2

ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมไหล่บ่าเข้ามาเต็มหัว นี่นางทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายที่กำลังอ่านอย่างนั้นเหรอ

ว้าวุ่นน่ะสิ

หม้อยาอาจารย์ระเบิด

ไอ้หยา... ข้าต้องตายแน่ ๆ แต่ตอนนี้ข้ากำลังจะตายจริง ๆ

มู่หรงซีก้มมองสภาพตัวเอง เสื้อผ้ายับเยิน ไหล่ขาวมีรอยแดงจางๆ สมองพลันขาวโพลน

“ไม่จริง…”

“ไม่จริงใช่หรือไม่…”

ปัง!

ประตูถูกเปิดออกอย่างแรง

ฮูหยินหลิวนำสาวใช้และบ่าวหลายคนบุกเข้ามา สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ

ทันทีที่เห็นภาพบนเตียง นางก็ร้องเสียงหลง

“สวรรค์!”

“ซีเอ๋อร์!”

มู่หรงซีหน้าเหวอ หนีไม่ทันแล้ว ไม่ทันแล้วจริง ๆ อะไรนี่ ทะลุมิติเข้ามาในฉากแรกของนิยายที่โดนจับได้ว่าแอบลักลอบได้เสียกับผู้สำเร็จราชการ

ข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

เอ่อ... ก็เอาไว้ที่เดิมน่ะสิ ข้าต้องเคร่งขรึมเอาไว้ สติมาปัญญาเกิด แต่ข้าไม่ค่อยมีปัญญาเสียด้วยสิ

“คุณหนูใหญ่! เหตุใดท่านถึง…ถึง…”

สาวใช้หลายคนรีบเบือนหน้าหนี ฮูหยินหลิวรีบยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปาดน้ำตา ร้องไห้สะอึกสะอื้นทันที

“ชื่อเสียงของบุตรสาวข้า…จบสิ้นแล้ว!”

เสียงเคลื่อนไหวบนเตียงดังขึ้น เซียวจิ่นอันลืมตาช้าๆ ด้วยความมึนงง ก่อนที่จะจำเหตุการณ์ทุกอย่างได้ พลันดวงตาของเขาก็เย็นเยียบราวน้ำแข็ง เขากวาดมองรอบห้อง ก่อนหยุดที่หญิงสาวข้างกาย

แรงกดดันมหาศาลแผ่ออกมาทันที ทุกคนในห้องหน้าซีดเผือด

ฮูหยินหลิวรีบคุกเข่าลงร้องไห้

“ท่านอ๋อง! ซีเอ๋อเป็นบุตรสาวของจวนอัครเสนาบดีนะเพคะ บัดนี้เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ขอท่านโปรดรับผิดชอบนางด้วยเถิด ไม่เช่นนั้นนางคงต้องอับอายขายหน้าเป็นขี้ปากชาวบ้านไปทั่วเมือง ชาตินี้คงไม่มีชายใดมาสู่ขอ ออกเรือนไม่ได้อีก เลวร้ายถึงขั้นต้องปลงผมบวชชีเป็นแน่แท้”

ไอ้หยา... ข้าไม่อยากปลงผมบวชชี

มูหรงซีคิดในใจ และเสียงในใจของนาง เซียวจิ่นอันก็ได้ยิน เขาไม่เห็นนางขยับปาก แต่กลับได้ยินเสียงในใจของนาง เป็นไปได้อย่างไร

เซียวจิ่นอันสีหน้าเย็นชาอย่างยิ่ง นางไม่อยากปลงผมบวชชีก็ต้องบวช เพราะนางใช้วิธีการสกปรกวางยาเขาเพื่อให้ร่วมหลับนอนด้วย เขาไม่มีวันเอาผู้หญิงชั่วช้าคนนี้เข้าจวนอย่างเด็ดขาด

เขาจำได้เพียงเมื่อคืนถูกลอบวางยา จากนั้นสติเลือนรางและสตรีตรงหน้าก็ปรากฏตัวขึ้น

ในเมืองหลวง ผู้ที่กล้าใช้วิธีสกปรกเช่นนี้กับเขา ล้วนไม่มีลมหายใจสักคนเดียว

สายตาเย็นเยียบของชายหนุ่มตกลงบนมู่หรงซี รังสีสังหารแผ่ออกมาจนคนทั้งห้องหนาวสะท้าน

มู่หรงซีแทบอยากร้องไห้ เพราะตอนนี้นางจำได้หมดแล้ว นี่มันฉากเปิดเรื่องในนิยาย และนางดันทะลุมาอยู่ในร่างพระชายาผู้โชคร้ายที่ต้องตาย

บวชชีก็บวชชี ตอนส่งขึ้นเขาไปอยู่ที่วัดข้าค่อยหนีไปก็ได้ มู่หรงซีคิดในใจ

เซียวจิ่นอันได้ยินเสียงในใจของนางก็หรี่ตามอง นี่นางคิดจะหนีการบวชเช่นนั้นหรือ เขานี่แหละจะจัดการไม่ให้นางหนีได้

ช่างเถอะ ข้าไม่แต่งงานกับผู้สำเร็จราชการที่ต้องถูกวางยาพิษจนตายหรอก ทำหน้าเย็นชาโหดเหี้ยมใส่ข้า คงไม่รู้สินะว่าท่านต้องตาย ข้าหนีก่อนดีกว่า ไม่แต่งก็ไม่แต่งไม่ต้องทำหน้าเหมือนโดนบังคับแบบนั้นก็ได้

“โอ๊ย! ท่านบีบคอข้าทำไม แค่ก แค่ก แค่ก ข้าหายใจไม่ออก แค่ก แค่ก” มู่หรงซีตีมือแกร่งของเซียวจิ่นอันที่บีบคอนางจนแทบสิ้นใจ ภาพนั้นทำให้ทุกคนตกใจ

