4

เซียวจิ่นอันรับราชโองการ สีหน้าเรียบเฉย

“กระหม่อมรับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้มองน้องชาย ก่อนเอ่ยเสียงหนักแน่น

“หากนางทำให้เจ้าลำบากใจ เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ แต่หากนางถูกผู้อื่นบงการ ข้าจะไม่ปล่อยคนเบื้องหลังไว้แน่”

เซียวจิ่นอันกำราชโองการในมือแน่น มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยอย่างเย็นชา

“แน่นอนพ่ะย่ะค่ะ” เพราะเขาเอง ก็อยากรู้เช่นกันว่าเบื้องหลังเกมนี้คือผู้ใด

หลังจากฮ่องเต้พระราชทานราชโองการ เซียวจิ่นอันก็นำพระราชโองการไปที่จวนอัครเสนาบดี หลังอ่านราชโองการจบ มู่หรงซีก็ถึงกับหงายหลังทันที

กิริยางดงามเหรอ อ่อนโยนเรียบร้อยเหรอ เขียนราชการโองการปัญญาอ่อนแบบนี้มาได้ยังไง ใครได้ยินเข้าคงหัวเราะฟันหลุด

เสียงในใจของนางเขาได้ยินชัดเจน เซียวจิ่งอันเอ่ยออกมาเสียงราบเรียบเย็นชาหลังจวนอัครเสนาบดีรับราชโองการ

“วันมะรืนฤกษ์ดีเหมาะสมคู่ควรที่สุด ข้าจะรับมู่หรงซีเข้าตำหนักชิงอัน จงเตรียมตัวเอาไว้”

“เร็วขนาดนั้นเชียว” มู่หรงซีอุทานเสียงหลง

“เสียมารยาท ความเป็นหญิงของเจ้าอยู่ที่ใด อุทานเสียงดังน่าเกลียด ทะลุกลางปล้องขึ้นมา มีใครให้เจ้าพูดหรือยัง” อัครเสนาบดีตำหนิบุตรสาว ทำเอามู่หรงซีหน้างอ เอาทำปากยิก ๆ

ข้าแต่งงาน ข้าพูดไม่ได้ จะให้ยอมรับชะตากรรมอย่างเดียวเหรอ ท่านก็เถอะสวมหมวกเขียวเอาไว้บนหัวยังไม่รู้ตัวอีก เลี้ยงลูกคนอื่นมาตั้งนานโง่งมสิ้นดี

ไม่มีใครได้ยินเสียงในใจของนาง นอกจากเซียวจิ่งอัน นั่นทำให้เซียวจิ่งอันต้องหันไปมองสองแม่ลูกที่อยู่ด้านหลังของมู่หรงเจิ้ง พลางคิดในใจว่าฮูหยินหลิวมีชู้เหรอนี่

“ฮะแฮ่ม ข้ามาแจ้งเพียงแค่นี้ ชุดแต่งงานและสินสอดข้าเตรียมเอาไว้ให้เรียบร้อยแล้ว” ของที่ถูกยกเข้ามาหลายหีบทำเอาสองแม่ลูกตาโตด้วยความอิจฉาริษยา

หลังจากเซียวจิ่งอันกลับไปแล้ว สองแม่ลูกก็เข้ามาลูบคลำทรัพย์สินทองคำ และของมีค่ามากมายอย่างละโมบ

“โอ๊ย! นี่เจ้าทำอะไร” ฮูหยินหลิวร้องเสียงหลงเมื่อโดนมู่หรงซีตีมือเข้าให้

“สินสอดพวกนี้เป็นของที่ท่านอ๋องให้ข้า พวกท่านมีสิทธิ์อะไรมาจับ”

“นี่เจ้า”

