ตอนที่ 3: ข้อเสนอหน้าด้าน

ตอนที่ 3: ข้อเสนอหน้าด้าน

'The Ink & Dram' คือชื่อบาร์แจ๊สลับๆ ที่ซ่อนตัวอยู่หลังประตูไม้สักบานใหญ่ในซอยเปลี่ยว ย่านทองหล่อ ไม่มีป้ายชื่อร้าน มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวที่ลอดออกมา กับเสียงแซกโซโฟนทุ้มต่ำที่ลอยมาตามลม

ลูกหว้าผลักประตูเข้าไป กลิ่นอายของวิสกี้ราคาแพง เครื่องหนัง และควันซิการ์จางๆ ปะทะเข้าจมูก บรรยากาศข้างในหรูหราและเงียบสงบ ผิดกับผับบาร์ทั่วไป ผู้คนนั่งจิบเครื่องดื่มและคุยกันกระซิบกระซาบ

เธอพาตัวเองไปนั่งที่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ สั่งค็อกเทลที่มีชื่อแรงที่สุดในเมนูมาดื่มแก้วแล้วแก้วเล่า ความขมปร่าของแอลกอฮอล์ไหลลงคอ บาดลึกเข้าไปในความรู้สึก แต่มันก็ยังแสบน้อยกว่าคำพูดของท็อปและออสติน

"อีกแก้วค่ะ" เธอสั่งเสียงอู้อี้ ใบหน้าหวานที่เคยซีดเซียวตอนนี้แดงก่ำเพราะฤทธิ์เหล้า แว่นตาหนาเตอะเริ่มไหลลงมาที่ปลายจมูก

"พอได้แล้วมั้งครับคุณลูกค้า" บาร์เทนเดอร์หนุ่มเตือนด้วยความหวังดี

"ไม่ต้องยุ่ง! ฉันมีเงินจ่าย!" ลูกหว้าตวาดแว้ด แต่แล้วสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นร่างสูงสง่าที่เดินออกมาจากประตูด้านหลังบาร์

ออสติน... อยู่ในชุดเชิ้ตสีดำปลดกระดุมบนสองเม็ด พับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นท่อนแขนแกร่งที่มีเส้นเลือดปูดโปน รูปลักษณ์ที่ดูผ่อนคลายกว่าตอนอยู่สำนักพิมพ์ แต่กลับดูอันตรายและดึงดูดทางเพศอย่างร้ายกาจ เขาเดินไปตรวจเช็กความเรียบร้อยที่โต๊ะมุมห้อง สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วร้านราวกับราชสีห์ตรวจตราอาณาเขต

ความโกรธและความน้อยใจที่ถูกกดทับไว้พุ่งปรี๊ดขึ้นสมอง ลูกหว้ากระดกแก้วสุดท้ายรวดเดียวหมด แล้วลุกพรวดพราดเดินตรงดิ่งเข้าไปหาเขาทันที

"คุณ!"

เสียงเรียกอันดังสนั่นทำเอาเพลงแจ๊สที่กำลังบรรเลงดูเหมือนจะเงียบลงไปชั่วขณะ ลูกค้าโต๊ะใกล้เคียงหันมามองเป็นตาเดียว

ออสตินชะงัก เขาหันกลับมามองต้นเสียงช้าๆ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นยัยนักเขียนจืดชืดมายืนโซเซอยู่ตรงหน้า

"ลูกหว้า?" น้ำเสียงของเขาเจือความประหลาดใจระคนหงุดหงิด "คุณเข้ามาที่นี่ได้ยังไง? แล้วนี่... เมา?"

"ใช่! ฉันเมา!" ลูกหว้าเชิดหน้าขึ้น ทั้งที่ขายืนแทบไม่อยู่ เธอเดินเข้าไปประชิดตัวเขา จนออสตินต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่งเพราะกลิ่นแอลกอฮอล์หึ่ง "คุณบอกให้ฉันไปหาประสบการณ์จริงใช่ไหม? คุณบอกว่าฉันเหมือนอกไก่ต้มใช่ไหม?"

"คุณเมามากแล้ว กลับไปซะ ผมจะให้คนเรียกรถให้" ออสตินตัดบทเสียงเรียบ พยายามจะโบกมือเรียกการ์ด

"ไม่กลับ!" ลูกหว้าคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อเชิ้ตราคาแพงของเขา กระชากลงมาจนใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาอยู่ระดับเดียวกับเธอ นัยน์ตาฉ่ำน้ำภายใต้กรอบแว่นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเขาอย่างท้าทาย

"คุณเก่งนักไม่ใช่เหรอ? วิจารณ์คนอื่นเก่งนักนี่... งั้นก็รับผิดชอบสิ"

"รับผิดชอบ?" ออสตินหรี่ตามอง มือหนาจับข้อมือเล็กที่กำคอเสื้อเขาอยู่ เตรียมจะแกะออก "ผมไปทำอะไรให้คุณท้องหรือไง?"

"ปากเสีย!" ลูกหว้าทุบอกเขาดังปั้ก (ซึ่งเจ็บมือตัวเองมากกว่าเจ็บเขา) "รับผิดชอบคำพูดของคุณไง... คุณบอกว่างานเขียนฉันไม่มีอารมณ์ คุณบอกให้ไปหาประสบการณ์..."

