่ไม่โดนจุดสำคัญนางเพียงสลบไปไม่นานก็ฟื้น เมื่อมองดูสถานที่ ที่ไม่คุ้นเคย นางก็นึกขึ้นมาได้ว่าตัวเองพลาดตกหน้าผาลงมา นางได้แต่หวังว่าเสี่ยวมาวจะไปตามพวกพี่ชายมาช่วยนาง แต่จะว่าแล้วไปด้านล่างหน้าผา มีหมอกหนาทึบและมีกลิ่นหอมแปลกๆหอมเย็นๆโชยมาตามลม ไม่รู้ว่าเป็นกลิ่นของอันใดกันแน่ จะว่าดอกไม้ก็ไม่รู้ว่ามันคือดอกอันใดกัน หรือจะเป็นกลิ่นผลไม้ แต่ผลไม้อันใดกันถึงได้กลิ่นหอมชวนน้ำหลายไหลเช่นนี้

เสิ่นอิงอิงเดินตามกลิ่นหอมที่โชยมาตามลมในที่สุดก็มาถึงบ้านหลังหนึ่งที่ล้อมรอบไปด้วยผลไม้นานาชนิด และดอกไม้ที่แข่งกันเบ่งบาน ด้านข้างยังมีน้ำตกสายเล็กๆ ช่างเป็นสถานที่ ที่งดงามจริงเสิ่นอิงอิงเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าตัวเองอยู่ที่ไหนดันแน่หรือว่านางตายอีกแล้ว?

“พระเจ้า ที่นี่มันที่ไหนกันนี่ หรือว่าข้าจะตายอีกแล้ว หรือว่านี่จะเป็นสถานที่หลังความตายกัน ใช่แน่ๆมันต้องใช่แน่ๆ ข้าต้องตายรอบสองไปแล้วแน่ๆ สวรรค์ท่านจะให้ข้าเกิดมาทำไมกัน เกิดมาได้ไม่กี่วันก็ม่องเท่งอีกแล้ว ท่านชั่งรักข้าเหลือเกินนะเจ้าคะ เกิดใหม่ทั้งที ก็อยู่ระหว่างหลบหนีเอาตัวรอด พอคิดว่าตัวเองกำลังจะมีหนทางรอด กลับต้องมาตกหน้าผาตายอีก ทีนี้ข้าไม่อยากไปเกิดใหม่แล้ว ข้าขอเป็นวิญญาณล่องลอยจะดีกว่า ไม่ต้องมาทนทุกข์ทรมาน ”

“นังหนู เจ้ามาถึงบ้านข้าแล้วเหตุใดไม่เข้ามาเล่า แล้วเจ้ามายืนพูดอันใดคนเดียวหน้าบ้านของข้า”

“เพ้ย นี่ท่านเป็นใคร หรือว่าท่านเป็นผีเหมือนกับข้าใช่หรือไม่เจ้าคะ ท่านตายมานานแค่ไหนแล้ว”

“หยุดๆๆ นังหนูนี่เพ้อเจ้ออันใด เจ้ามาจากที่ใด สติเลอะเลือนเช่นนี้ ”

“ข้ามาจากข้าบนหน้าผาน่ะสิเจ้าคะ ข้าตกจากหน้าผาแล้วก็ลงมาที่นี่ ข้าได้กลิ่นหอมข้าก็เลยตามกลิ่นมาเจ้าค่ะ”

“สวรรค์ ม่านช่างกลั่นแกล้งผู้คนได้ดีเสียจริง เหตุใดท่านส่งผู้สืบทอดมาให้ข้าเป็นเพียงแค่เด็กที่ดูไม่ได้เรื่องได้ราวกัน”

“ท่านตา ท่านช่วยพูดให้ข้าได้ยินด้วยจะได้หรือไม่ หรือว่าท่านกำลังด่าข้าอยู่ ข้าบังเอิญตกลงมา ไม่ใช่ว่าข้ากระโดดลงมาเสียหน่อย เรื่องบังเอิญก็คือเรื่องบังเอิญ ท่านจะมาโทษข้าไม่ได้เจ้าค่ะ ”