“หุบปากเดี๋ยวนี้ นี่ยังงามหน้าไม่พออีกเหรอ ยังจะทำท่าทีโลภอยากได้อีก ที่ท่านอ๋องให้เพราะไว้หน้าข้าซึ่งเป็นอัครเสนาบดี ไม่เช่นนั้นสินสอดสักอีแปะเดียวเขาก็คงไม่ให้ผู้หญิงเหลวไหลไม่มีอะไรดีอย่างเจ้า” ประโยคของบิดาทำให้มู่หรงซีปวดหนึบในใจ อาจเพราะเจ้าของร่างเดิมรักบิดามาก ได้ยินเช่นนี้ก็คงปวดใจไม่น้อย

ตาแก่เอ๊ย! ข้าจะรอดูวันที่ท่านรู้ว่าตัวเองเลี้ยงลูกคนอื่นจะทำหน้ายังไง

“ชิงอวี้ให้คนขนของพวกนี้ไปไว้ในห้องของข้า ไม่เช่นนั้นจะมีพวกแมวขโมยมาขโมยไปได้” นางไม่สนใจคำพูดของใครอีก รีบสะบัดหน้าเดินหนีกลับเข้าห้องไปในทันที แต่ไม่ลืมหันมากำชับกับสาวใช้คนสนิท

“ชิงอวี้ตรวจนับทุกอย่างตามบัญชี หายไปแม้แต่ชิ้นเดียวข้าจะแจ้งท่านอ๋องว่ามีขโมย ใครขโมยต้องไปเจอกันที่ศาล ข้าเอาผิดไม่ละเว้นแน่” มู่หรงซีทิ้งท้ายเอาไว้แบบนั้น ก่อนจะยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์เมื่อเห็นสองแม่ลูกมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก ส่วนมู่หรงเจิ้งก็สะบัดแขนเสื้อเดินจากไปอย่างไม่สบอารมณ์

ภายในเรือนพำนักของมู่หรงซี ยามราตรีเงียบสงัด

แสงเทียนสลัวไหววูบไปมาตามแรงลม เสียงจิ้งหรีดร้องดังอยู่ด้านนอก

ชิงอวี้กำลังจัดเก็บหีบสินสอดที่จิ่นอ๋องส่งมาให้อย่างตื่นเต้น ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ

“คุณหนูเจ้าคะ ท่านอ๋องพระราชทานของล้ำค่ามาให้คุณหนูมากมายจริงๆ เลยเจ้าค่ะ ดูนี่สิ ไข่มุกเม็ดใหญ่เพียงนี้ บ่าวยังไม่เคยเห็นมาก่อนเลย”

นางยกสร้อยไข่มุกขึ้นมองอย่างตื่นตาตื่นใจ มู่หรงซีนั่งแทะเมล็ดแตงอยู่ข้างโต๊ะ สีหน้าครุ่นคิด

“ชิงอวี้”

“เจ้าคะ?”

“คืนนี้จะมีคนมาขโมยของพวกนี้แน่”

กล่องหยกในมือสาวใช้แทบร่วงพื้น

“ห๊า? คุณหนูรู้ได้ยังไงเจ้าคะ”

ชิงอวี้รีบหันมองรอบห้องอย่างลุกลี้ลุกลน

“ขโมยหรือเจ้าคะ เช่นนั้นบ่าวจะไปเรียกคนมาเดี๋ยวนี้เลยเจ้าค่ะ” ชิงอวี้มีสีหน้าตื่นตระหนก

“ไปเรียกมาทำไม”

“ก็มาเฝ้าสินสอดที่ท่านอ๋องมอบให้คุณหนูน่ะสิเจ้าคะ”

“ไม่ต้อง” มู่หรงซียกมือห้าม พลางยิ้มเจ้าเล่ห์

“ทำไมกันเจ้าคะคุณหนู” ชิงอวี้ทำหน้างุนงง

“ปล่อยให้พวกนางขโมยไป”

ชิงอวี้ทำหน้าเหมือนกำลังฟังเรื่องผี

“คุณหนู…ท่านเสียสติไปแล้วหรือเจ้าคะ”

“เอาน่าเชื่อข้า แล้วทุกอย่างจะดีเอง”

