ตอนที่ 11 การค้นพบอันยิ่งใหญ่

 หลังจากหาที่พักได้แล้วทุกคนก็เริ่มที่จะสร้างเพิงที่พักก่อนเป็นอันดับแรก ตอนนี้ครอบครัวเสิ่นมีคนเพิ่มมาเสิ่นเทียนหยางจึงสร้างเพิงที่พักให้ใหญ่กว่าทุกครั้งที่ผ่านมา เย่อันซื่อที่ตอนนี้อาการดีขึ้นมากแล้วแต่เขายังถือว่าเป็นคนป่วยไม่สามารถช่วยเหลืองานใดๆได้

“อิงอิงดูแลแมวของลูกให้ดีหน่อย อย่าให้มันเดินเพ่นพ่านไปมา”

“เจ้าค่ะท่านแม่”

“น้องสาว ตั้งชื่อให้เจ้านี่หรือยัง ”เยว่ฉี

“เรียกมันว่าเสี่ยวจินก็แล้วกันเจ้าค่ะพี่ใหญ่”

“พี่ใหญ่ พวกเราจะออกไปหาฟืนกันแล้ว ”เยว่เทียนตะโดนเรียกพี่ชาย"

“ข้าไปด้วย พวกท่านรอข้าด้วย เสี่ยวจินเจ้าไปอยู่กับพี่ชายอันซื่อก่อน ตกลงไหมเอาไว้ข้ากลับมาจะเอาของอร่อยมาให้เจ้ากิน”

เย่อันซื่อมองดูเด็กหญิงตัวเล็กๆที่เอาลูกแมวที่ได้รับบาดเจ็บมายัดใส่มือของเขาแล้วรีบวิ่งตามหลังพวกพี่ชายไปทันที เขาโชคดีที่ได้รับการช่วยเหลือจากครอบครัวที่ดีเช่นนี้ แต่ชีวิตต่อจากนี้ของเขาไม่รู้จะทำเช่นไรต่อไป เขาจะต้อแข็งแกร่งขึ้นเพื่อแก้แค้นให้กับครอบครัว คนเหล่านั้นต้องได้รับผลกรรมที่ตัวเองก่อขึ้นสิ่งที่เขาต้องทำตอนนี้คือต้องมีชีวิตอยู่รอดและใช้ชีวิตให้ดี

“อิงอิงแมวของลูกลูกก็ควรดูแลมันเอง เหตุใดถึงได้เอาไปให้คนป่วยอย่างพี่อันซื่อดูแลเล่า เจ้าลูกคนนี้”

“ท่านแม่ คนป่วยอยู่กับแมวป่วยก็ดีแล้วนี่เจ้าคะ ข้าไปล่ะ ประเดี๋ยวจะมืดก่อน”

“เจ้าลูกคนนี้นี่ อันซื่อ เจ้าอย่าได้ถือสานางเลยนะ”

“ท่านอาหญิงข้าจะไปถือสานางได้อย่างไรขอรับ นางเป็นคนช่วยชีวิตข้าเอาไว้ถือว่านางเป็นผู้มีพระคุณของข้าขอรับ”

“เอาล่ะ เจ้าก็พักผ่อนเถอะไม่ต้องกังวลเรื่องอันใด ”

“ข้าทราบขอรับ”

เสิ่นอิงอิงวิ่งตามหลังพี่ชายมา ตามมาด้วยไป๋ชิงกับฟู่เหลียง ทั้งห้าคนออกจากกำแพงหินไปหาฟืนในป่า เสิ่นอิงอิงพาพี่ชายเดินมุ่งหน้าเข้าไปในป่าลึก ระหว่างทางพวกเขาพบผักป่ามากมาย เมื่อเดินมาได้พักใหญ่ก็พบว่ามีป่าไผ่อยู่อีกด้าน  ส่วนพวกชาวบ้านที่จับจองที่พักในถ้ำและจัดข้าวของเรียบร้อยแล้วก็ต่างจับกลุ่มกันเข้าป่าเพื่อหาอาหารและฟืนเช่นเดียวกัน

บ้านใหญ่เสิ่น เสิ่นหงอันกับภรรยาและลูกทั้งสามคนก็ออกไปหาอาหารในป่า อาจจะเป็นเพราะว่าป่ามีความอุเมสมบูรณ์อยู่มากทำให้สามารถหาผักป่าได้เป็นจำนวนมาก นอกจากผักป่าแล้วยังมีเห็ดหูหนูดำที่สามารถพบเห็นได้ง่ายในป่าแห่งนี้ ส่วนแหล่งน้ำนั้นพวกเขายังไม่สามารถหาแหล่งน้ำได้ หัวหน้าหมู่บ้านบอกเอาไว้ว่าพรุ่งนี้จะส่งชาวบ้านออกไปตามหาแหล่งน้ำ

