ตอนที่ 12 การตัดสินใจอีกครั้ง

ทั้งห้าคนกลับมาถึงที่พักก็ถูกสร้างขึ้นเรียบร้อยแล้ว พวกเขาสร้างที่เพิงที่พักง่ายให้สามารถกันลมและกันน้ำค้างตอนกลางคืนได้บ้างเท่านั้นพรุ่งนี้พวกเขาจะเริ่มตัดไม้เพื่อมาสร้างบ้านแล้ว แต่เสิ่นอิงอิงอยากได้บ้านไม้ไผ่ มันค่อนข้างที่จะสร้างง่ายส่วนผนังก็สามารถนำไม้ไผ่มาผ่าครึ่งแล้วนำมาประกบเข้ากันได้ส่วนผนังด้านในนำไม้ไผ่มาสานเป็นเสื่อลำแพนบุผนังด้านในอีกที

เสื่อลำแพนยังสามารถใช้ทำเป็นฝ้าเพดานได้ดี ในส่วนของหลังคาก็นำไม่ไผ่มาผ่าครึ่งแล้วนำมาประกบกันใช้แทนกระเบื้องได้ เสิ่นอิงอิงคิดว่ามันน่าจะสร้างง่ายกว่าบ้านไม้และประหยัดเวลาได้มากกว่า แต่เรื่องนี้คงต้องหารือกับท่านพ่อเสียก่อน เพราะในบ้านมีสมาชิกเพิ่มขึ้นมา ห้องนอนควรจะมีสองห้องนอน คือห้องนอนของท่านพ่อท่านแม่ส่วนอีกห้องเป็นของนางกับพวกพี่ชาย โดยนางจะให้ท่านพ่อทำเตียงสองชั้นสำหรับพวกนางสี่คนเท่านี้บ้านไม้ไผ่ในฝันของนางก็จะเสร็จสมบูรณ์

“พวกเจ้ากลับมาแล้วรึ ได้อันใดมาบ้างเล่า”

“ได้มาเยอะพอสมควรเจ้าค่ะท่านแม่  ท่านแม่เจ้าคะ ท่านพ่อเล่าเจ้าคะ”

“ท่านพ่อของเจ้าน่าจะไปช่วยบ้านไป๋สร้างเพิงที่พัก”

“เช่นนั้น ข้าไปหาท่านพ่อก่อนนะเจ้าคะ อ้อ พี่ใหญ่พี่รอง พวกท่านอย่าลืมแบ่งข้าวของพวกนี้แล้วนำไปให้แต่ละครอบครัวด้วยนะเจ้าคะ ข้าไปหาท่านพ่อก่อน”

“ตกลงน้องสาว”

เสิ่นอิงอิงรีบวิ่งไปยังที่พักของบ้านไป๋ทันที เรื่องนี้นางต้องหารือกับท่านพ่อให้ดี ก่อนที่จะให้ท่านพ่อไปแจ้งกับหัวหน้าหมู่บ้านเรื่องแหล่งน้ำ ที่สำคัญนางต้องการให้ท่านพ่อพูดคุยกับหัวหน้าหมู่บ้านให้ดี เรื่องที่จะปลูกผักเอาไว้ริมแองน้ำตก และจะมีการจัดสรรที่ดินบริเวณนั้นอย่างเหมาะสม ทุกครอบครัวจะได้มีผักเอาไว้กินในยามที่ฤดูหนาวมาถึง 

“ท่านพ่อ ท่านพ่อเจ้าคะ ท่านพ่อ”

“อิงอิง ลูกมีเรื่องอันใด ถึงได้ตะโกนเรียกพ่อเสียงดังขนาดนี้  เกิดอันใดขึ้นรึ”

“ท่านพ่อ ข้ามีเรื่องอยากหารือกับท่านและพวกท่านอาเจ้าค่ะ”

“อิงอิงเจ้ามีเรื่องอันใดก็ว่ามาเถอะ พ่อรอฟังอยู่”

“นั่นสิมีใครรังแกเจ้าอีกหรือไม่ บอกอาไป๋มาประเดี๋ยวอาจะไปจัดการให้เจ้าเอง”

“ท่านอา ท่านพ่อ ไม่มีใครรังแกข้า แต่ว่าข้ากับพวกพี่ชายไปเก็บฟืน พวกเราไปเจอป่าไผ่มาข้าอยากกินหน่อไม้ก็เลยใช้ให้พวกพี่ชายช่วยกันหาขุดมาได้เยอะเชียวล่ะ แต่สิ่งที่น่าตกใจก็คือข้าพบว่าด้านหลังของป่าไผ่มีน้ำตกและมีแอ่งน้ำ มีน้ำเยอะมาก ในน้ำมีปลาข้ายังจับมาด้วยหลายตัว ด้านข้างแอ่งน้ำมีที่ราบ ข้าคิดว่าอยากให้ท่านพ่อช่วยแจ้งกับหัวหน้าหมู่บ้าน ข้าอยากให้ทุกคนได้ปลูกผักเอาไว้กินหน้าหนาว แต่ข้าไม่รู้ว่ามีผู้ใดมีเมล็ดพันธุ์ติดตัวมาบ้าง”