เธอสูดหายใจลึก รวบรวมความกล้าเฮือกสุดท้ายที่มี เอ่ยประโยคที่ทำให้ออสตินถึงกับชะงัก

"สอนฉันสิ"

"..."

"สอนให้ฉันรู้ว่า... ไอ้อารมณ์ความปรารถนาที่คุณพล่ามถึงน่ะ มันเป็นยังไง สอนให้ฉันเขียนฉากเลิฟซีนที่ทำให้คนอ่านคลั่งตายไปเลย... กล้าหรือเปล่าล่ะคุณบก.!"

ออสตินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะปล่อยเสียงหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเยือกเย็นจนน่าขนลุก

เขาแกะมือเธอออกจากคอเสื้ออย่างง่ายดายราวกับดึงตุ๊กตาเกาะแขน แล้วก้มหน้าลงมากระซิบข้างหูเธอ กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นยาสูบจางๆ ของเขามอมเมาลูกหว้ายิ่งกว่าเหล้าที่ดื่มเข้าไปเสียอีก

"ฟังนะ... แม่หนูน้อย" น้ำเสียงของเขาแหบพร่าแต่เฉียบขาด "ผมเป็นบรรณาธิการ ไม่ใช่พี่เลี้ยงเด็ก... และที่สำคัญ ผมเลือก 'นักเรียน' ของผม การจะสอนเรื่องพวกนี้กับคนที่จืดชืดไร้เสน่ห์แบบคุณ... มันเสียเวลาทำมาหากินของผม"

เขาผละออก แล้วมองเธอด้วยสายตาเหยียดหยามตั้งแต่หัวจรดเท้า

"กลับบ้านไปกินนมนอน แล้วฝันเอาเถอะ... นั่นน่าจะเหมาะกับคุณที่สุดแล้ว"

พูดจบ เขาก็หันหลังเตรียมจะเดินหนี ทิ้งให้ลูกหว้ายืนตัวชาด้วยความอับอายขายหน้า แต่ความดื้อรั้นของคนเมายังไม่สิ้นสุด

"เดี๋ยว!"

ลูกหว้าพุ่งตัวเข้าไปกอดเอวสอบของเขาจากด้านหลังแน่น ใบหน้าซุกเข้ากับแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม

"อย่าเพิ่งไป... ฮึก... ช่วยฉันหน่อยไม่ได้เหรอ..." เสียงแข็งกร้าวเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นเสียงสะอื้นแผ่วเบา "แค่ครั้งเดียว... สอนฉันแค่ครั้งเดียว..."

ออสตินตัวแข็งทื่อ ไม่ใช่เพราะแรงกอดอันน้อยนิดนั่น แต่เพราะความร้อนผ่าวจากร่างกายเล็กๆ ที่แนบชิดแผ่นหลัง และเสียงสะอื้นที่ฟังดูเจ็บปวดจริงจังนั่นต่างหาก... มันกวนใจเขาอย่างประหลาด

"ปล่อย" เขาบอกเสียงเข้ม แต่ยังไม่ทันได้แกะมือเธอออก

วูบ...

ร่างของลูกหว้าก็ร่วงลงไปกองกับพื้นทันที สติสัมปชัญญะดับวูบลงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เกินลิมิต

"เฮ้ย!" ออสตินรีบหันกลับมาคว้าตัวเธอไว้ได้ทันก่อนหัวจะฟาดพื้น

ตอนนี้ยัยตัวป่วนนอนพับอยู่ในอ้อมแขนเขา หมดสภาพโดยสิ้นเชิง แว่นตาหลุดกระเด็นไปทางหนึ่ง เผยให้เห็นใบหน้าเกลี้ยงเกลาที่มีคราบน้ำตาเปรอะเปื้อน... และริมฝีปากสีชมพูระเรื่อที่เผยอขึ้นเล็กน้อย

ออสตินถอนหายใจยาวอย่างหัวเสีย มองร่างไร้สติในอ้อมแขนด้วยสายตาที่อ่านยาก

"ยัยตัวภาระเอ๊ย..." บ่นพึมพำ แต่แทนที่จะโยนให้การ์ดแบกออกไป เขากลับช้อนตัวเธอขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาว

"บอสครับ จะให้เรียกรถไหมครับ?" บาร์เทนเดอร์รีบวิ่งเข้ามาถาม

ออสตินนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก้มมองคนในอ้อมแขนที่ซุกหน้าเข้าหาอกเขาหาไออุ่นโดยไม่รู้ตัว... กลิ่นแชมพูเด็กอ่อนๆ ของเธอลอยมาแตะจมูก

"ไม่เป็นไร" ออสตินตอบเสียงเรียบ พลางกระชับวงแขนแน่นขึ้น "เดี๋ยวฉันจัดการเอง"

เขาพาเธอเดินหายเข้าไปทางลิฟต์ส่วนตัวที่เชื่อมขึ้นไปยังเพนท์เฮาส์ชั้นบน... โดยไม่รู้เลยว่า การตัดสินใจ 'จัดการเอง' ในคืนนี้ จะเปลี่ยนชีวิตที่แสนจะเป็นระเบียบของเขาไปตลอดกาล