ทางด้านหมู่บ้านหลี่เจียชุน หลังจากที่พวกเขาจัดเก็บข้าวของและจัดการที่พักของตัวเองเรียบร้อยแล้วก็ออกไปหาฟืน หาอาหารเช่นเดียวกันกับชาวบ้านเสิ่นเจียชุน เพียงแต่ว่าในถ้ำที่พวกเขาพักอยู่นั้นมีแอ่งน้ำแลละมีน้ำไหลออกมาจากถ้าด้านใน ทำให้พวกเขาไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับน้ำดื่มอีก 

“พี่ใหญ่ ข้าลืมสนิทเลยเจ้าค่ะ”

“เจ้าลืมอันใดรึ”

“ข้าลืมพาลูกพี่ลูกน้องมาด้วย ท่านอาหญิงจะคิดว่าพวกเราไม่ชอบลูกของนางหรือเปล่า แต่ข้ารีบวิ่งตามพวกท่านข้าลืมจริงๆนะเจ้าคะ”

“น้องสาวไม่ต้องคิดมากไป อาหญิงกับอาเขยหาได้เป็นคนเช่นนั้น ไม่มีผู้ใดกล่าวโทษเจ้า”

“ใช่แล้วล่ะ พวกเราแค่หาผักป่าให้ได้มากกว่านี้แล้วเอากลับไปแบ่งให้ครอบครัวอาหญิงก็พอ ไปกันเถอะไม่ใช่ว่าน้องสาวอยากจะลองไปดูที่ป่าไผ่หรอกหรือ เจ้าบอกว่าป่าไผ่อาจจะมีหน่อไม้พวกเราลองไปหาดูกันเถอะ” เยว่เทียน

“นั่นสิ หน่อไม้ข้าเองก็อยากกิน ” ไป๋ชิง

“มีอันใดที่เจ้่ไม่อยากกินบ้างเล่า ข้าก็เห็นเจ้าอยากกินไปเสียทุกอย่างนั่นแหละ”ฟู่เหลียง

“ฟู่เหลียง เจ้าไม่ขัดคอข้าสักเรื่องจะได้หรือไม่”

“พวกเจ้าพอแล้ว เงียบทั้งคู่นั่นล่ะ ไปได้แล้วหากใครไม่รู้คงคิดว่าพวกเจ้าเป็นศัตรูกัน”เยว่ฉีรีบห้ามทัพเมื่อเห็นว่าทั้งสองคนเริ่มที่จะทะเลาะกันเลยเถิด

ทั้งห้าคนวิ่งเข้าไปในป่าไผ่ และเริ่มมงหาหน่อไม้ เสิ่นอิงอิงมองหารอยแตกที่พื้นเพราะคิดว่าน่าจะมีหน่อไม้ที่ยังไม่โผล่ขึ้นมาจากพื้นดินหน่อไม้แบบนี้จะหวานกว่าหน่อไม้ที่โผล่พ้นดินแล้ว อากาศในป่าไผ่เย็นสบายกลิ่นหอมของไผ่สดชื่นที่สำคัญดินในป่าไผ่ยังมีความชุ่มชื้นไม่แห้ง เสิ่นอิงอิงได้กลิ่นเหมือนเชื้อราลอยมาตามลม ในใจคิดว่าน่าจะมีเห็ดเยื่อไผ่เกิดอยู่ในป่าไผ่แห่งนี้เป็นแน่

“พี่ใหญ่ พี่รอง พวกท่านหาหน่อไม้ไปก่อนนะเจ้าคะ ข้าขอไปดูทางนั้นสักครู่”

“น้องสาวเจ้าอย่าไปไกลนะ ประเดี๋ยวจะหลงทางเอาได้”

“ข้ารู้แล้วเจ้าค่ะ”

เสิ่นอิงอิงวิ่งเข้าไปในป่าไผ่แล้วก็เป็นไปตามที่นางคิดเอาไว้ มีเห็ดเยื่อไผ่อยู่มากมายในป่าไผ่ เมื่อมีของดีอยู่ตรงหน้าก็ต้องรีบคว้ามันเอาไว้ นางรีบเก็บเห็ดเยื่อไผ่ใส่ตะกร้าแต่ตะกร้าที่เอามาด้วยเต็มไปเสียแล้วหลังจากคิดอยู่นานในที่สุดก็คิดออกมานางยังมีมิติวิเศษอยู่ หลังขากนั้นนางก็เห็บเห็ดเยื่อไผ่ทั้งหมดเข้าไปในมิติเพียงแค่โบกมือครั้งเดียว

