6

แท่งทองแตกออกเป็นสองท่อนทันที!

ด้านในกลวง!

ผู้คนฮือฮาลั่น

“ทองปลอม!”

“สวรรค์! นั่นสินสอดจากจิ่นอ๋องไม่ใช่หรือ!”

“เหตุใดถึงเป็นของปลอมได้!” เสียงซุบซิบดังระงมไปทั่วจวน

“หรือจิ่นอ๋องเกลียดพระชายาจนเอาของปลอมมาแต่งงานด้วย”

“ก็คุณหนูใหญ่วางยาท่านอ๋องก่อนนี่นา”

“หากเป็นข้า ข้าก็เกลียด!”

สีหน้าของเซียวจิ่นอันเย็นเยียบลงทันที แรงกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจนคนทั้งลานเงียบกริบ

“นี่มันอะไรกันท่านอัครเสนาบดี” เสียงของเขาเย็นเฉียบ

หยุนเฟิงรีบก้าวออกมาทันที เซียวจิ่นอันมองหีบสินสอดแตกกระจายตรงหน้า แววตาคมเต็มไปด้วยไอสังหาร

“สินสอดของข้าแต่แรกเป็นของจริงทั้งหมด เหตุใดถึงกลายเป็นของปลอมไปได้”

มู่หรงเจิ้งหน้าเปลี่ยนสีทันที ฮูหยินหลิวรีบกรีดร้องเสียงหลง

“ซีเอ๋อร์ เจ้าทำเรื่องโง่เง่าอะไรลงไปอีกแล้ว” นางรีบบีบน้ำตาทันที มู่หรงซีทำหน้าเบื่อหน่าย

มารดาเลี้ยงของนางเริ่มเล่นละครอีกแล้วสินะ

เสียงในใจของนางทำให้เซียวจิ่นอันหรี่ตามอง นี่หมายความว่าเป็นฝีมือของฮูหยินหลิวเช่นนั้นหรือ

“ต่อให้เจ้าจะรักชายชู้คนนั้นเพียงใด แต่ก็ไม่ควรขโมยสินสอดของท่านอ๋องไปเช่นนี้”

มู่หรงหว่านรีบทำสีหน้าตกใจไม่ต่างจากผู้เป็นมารดา

“ท่านพี่ ทำไมท่านเหลวไหลเช่นนั้น ผู้ชายคนนั้นไม่เหมาะสมคู่ควรกับท่านหรอก ท่านจะขโมยเงินและสินสอดไปให้มัน มันคุ้มค่าแล้วเหรอ ท่านอ๋องเป็นถึงผู้สำเร็จราชการ ถึงแม้จะขาพิการแต่อย่างไรก็ย่อมดีกว่าชายเสเพลที่ท่านแอบคบหาแน่นอน”

มู่หรงซีคิดในใจว่า…

สองแม่ลูกนี่เล่นละครเก่งกันเสียจริง ตัวเองทำแต่มาโทษคนอื่น แถมมาเหยียดสามีของนางอีกว่าพิการ แบบนี้มันต้องเอาคืน

ยังไม่ทันที่นางจะเดินเข้าไปตบ เซียวจิ่นอันก็พยักหน้าให้คนสนิท หยุนเฟิงก็ตรงเข้าไปตบปากของมู่หรงหว่านในทันที

เพียะ!!!

ใบหน้าของนางหันไปตามแรงตบ

“สามหาว ท่านอ๋องเป็นใคร เจ้าเป็นใคร กล้ามาวิจารณ์ท่านอ๋องเช่นนั้นรึ” หยุนเฟิงตวาดเสียงกวาด แม้จะกลัวแต่สองแม่ลูกยังปากดี

“เจ้าทาสชั้นต่ำ กล้าตบลูกสาวข้ารึ”

“จริงด้วย เจ้าเป็นใคร ก็แค่องครักษ์กระจอก ๆ กล้าตบข้างั้นรึ”

“หยุนเฟิงเติบโตมากับข้า รักกันเหมือนพี่น้อง พวกเจ้าด่าเขาว่าเป็นทาสชั้นต่ำ องครักษ์กระจอกงั้นรึ” เซียวจิ่นอันเอ่ยถามเสียงเย็น

“ปะ... เปล่าเพคะท่านอ๋อง พวกข้าไม่กล้า”

“ข้าว่าเจ้ากล้ามากนะ” ประโยคนั้นทำให้มู่หรงซีหลุดหัวเราะออกมา

นี่แหละว่าที่สามีของข้า เด็ดขาด ดุดัน เก่งกล้า สามารถ ตบเป็นตบ ด่าเป็นด่า เข้ม ๆ แบบนี้ข้าชอบ

เซียวจิ่นอันแอบยืดเล็กน้อยที่ได้ยินเสียงในใจของว่าที่พระชายากำลังชม

“เจ้ายังจะมาหัวเราะอยู่อีก เจ้าขโมยสินสอดไปให้ชายชู้ นำกลับมาคืนเดี๋ยวนี้ เจ้าทำให้จวนอัครเสนาบดีของพ่อเจ้าต้องอับอาย” ฮูหยินหลิวหันไปตวาดลูกเลี้ยง

ผู้คนรอบด้านฮือฮาหนักกว่าเดิม

“มีชายชู้จริงหรือ!”

“ไร้ยางอายเกินไปแล้ว!”

“จิ่นอ๋องน่าสงสารจริงๆ!”