“เจ้าบอกว่าใครต้องตายนะ”

“แค่ก แค่ก ข้ายังไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย ท่านปล่อยข้าก่อน แค่ก แค่ก” ประโยคของนางทำให้เขาชะงัก เขาลืมไปว่านางยังไม่ได้พูด แต่เขาได้ยินเสียงในใจของนาง เขาจึงคลายมือออก

“แค่ก แค่ก แค่ก” มู่หรงซีไอติดกันหลายครั้ง พลางลูบคอไปมา

ไอ้หยา... ไอ้ท่านอ๋องบ้านี่ ทำข้าเกือบตาย ให้ตายยังไงข้าก็ไม่แต่งงานกับเขา และมีจุดจบอนาถเช่นนั้นเด็ดขา ข้าต้องรีบชิ่งหนีก่อนดีกว่า

“ท่านน้า ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรก็ได้ มันเป็นอุบัติเหตุ ข้ากับท่านอ๋องโดนวางยา” มู่หรงซีรีบโบกไม้โบกมือไปมา คว้าผ้าห่มมาคลุมกาย รู้สึกกดดันเหลือเกินในตอนนี้ คนที่เข้ามาเห็นเหตุการณ์ทุกคนต่างทำหน้าเอือมระอาเมื่อได้ยินคุณหนูใหญ่ของตระกูลมู่พูดเช่นนั้น

ฮูหยินหลิวยิ้มเหยียดออกมา การทำให้มู่หรงซีเสียชื่อเสียงเป็นสิ่งที่นางต้องการเป็นอันดับแรก และทำให้อ๋องผู้สำเร็จราชการได้ผู้หญิงไม่ดี ไม่มีความสามารถอะไรไปเป็นเมียคือสิ่งที่นางต้องการเป็นอันดับสอง

ฮองเฮาเป็นญาติผู้พี่ของนาง ดังนั้นคนที่จะได้ครองบัลลังก์ต่อจากฮ่องเต้และมีฐานะกำลังที่มั่นคงต้องเป็นองค์ชายใหญ่เท่านั้น และลูกสาวของนางก็จะได้เป็นฮองเฮาองค์ต่อไป

ส่วนมู่หรงซีน่ะเหรอ ก็คือเบี้ยหมากบนกระดานที่นางจะสังหารเมื่อไหร่ก็ได้ นางก็เหมือนลูกไก่ในกำมือจะบีบก็ตายจะคลายก็รอด อัฐิของอีกฝ่ายอยู่ในมือของนาง นางจะเอาเรื่องนี้มาข่มขู่ให้มู่หรงซีวางยาอ๋องผู้สำเร็จราชการจนตาย เป็นยาพิษที่ไม่มีสี ไม่มีกลิ่น ไม่มีรส รับรองว่าตรวจจับไม่ได้แน่นอน และคนที่จะวางยาได้ก็ต้องอยู่ใกล้ตัวเท่านั้น

“ได้อย่างไรกัน เจ้าเป็นคุณหนูใหญ่ของจวนอัครเสนาบดี เสียความบริสุทธิ์ไปแล้วแต่บอกว่าไม่ต้องรับผิดชอบก็ได้นี่นะ เหลวไหล” ฮูหยินหลิวไม่ยินยอม

ก็ใช่น่ะสิ จะให้ข้าแต่งเข้าจวนไปเป็นพระชายาแล้ววางยาท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการน่ะสิ ข้าไม่ทำเด็ดขาด ถ้าข้าทำก็จะเหมือนต้นฉบับ ต้องตายแน่ ๆ ข้าต้องหาทางชิ่งหนีตอนนี้เลย

เสียงในใจของมู่หรงซีทำให้เซียวจิ่นอันหรี่ตามอง นี่แม่เลี้ยงของนางคิดจะวางยาพิษเขาอย่างนั้นเหรอ นางรู้เรื่องอะไรมากมายเช่นนี้ บางทีเสียงในใจของนางอาจจะเป็นประโยชน์กับเขา

“ไม่ต้องรับผิดชอบจริงๆ” มู่หรงซียังโบกไม้โบกมือปฏิเสธรัว ๆ

“ใช่” เซียวจิ่งอันเอ่ยออกมา

“เห็นไหม ท่านอ๋องก็ยังเห็นด้วยกันข้า ไม่ต้องรับผิดชอบ ใช่แล้วท่านอ๋อง”

“ใช่ เสียหายไปแล้วก็ต้องแต่งงาน ข้าจะขอพระราชทานสมรสจากเสด็จพี่ จะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย”

“ห๊า... ท่านว่าอะไรนะ” มู่หรงซีตาโตเท่าไข่ห่าน

“ก็รับผิดชอบว่าที่พระชายาของข้าไง” เขาดึงไหล่นางเข้ามากอด สีหน้าอำมหิต มู่หรงซีกัดปากทำตาปริบๆ

ทำไมนางปฏิเสธแล้วไม่เป็นไปตามพล็อตเรื่อง แต่เขายังจะต้องแต่งงานกับนางอยู่อีก หรือนางหนีชะตาที่ต้องตายไม่ได้

เซียวจิ่งอันมองด้วยความสงสัย เสียงในใจของนางที่บอกว่าเป็นไปตามพล็อตเรื่องและต้องตายคืออะไร หรือพล็ตเรื่องที่แม่เลี้ยงของนางกับฮองเฮาสมคบคิดกัน ในเมื่อเขาอยากรู้ว่าฮองเอาจะทำอะไรต่อ เขาเองก็คงต้องแต่งงานกับนาง ไม่เข้าถ้ำเสือจะได้ลูกเสือเช่นนั้นหรือ เซียวจิ่งอันคิดในใจ