“เท่านี้ก็เรียบร้อย การมีมิตินี่มันดีจริงๆไม่ต้องแบกของให้ยุ่งยาก หืม เหตุใดมีละอองน้ำลอยมากับสายลมด้วยหรือว่าจะมีน้ำตกกัน มีหรือไม่มีข้าก็แค่ไปดูก็รู้แล้วไม่ใช่รึ”

หลังจากตบตีกับตัวเองมาสักพักใหญ่ๆเสิ่นอิงอิงก็วิ่งไปจนสุดป่าไผ่และก็เป็นอย่างที่นางคิดเอาไว้จริงๆ หลังป่าไผ่มีน้ำตกขนาดกลางด้านล่างมีแอ่งน้ำขนาดใหญ่พอสมควรในน้ำมีฝูงปลาแหวกว่ายไปมาเล่นน้ำอย่างสบายใจ โดยไม่คิดเลยว่าตอนนี้ภัยกำลังจะมาถึงตัวของพวกมัน 

“โอ๊ะ มีปลาในแอ่งน้ำด้วยดีเลยนี่ เช่นนั้นก็เอาไปเลี้ยงในมิติเอาไว้เสียหน่อย ที่บ้านมีคนป่วยหากได้กินน้ำแกงปลาบำรุงร่างกายก็คงจะดี เอ๊ะ นั่นไม่ใช่ขิงเหตุใดถึงได้มีขิงมากมายขนาดนี้ผู้ใดปลูกเอาไว้กัน ผู้ใดปลูกเอาไว้ไม่สำคัญแต่ตอนนี้ข้าขอเก็บเอาพวกมันไปทั้งหมดก็แล้วกัน ”

หลังจากนั้นเสิ่นอิงอิงก็เริ่มเก็บทุกสิ่งทุกอย่างที่นางหาพบเข้าไปในมิติวิเศษ ทำให้บริเวนด้านข้างแองน้ำเป็นพื้นที่โล่ง เหมาะแก่การปลูกผักมาก หากเป็นเช่นนี้ให้ชาวบ้านแต่ละครอบครัวมาขุดดินปลูกผักเอาไว้รอบๆแองน้ำจะดีไม่น้อย ด้านขวามืออีกด้านของแอ่งน้ำ ยังมีพื้นที่ราบอีกไม่น้อย สามารถให้ชาวบ้านมาทำการเพาะปลูกเอาไว้ อย่างน้อยๆจะได้มีอาหารกินในฤดูหนาว แต่ไม่รู้ว่าชาวบ้านจะเอาเมล็ดพันธุ์ติดตัวมาด้วยหรือไม่ เรื่องนี้ต้องกลับไปบอกท่านพ่อให้ท่านพ่อไปแจ้งหัวหน้าหมู่บ้าน ส่วนเรื่องน้ำนางไม่ได้สนใจในเรื่องนี้ เพราะน้ำที่ครอบครัวดื่มกินล้วนมาจากบ่อน้ำพุจิตวิญญาณในมิติวิเศษ 

“ข้าว่าข้าควรจะต้องอาบน้ำก่อนดีหรือไม่ ข้าไม่ได้อาบน้ำมานานเท่าไหร่แล้วเนี่ย หรือว่าข้าจะชวนท่านพ่อท่านแม่อาศัยอยู่ที่ในป่าแห่งนี้ตลอดไปดี อยู่ที่นี่ก็ดีมากเลย สร้างบ้านข้างๆน้ำตกตรงนี้ ปลูกผลไม้ ปลูกผัก อืมเหมาะมากแต่ไกลตัวเมืองมากจะทำการค้าได้เช่นไร พวกพี่ชายยังต้องเรียนหนังสืออีก เอาไว้ข้ารวยเมื่อไหร่ข้าจะซื้อภูเขาสักลูกเอาไว้ปลุกบ้านพักตากอากาศ ” เสิ่นอิงอิง พูดเอง เออเอง แล้วก็หันหลังเดินกลับไป

“น้องสาวเจ้ากลับมาแล้ว ได้อันใดดีๆมาบ้าง ดูสิพวกเขาขุดหน่อไม้ได้หลายหน่อเลย ถึงแม้ว่ามันจะค่อนข้างหายากไปสักหน่อยแต่ยังพอมีให้ได้กินอยู่ ” เยว่ฉี

“พี่ใหญ่ ท่านขุดหน่อไม้ออกมาแล้ว ท่านกลบดินกลับไปตามเดิมหรือไม่เจ้าคะ”

“กลบแล้วๆ พวกเราทำตามคำแนะนำของน้องสาวทุกอย่าง” เยว่เทียน

“ดีมากเจ้าค่ะ ข้าพบน้ำตกอยู่นอกป่าไผ่ ตอนนี้พวกเราพบแหล่งน้ำแล้วประเดี๋ยวพวกเรากลับไปบอกท่านพ่อให้ไปแจ้งหัวหน้าหมู่บ้าน ข้าจับปลามาได้ หกตัว ยังมีเห็ดเยื่อไผ่พวกนี้อีก เช่นนั้นพวกเรามาแบ่งเท่าๆกัน ส่วนบ้านอาหญิงข้าได้เตรียมเอาไปแบ่งให้แล้วเช่นเดียวกัน”