“อิงอิง เจ้าพูดจริงรึที่บอกว่าพบน้ำตกและมีน้ำมากมาย”

“จริงเจ้าค่ะ หรือว่าพวกเราจะย้ายไปปลูกกระท่อมอยู่รอบๆน้ำตกดีเจ้าค่ะ อย่างน้อยๆพวกเราสามารถสร้างบ้านจากไม้ไผ่ได้ พวกเราอยู่ใกล้แหล่งน้ำและอยู่ในป่าลึกไม่แน่ว่าจะดีกว่าอยู่ที่นี่นะเจ้าคะ”

“แต่พ่อกลัวว่าจะมีสัตว์ป่าดุร้ายน่ะสิ ยิ่งมีแหล่งน้ำ นั่นย่อมต้องมีสัตว์ป่ามาดื่มน้ำ ”

“แต่ข้าไม่พบรอยเท้าของสัตว์ป่าเลยนะเจ้าคะ ท่านพ่อ พวกท่านไปดูก่อนแล้วค่อยตัดสินใจว่าจะทำเช่นไรดี แล้วท่านค่อยไปเสนอแนะกับหัวหน้าหมู่บ้าน”

“ตกลง เช่นนั้นพวกเราไปกันเถอะ”

“ พวกเจ้าไปกันสองคนเลย ข้าจะอยู่ช่วยน้องเขยของเจ้าสร้างเพิงที่พักก่อน” ฟู่หมิง

“ไปด้วยกันก่อนอาหมิง ประเดี๋ยวค่อยกลับมาสร้าง น้องเขยเจ้าก็มาด้วยกันสิ จะได้ไปตักน้ำกลับมาด้วย”

“ขอรับ เช่นนั้นข้าขอเอาถังสักครู่”

เสิ่นอิงอิงนำทางพวกท่านพ่อไปจนถึงน้ำตกหลังป่าไผ่ เสิ่นเทียนหยางกับบเหล่าสหายต่างตกตะลึง นี่มันน้ำตกขนาดใหญ่ พวกเขาทั้งหมู่บ้านสามารถใช้น้ำจากน้ำตกดื่มกิน ใช้ซักล้าง ทำการเพาะปลูก เขาเชื่อว่าไม่น่าจะมีปัญหาอันใด เพียงแต่ว่าต้องใช้อย่างประหยัดเท่านั้น สถานที่แห่งนี้นับว่าเป็นสถานที่ ที่ดีมากเช่นเดียวกัน หรือว่าพวกเขาจะย้ายมาสร้างบ้านอยู่ใกล้ๆแถวนี้ดี

“พ่อคิดว่าการที่พวกเราจะมาสร้างบ้านให้ใกล้น้ำตกไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ แต่พวกเราจะต้องไปสำรวจพื้นที่ ด้านหลังตรงนั้นเสียก่อน พวกเจ้าได้เข้าไปดูหรือไม่ว่าป่าทึบทางด้านนั้นเป็นเช่นไรบ้าง”

“ไม่ได้เข้าไปเจ้าค่ะ ข้ามาถึงแค่ตรงนี้แล้วก็จับปลาเพียงเท่านั้น”

“เช่นนั้นพวกเราก็เข้าไปดูกันเถอะ”

“ตกลง”

 หลังจากที่พวกเขาเดินเข้าไปในป่าที่อยู่ทางด้านหลังของน้ำตก เสิ่นอิงอิงก็พบว่าป่าที่นี่เงียบสงบมาก มีเพียงสัตว์ป่าตัวเล็กๆเท่านั้นที่วิ่งไปมาให้เห็นเช่นกระต่ายป่า ไก่ฟ้า ในป่าทึบมีต้นไม้เกิดขึ้นยู่หนาแน่น แต่ละต้นมีขนาดใหญ่และสูงมาก เมื่อเห็นป่าทางด้านนี้ทำให้นางอยากมีบ้านต้นไม้ขึ้นมาทันที 

“จะเป็นเช่นไรนะถ้าเราสร้างบ้านบนต้นไม้ ข้าว่ามันปลอดภัยดีนะเจ้าคะหากว่ามีสัตว์ป่าดุร้ายลงมาดื่มน้ำที่น้ำตก อีกอย่างข้าคิดว่าในเมื่อพวกเรามาหลบภัยก็สมควรจะทำให้มันลึกลับนิดหน่อยเจ้าค่ะ"