“ข้ายังไม่ได้พูดอันใดเลย เอาล่ะ เจ้ามาเถอะในเมื่อมาถึงแล้วก็ถือได้ว่าเป็นวาสนา”

“เจ้าค่ะ แต่ข้าอยากกลับบ้านมากกว่า ท่านสามารถพาข้าขึ้นไปข้างบนจะได้หรือไม่”

“เจ้าจะได้กลับบ้านแน่นอน แต่ตอนนี้เจ้าเข้ามาก่อน ข้าไม่มีเวลาแล้ว”

“เจ้าค่ะ”

“เอาล่ะ เจ้านั่งลงก่อน ข้ามีเวลาไม่มากแล้ว ข้ารั้งรออยู่ที่นี่มานานนับพันปีถึงเวลาที่ข้าจะกลับไปยังที่ ที่ข้าจากมาแล้ว ข้าจะไม่พูดให้มากความ เพราะเจ้าตกลงมานับว่าเจ้ามีวาสนา เจ้าอาจจะไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องทำความเข้าใจในเวลานี้ เอาเป็นว่า ต่อไปนี้เจ้าเป็นผู้สืบทอดบ้านสวนดอกท้อแห่งนี้ ข้าจะถ่ายทอดความรู้ให้เจ้า นอกจากนี้เจ้าต้องหมั่นศึกษาอ่านตำราให้มากและฝึกฝนตนเองให้ดี เจ้าจงใช้ความรู้ความสามารถที่มีช่วยเหลือผู้คน อย่าได้นำเอาไปใช้รังแกผู้อื่น เข้าใจหรือไม่ ”

“เดี๋ยวก่อนเจ้าค่ะ ข้าบอกเมื่อใดว่าจะเป็นผู้สืบทอดของท่าน ”

“เจ้าไม่ต้องบอก ข้าอนุญาตเอง รีบมาเร็วเข้า”

เสิ่นอิงอิงเดินเข้าไปหาท่านตาผมขาวด้วยความงุนงง จากนั้นก็ได้รับการถ่ายทอดความรู้ความสามารถมาแบบงงๆ จากความรู้ที่ได้รับมาบ้านสวนดอกท้อแห่งนี้เป็นส่วนสมบัติสืบทอดของเทพโอสถ เสิ่นอิงอิงจึงกลายเป็นผู้สืบทอดและท่านตาผู้นี้ก็ถึงเวลาที่ต้องกลับแดนเทพแล้วด้วยกลัวว่าบ้านสวนดอกท้อจะตกไปอยู่ในมือของคนชั่ว เขาจึงจำเป็นต้องรั้งรอจนกว่าจะมีผู้ที่มีวาสนาถูกส่งมา ถ้าหากเวลาขอเขาที่นี่หมดลงที่นี่ก็จะกลายเป็นสถานที่ ที่ไร้เจ้าของตามข้อกำหนดเดิมที่เทพโอสถลำกับที่หนึ่งได้กำหนดเอาไว้ 

เมื่อเสิ่นอิงอิงมาถึงด้้วยความบังเอิญ เทพโอสถลำดับที่แปดจึงรีบถ่ายทอดความรู้และส่งพลังปราณเข้าไปในร่างของนางเพื่อกำเนิดตันเถียน ทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เมื่อเทพโอสถได้ทำในสิ่งที่เขาสมควรทำจนหมดแล้ว ประตูมิติระหว่างแดนมนุษย์กับแดนเทพก็เปิดขึ้นทันที 

เมื่อเทพโอสถจากไปแล้วเสิ่นอิงอิงจึงได้เก็บบ้านสวนดอกท้อเข้าไปในมิติวิเศษ เมื่อบ้านสวนดอกท้อหลอมรวมเข้ากับมิติวิเศษทำให้มิติวิเศษเกิดการยกระดับขึ้น มีขนาดใหญ่ขึ้นและมีสิ่งของเพิ่มมามากมายแต่เสิ่นอิงอิงไม่มีเวลาสำรวจมิติ นางต้องรีบกลับขึ้นไปข้างงบน ป่านนี้ทุกคนคงกำลังตามหานางอยู่ เมื่อคิดว่าท่านแม่จะต้องร้องไห้เพราะนาง ทำให้นางรู้สึกปวดใจมาก