มู่หรงซีแทบอยากปรบมือให้สองแม่ลูกตรงนั้น

โอ้โห… เมื่อคืนเพิ่งขโมยของข้าไป วันนี้ยังเล่นละครได้เนียนขนาดนี้ ข้าต้องซูฮกพวกเขาแล้วสิ สมกับเป็นแม่ลูกตัวร้ายจริง ๆ

“เจ้า นังลูกทรพี” อัครเสนาบดีโกรธจัด เข้าไปตบบุตรสาวทันที มีหรือนางจะยืนนิ่งให้ตบ ก็หลบน่ะสิ

“นี่เจ้ากล้าหลบข้าอย่างนั้นเหรอ” มู่หรงเจิ้งตวาดลั่น

“ข้ายืนให้ท่านตบก็เจ็บน่ะสิ” นางลอยหน้าลอยตาพูด

“เจ้า เจ้านังลูกทรพี แล้วนั่นเจ้าแสดงสีหน้าอะไรของเจ้า” มู่หรงเจิ้งชี้นิ้วสั่นระริก เข้าแผนสองแม่ลูกที่ยิ้มอย่างสะใจ

โอ้โห... ข่าวคาวเสียหายของข้าพวกเขาสินะที่วางแผนใส่ร้าย ปล่อยข่าวลือไปทั่ว ข้าก็ว่าอยู่ทำไมถึงมีแต่ข่าวไม่ดีของข้าไปทั้งเมือง ทั้ง ๆ ที่ข้าไม่ได้ทำอะไรเลย

เสียงในใจของว่าที่พระชายาทำให้เซียวจิ่นอันพอจะเข้าใจที่มาของข่าวลือเสีย ๆ หาย ๆ ของมู่หรงซีแล้ว แต่ตอนนี้ต้องพิสูจน์ก่อนว่าเสียงในใจที่นางคิดเป็นเรื่องจริง

มู่หรงซีสูดหายใจลึก ๆ ก่อนแสร้งทำหน้าซีดเผือด

“หม่อมฉันไม่ได้ทำนะเพคะท่านอ๋อง หม่อมฉันโดนใส่ร้าย” มู่หรงซีร้องไห้สะอึกสะอื้น คุกเข่าลงไปแทบเท้าว่าที่สามีที่นั่งอยู่บนรถเข็น ก่อนจะซุกหน้าที่ตักของเขาร้องไห้อย่างหนัก

“เจ้าทำอะไรของเจ้า ลุกขึ้นก่อน” เขารู้สึกทำตัวไม่ถูกเมื่อนางเอาแต่ซุกเข้ามาหา

“นี่เจ้า คนมองกันใหญ่แล้ว” เซียวจิ่นอันหน้าแดงลามไปถึงใบหู ไม่เคยมีหญิงใดใกล้ชิดกับเขาต่อหารธารกำนัลเช่นนี้มาก่อน

“ท่านอ๋องต้องให้ความเป็นธรรมหม่อมฉันนะเพคะ หม่อมฉันไม่เคยมีชายชู้ ชายคนไหนก็ไม่มี หม่อมฉันรักพระองค์เพียงคนเดียวเท่านั้น” นางเงยหน้าขึ้นก่อนจะยกสามนิ้วขึ้นชูอย่างขึงขัง

“เจ้าลุกขึ้นก่อน”

“ข้าจะไม่ลุกขึ้นถ้าพระองค์ไม่ทรงเชื่อหม่อมฉัน” นางเงยหน้ามองเซียวจิ่นอัน ดวงตาแดงระเรื่ออย่างน่าสงสาร

“หม่อมฉันไม่เคยมีชู้รัก และไม่เคยขโมยสินสอดของท่านอ๋อง หม่อมฉันถูกใส่ร้ายเพคะ” สีหน้าของนางจริงจังอย่างยิ่ง แต่ในใจกลับวุ่นวายไม่หยุด

เขาจะเชื่อหรือไม่นะ…

ถ้าไม่เชื่อข้าคงโดนจับโยนเข้าคุกในวันแต่งงานเป็นแน่

เซียวจิ่นอันมองหญิงสาวนิ่งๆ เสียงในใจของนางยังดังชัดในหัวของเขา

ของที่ถูกขโมยไปก็อยู่เรือนตะวันตกแท้ ๆ ทำยังไงจะบอกให้เขาส่งคนไปค้นที่นั่นนะ

“พอแล้วนังลูกไม่รักดี วันนี้ข้าจะตีเจ้าให้ตาย ทำท่าทำทางอะไรของเจ้า” อัครเสนาบดีหยิบไม้ขึ้นมาเพื่อจะตีบุตรสาว ที่เห็นอีกฝ่ายไปซุกตัก ไซ้ตักแนบชิด ซึ่งเป็นเรื่องน่าอับอายขายหน้านัก

“ท่านพ่อข้ากลัวแล้ว” นางวิ่งไปรอบรถเข็นของว่าที่สามี ไม่ยอมให้บิดาตีได้ง่าย ๆ

“กลัวก็หยุดวิ่งสิ ข้าจะตีเจ้าให้ตาย”

“จะหยุดวิ่งได้อย่างไรเจ้าคะ ท่านพ่อก็ตีข้าตายสิ”

“ยังจะเล่นลิ้นอีก”

“หยุด!” เสียงตวาดเข้มของเซียวจิ่นอัน ทำให้สองพ่อลูกหยุดวิ่ง

“กระหม่อมขออภัยพ่ะย่ะค่ะ แต่ลูกสาวของกระหม่อมเกินเยียวยาแล้ว”

“ยังไม่ได้สืบสวน แต่ฟังความข้างเดียว ท่านด่วนสรุปว่าพระชายาของข้าขโมย แบบนี้จะไม่ลำเอียงไปหน่อยหรือ”