“บ้านต้นไม่อันใดกันอิงอิง อบย่าบอกนะว่าหลานคิดจะสร้างบ้านบนต้นไม้มันจะเป็นไปได้เยี่ยงไรกันเล่า” ฟู่หมิง

“เป็นไปได้แน่นอนเจ้าค่ะ เอาไว้ข้าจะวาดให้ท่านอาดูนะเจ้าคะ”

“ตกลง แต่ว่าตอนนี้เราจะตัดสินใจเยี่ยงไรดี เทียนหยาง ตกลงจะย้ายมาหาที่พักที่นี่หรือไม่ ” 

“เฉียนโจว ข้าคิดว่าพวกเราย้ายมาสร้างบ้านในป่าแห่งนี้ก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยก็เข้ามาในป่าลึก ถ้าเกิดว่ามีผู้ลี้ภัยอพยพเข้าป่าเพื่อหาทางรอกให้ตัวเองแล้วล่ะก็ ป่าด้านนอกที่พวกเราอาศัยอยู่นับว่าไม่ค่อยจะปลอดภัยเท่าไหร่ ถึงแม้ชาวบ้านจะอาศัยอยู่ในถ้ำแต่ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะมีปัญหาเกิดขึ้น ดังเช่นคำที่ว่ามากคนก็มากความ เช่นนั้นเรากลับไปปรึกษาหัวหน้าหมู่บ้าน ส่วนการที่พวกเขาจะตัดสินใจเช่นไรนั้นก็แล้วแต่พวกเขา ส่วนตัวข้าคิดว่าจะย้ายเข้ามาสร้างบ้านไม้ไผ่สักหลังอย่างน้อยๆพวกเราก็ไม่ต้องออกไปตักน้ำไกล ”

“ ตกลง พรุ่งนี้พวกเราจะเริ่มตัดไม้แล้วสร้างบ้านเลย ตอนนี้พวกเราไปเลือกสถานที่ ที่จะสร้างบ้านกันเถอะ”

“ได้ อิงอิง ลูกว่าพวกเราควรจะสร้างบ้านเช่นไร”

“สร้างบนเนินเล็กๆนั่นเจ้าค่ะ อยู่สูงหน่อย ”

“ตกลง ตอนนี้พวกเรากลับกันก่อน ข้าจะไปแจ้งหัวหน้าหมู่บ้าน ส่วนพวกเขาจะตัดสินใจเช่นไรก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของหัวหน้าหมู่บ้าน”

หลังจากกลับมาจากดูสถานที่สำหรับสร้างบ้าน เสิ่นเทียนหยางก็ตรงไปหาหัวหน้าหมู่บ้านทันที เขาได้แจ้งให้หัวหน้าหมู่บ้านรู้ว่าพวกเขาเจอแหล่งน้ำและจะย้ายไปสร้างบ้านพัก ใกล้แหล่งน้ำ ส่วนหัวหน้าหมู่บ้านและชาวบ้านจะตัดสินใจเช่นไรเขาเคารพในการตัดสินใจของชาวบ้าน และเขายังได้บอกกับหัวหน้าหมู่บ้านอีกด้วยว่า น้ำตกขนาดใหญ่พวกเขาสามารถปลุกผักเล็กๆน้อยเอาไว้กินได้ ส่วนอาหารก็สามารถรวมกลุ่มกันเพื่อล่าสัตว์ ในป่ายังมีไก่ฟ้า กระต่ายป่าพอมีให้ล่าอยู่บ้าง 

“ท่านลุง สิ่งที่ข้าควรพูดข้าก็พูดไปหมดแล้ว ก่อนจะไปถึงน้ำตกพวกเราต้องเดินผ่านป่าไผ่ไปก่อน เท่าที่ข้าสำรวจดูไม่มีรอยเท้าสัตว์ใหญ่ อาจจะเป็นเพราะช่วงเวลานี้พวกมันเตรียมตัวที่จะจำศีลกันแล้ว ข้าคิดว่าพวกเราสามารถสร้างกระท่อมไม้ไผ่สำหรับอยู่อาศัยได้  ด้านหลังน้ำตกยังมีเนินเขาที่ไม่สูงมากนัก แต่เนินเขาที่ว่าซ่อนตัวอยู่ในป่าทึบอีกที ข้าคิดว่ามันปลอดภัยมาก ตอนนี้พวกเราเองมีไม่กี่ครอบครัวแล้ว หรือท่านจะแจ้งชาวบ้านหลี่เจียชุน ด้วยก็ย่อมได้ พวกเราอยู่รวมกันจำนวนมากย่อมปลอดภัยกว่า ข้ากลัวว่าชาวบ้านที่เดินทางอพยพเพื่อมาขอลี้ภัยที่เป่ยโจว จะหันหัวขบวนเดินทางเข้าป่าเพื่อหาทางรอดให้กับชีวิต ในเมื่อตอนนี้เป่ยโจวไม่เปิดประตูเมือง การที่พวกเราอยู่ที่นี่ ข้าคิดว่ามีความเสี่ยงเป็นอย่างมาก ที่จะถูกพบเจอได้ง่าย”