เนื้อเรื่องในนิยายคือมารดาเลี้ยงกับน้องสาวจะแอบสับเปลี่ยนสินสอดแล้วโยนความผิดว่านางนำเงินไปใช้จ่ายฟุ่มเฟือยเลี้ยงหนุ่มนอกจวนที่เป็นชู้รัก แถมสินสอดของมารดาที่แท้จริงของเจ้าของร่างเดิมก็โดนขโมยไปจนหมด แล้วเอากระดาษมาคลุมทับก้อนหินเอาไว้ก่อนจัดใส่หีบ ปลอมแปลงสินเดิมว่ามีมาก พอเปิดออกมีแต่ก้อนหินก็จะใส่ความนางอีกว่าขโมยทรัพย์สินของตัวเองเพื่อที่จะไปเสวยสุขกับชู้รัก เพื่อสร้างความเกลียดชังให้เกิดขึ้น ให้อ๋องผู้สำเร็จราชการเกลียดเจ้าของร่างเดิมมากขึ้น โดนทั้งข้อหาว่าวางยาเพื่อจับเขา โดนทั้งข้อหาว่าปลอมแปลงสินเดิมมาหลอก และหลอกเอาสินสอดที่องค์รัชทายาทให้ขโมยไปจนหมด ให้เขาทำร้ายๆ ใส่นาง นางจะได้มีแรงจูงใจวางยา ถูกบีบคั้นทั้งเรื่องอัฐิของมารดา ทั้งเรื่องโดนสามีเย็นชาเกลียด อย่างไรมารดาเลี้ยงคิดว่าเจ้าของร่างเดิมต้องยอมทำตามอย่างแน่นอน

นางรู้แผนการทั้งหมดเพราะอ่านนิยายจนจบเรื่องแล้ว ดังนั้นนางจะตลบหลังสองแม่ลูกอย่างสาสม!

มู่หรงซีวางเมล็ดแตงลง ก่อนโน้มตัวเข้าไปกระซิบ

“คืนนี้เจ้าหลบออกไปด้านนอก พอเห็นคนขนหีบพวกนี้ออกไป เจ้าก็ตามไปเงียบๆ จำเอาไว้ให้ดีว่าพวกมันเอาไปซ่อนไว้ที่ใด แล้วเจ้าก็มาบอกข้า”

ชิงอวี้ตาโต

“คุณหนูรู้ได้อย่างไรเจ้าคะว่าจะมีคนมาขโมยสินสอดจริงๆ”

มู่หรงซีชะงักไปเล็กน้อย จะให้นางตอบอย่างไรดีเล่า จะบอกว่าข้าอ่านนิยายเล่มนี้มาจนจบเรื่องแล้วกระนั้นหรือ คงโดนหัวเราะเยาะแน่ ๆ จะบอกอีกว่านี่คือโลกนิยายไม่ใช่เรื่องจริง คงมีแต่คนขำ แม้แต่สาวใช้คนสนิทก็คงขำไม่แพ้กัน

หญิงสาวจึงกระแอมเบาๆ

“ข้า…ฝันน่ะ”

“ฝันหรือเจ้าคะ”

“ใช่ ข้าฝันว่ามีแมวสองตัวแอบขนปลาในห้องข้าออกไปจนหมด”

ชิงอวี้ทำตาปริบๆ คล้ายกับว่าประโยคนั้นไม่น่าเชื่อถือเลยสักนิด เหตุใดฟังดูประหลาดนัก แต่เมื่อเห็นสีหน้ามั่นใจของผู้เป็นนาย สาวใช้ตัวน้อยก็พยักหน้าหงึก ๆ

“เช่นนั้นบ่าวจะเฝ้าดูให้ดีเจ้าค่ะ!”

มู่หรงซียิ้มพอใจ ตามเนื้อเรื่องเดิม หลังแต่งเข้าตำหนักชิงอันได้ไม่นาน ฮูหยินหลิวกับมู่หรงหว่านก็จะสับเปลี่ยนสินเดิมทั้งหมดของนาง เอาของปลอมราคาถูกมาแทนทั้งหมด จากนั้นค่อยปล่อยข่าวว่ามู่หรงซีแอบเอาสินเดิมไปเลี้ยงชายชู้