“ขอบใจเจ้ามากน้องสาวอิงอิง”

“เรื่องเล็กน้อยเจ้าค่ะ ต่อไปพวกท่าจะต้องดีกับข้าให้มาก ข้าเป็นน้องสาวคนเดียวของพวกท่านเชียวนะ”

“พวกเราเข้าใจแล้ว” 

“กลับกันเถอะเจ้าค่ะ เท่านี้พวกเราก็จะสามารถใช้ชีวิตในป่านี้ได้อย่างสบายใจ มีแหล่งน้ำแล้วพวกเราไม่อดตายแน่ๆ แต่ถ้ายังจะเดินทางต่อไป นั่นล่ะพวกเราได้ตายจริงๆ ”

ทั้งห้าคนเดินกลับมาพร้อมกับข้าวของเต็มตะกร้า ในมือของแต่ละคนยังมีฟืนอีกสองมัดใหญ่ ระหว่างทางกลับที่พักก็พบชาวบ้านหลายคนที่กลับจากการหาของป่าเช่นเดียวกัน ดูเหมือนว่าพวกเขาจะมีการเก็บเกี่ยวที่ดี ตั้งแต่ออกเดินทางชาวบ้านเหล่านี้ก็ไม่มีรอยยิ้มให้เห็นมากนัก เสิ่นอิงอิงหวังว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดี

เมืองหลวงจวนเย่ ตอนนี้เย่ขุยกำลังฟังรายงานจากนักฆ่าที่เขาส่งไปจัดการกับเย่อันซินพี่ชายต่างมารดาของเขา หลังจากที่ท่านแม่ของเขาได้วางยาท่านพ่อจนล้มป่วยตายตอนนี้ทุกอย่างในจวนตระกูลเย่ตกเป็นของพวกเขาแม่ลูกอย่างสมบูรณ์ ส่วนหอกข้างแคร่พวกนั้นเขาได้จัดการจนสิ้นซากแต่ไม่คิดเลยว่าเย่อันซื่อจะหนีรอดออกไปได้ แต่หนีไปได้แล้วอย่างไรก็ต้องไปตายอยู่กลางป่าอยู่ดี ในที่สุดก็ไม่มีใครเหลือเป็นหนามยอกอกเขากับท่านแม่ได้อีกทรัพย์สินของเย่อันซินเขาก็จัดการเอามาเป็นของตัวเองจนหมด แต่ไม่คิดเลยว่าเงินทองที่เย่อันซินฝากเอาไว้ที่โรงรับฝากเงินนั้นเขาจะไม่สามารถเอามาได้ เพราะไม่มีป้ายหยกประจำตัวของเย่อันซื่อ 

“นายท่าน เย่อันซื่อตายแล้วขอรับ ข้าทิ้งศพเขาเอาไว้กลางป่า”

“แล้วพวกเจ้าได้ค้นตัวเขาหรือไม่ ได้เอาป้ายหยกประจำตัวของเขามาหรือไม่”

“ไม่ได้ค้นขอรับ ก็นายท่านไม่ได้สั่ง ที่สำคัญตอนที่พวกข้าไล่ล่าเขาเข้าไปในป่าก็พบกับฝูงหมาป่าและเสือ จึงไม่มีเวลาค้นตัวเขาขอรับ”

“ช่างเถอะ พวกเจ้าออกไปได้แล้ว แล้วก็อย่าได้ออกไปให้ผู้ใดเห็นหน้าเข้าใจหรือไม่รอเรื่องนี้เงียบลงก่อน ส่วนเรื่องอื่นข้าจะจัดการเอง”

“ขอรับนายท่าน”

เย่ขุยได้แต่โมโหเขาหากเขารู้ว่าป้ายหยกของเย่อันซื่อสามารถทำอันใดได้บ้างเขาคงหาทางเอามันมาก่อนที่จะฆ่าล้างจวนพวกเขาแล้ว 

“นับว่าเย่อันซินยังคิดได้รอบคอบ แต่รอบคอบแล้วอย่างไรเล่า พวกเจ้าก็ตามด้วยน้ำมือข้าอยู่ดี ข้าได้สืบทอดตำแหน่งงานของท่านพ่อได้ครอบครองจวนสกุลเย่และสมบัติของพวกเจ้า แต่พวกเจ้าเล่ากลับต้องตกตายเชิญไปเสวยสุขกันในปรโลกเถอะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”