“ข้าเห็นด้วยกับเจ้า ข้าจะบอกชาวบ้าน พวกเราจะย้ายไปทันทีพรุ่งนี้ ส่วนใครไม่อยากไปก็แล้แต่การตัดสินใจ ส่วนชาวบ้านที่มาจากหลี่เจียชุน ข้าจะไปหาเขาเดี๋ยวนี้ ขอบใจเจ้ามานะเทียนหยาง เพราะมีพวกเจ้า ทำให้พวกเรารอดมาได้จนถึงตอนนี้ หาไม่แล้วพวกเราคงได้ตายกันหมด”

“เรื่องเล็กน้อยขอรับ เช่นนั้นข้าขอตัวกลับก่อนขอรับ”

เช้าวันต่อมาชาวบ้านทั้งหมดก็ออกเดินทางไปยังสถานที่แห่งใหม่ โดยมีชาวบ้านหลี่เจียชุนร่วมเดินทางไปในครั้งนี้ด้วย หลังจากมาถึงบริเวณน้ำตก สิ่งแรกที่พวกเขาทำคือ สร้างทีพักง่ายๆขึ้น จากนั้นก็เริ่มหาสถานที่เพื่อสร้างบ้านของแต่ละครอบครัว โดยที่พวกเขาสร้างบ้านเอาไว้บนเยินในป่าทึบ ส่วนชาวบ้านที่เป็นสตรีและเด็ก ก็ช่วยกับจับจองพื้นที่เพาะปลูก และช่วยกันพลิกหน้าดินทำแปลงผักของแต่ละครอบครัว

 เมื่อมีแหล่งน้ำขนาดใหญ่ทำให้พวกเขารู้สึกมีความสุขมาก ในที่สุดก็สามารถดื่มน้ำมากขึ้นเท่าที่พวกเขาอยากดื่ม น้ำตกแห่งนี้ไม่อนุญาให้ลงเล่นน้ำและไม่สามารถนำผ้ามาซักได้ หากผู้ใดจะซักผ้าต้องตักน้ำขึ้นมาซักและห้ามเทน้ำสกปรกลงแอ่งน้ำเป็นเด็ดขาด  เรื่องนี้ถือว่าเป็นกฏเหล็กของทั้งสองหมู่บ้าน ซึ่งชาวบ้านเองก็ไม่มีข้อโต้แย้ง เพราะแหล่งน้ำแห่งนี้นับว่าเป็นแหล่งน้ำที่หล่อเลี้ยงชีวิตของพวกเขา ถือว่าเป็นสิ่งเดียวที่จะช่วยให้พวกเขาสามารถมีชีวิตอยู่รอดได้

“น้องสาวอิงอิง แมวของเจ้าชื่ออันใดรึ” เย่อันซื่อถามขึ้นมาในขณะที่เขาอุ้มลูกเสือน้อยอยู่"

“พี่ชายอันซื่อ เรียกข้า อิงอิงเถอะเจ้าค่ะ หรือไม่ก็น้องสาว แมวของข้าชื่อว่าเสี่ยวมาวเจ้าค่ะ”

“อ้อ เสี่ยวมาว”

พี่ใหญ่ พี่รอง ท่านช่วยพี่ชายอันซื่ออาบน้ำด้วยนะเจ้าคะ ข้ามีเรื่องจะต้องไปทำ"

“น้องสาว เจ้าจะไปที่ใด ท่านแม่กับท่านพ่อรู้หรือไม่”

“พี่ใหญ่ พี่รอง ข้าจะไปดูแถวๆนี้สักหน่อยเจ้าค่ะ ท่านไม่ต้องกลัวว่าข้าจะเจอพวกบ้านใหญ่แล้วโดนรังแกนะเจ้าคะ ข้าไม่ใช่เสิ่นอิงอิงคนเมื่อก่อนแล้ว ตอนนี้มันผู้ใดกล้าหาเรื่องข้า ข้าจะเอาคืนให้สาสม”

“พวกเจ้าไปกับน้องสาวเถอะ เรื่องอาบน้ำข้ายังอาบไม่ได้ แผลของข้าไม่สามารถโดนน้ำได้ ข้าเช็ดตัวก็พอแล้ว พวกเจ้าไปเถอะ”

“ขอรับ น้องสาวรอพวกเราด้วย”