ตอนที่ 2 เพื่อนเก่า

ตอนที่ 2

มือบางกำลังเช็ดโต๊ะที่ปนเปื้อนไปด้วยเศษอาหาร ลูกค้าในร้านเริ่มทยอยน้อยลงเรื่อยๆเมื่อเวลาร้านปิดใกล้เข้ามา

"คาเรีย" เสียงของวีวี่ดังขึ้นก่อนจะพบว่าเธอกำลังปรี่เข้ามาหา

"มีอะไรรึป่าววีวี่"

"วันนี้จะมีแขกวีไอพีมาน่ะสิ คุณดาหลาเพิ่งแจ้งเมื่อกี้นี้เอง" คาเรียแสดงสีหน้างุนงง แต่เพียงไม่นาน ดาหลาผู้จัดการร้านก็เร่งฝีเท้าเดินเขามาหาเธอทั้งสองคน

"เมื่อกี้มีสายเข้า คุณวิเวียลูกของคุณเกษมจะเข้ามาทานอาหารที่นี่พร้อมกับเพื่อนๆ" ดาหลาบอกด้วยนำเสียงตื่นเต้น ผิดกับคาเรียที่แสดงความกังวลออกมาอย่างเห็นได้ชัด

"แต่ว่าตอนนี้ร้านจะปิดแล้วนะคะคุณดาหลา" วีวี่ว่าก่อนจะมองดูนาฬิกา อีกห้านาทีร้านนี้ก็จะปิดแล้ว จะให้เธออยู่ต่อหรือไร

"ฉันจะให้เงินพิเศษพวกเธอ จะอยู่หรือไม่อยู่ก็ตามใจ" ดาหลาว่าเสียงแข็งก่อนจะเดินนวยนาถกลับเข้าไปในห้องครัว เพราะเธอรู้ดีว่าไม่ว่ายังไงทั้งคาเรียและวีวี่ไม่มีทางปฏิเสธเงินพิเศษนี้อย่างแน่นอน

"อยู่ก็อยู่ นี่ถ้าไม่ได้เงินพิเศษนะ ฉันไม่อยู่หรอก พวกแขกวีไอพีนะ เรื่องมากที่หนึ่งเลยล่ะ" คาเรียยิ้มแหยๆให้แก่ผู้เป็นเพื่อน เธอปฏิเสธงานนี้ไม่ได้จริงๆนั่นแหละ แต่แค่ได้ยินชื่อของแขกวีไอพีที่จะมา เธอก็อดกังวลไม่ได้

"นั่นไง พูดไม่ทันขาดคำก็มากันแล้ว" วีวี่ว่าก่อนจะปลีกตัวออกไปต้อนรับแขกวีไอพี คาเรียรีบเก็บข้าวของก่อนจะนำไปไว้ในครัว เสียงพูดคุยเอ็ดตะโรดังขึ้น ก่อนเสียงนั้นจะตรงขึ้นไปยังชั้นสองห้องวีไอพี หญิงสาวถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้

"รีบไปรับออเดอร์สิคาเรีย มัวรออะไรอยู่" เสียงของดาหลาดังขึ้นจากหน้าประตู คาเรียพยักหน้ารับก่อนจะรีบเดินขึ้นไปยังชั้นสองทันที เธอใช้เวลาเพียงชั่วครู่ก็มาถึงหน้าห้องแล้ว เสียงพูดคุยที่ดังอยู่ข้างในทำเอาเธอกลัวอยู่ไม่น้อย มือบางจับลูกบิดประตูก่อนจะออกแรงผลักมันช้าๆ ดวงตากลมโตมองไปยังแขกวีไอพีทั้งสามคน เมื่อทั้งสามคนเห็นเธอ ทุกคนต่างหยุดพูดกันไปชั่วขณะ

"นั่น...คาเรียงั้นหรอ" เสียงของวิเวีย หญิงสาวในชุดเดรสสีแดงสั้นเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มมุมปาก คาเรียทำได้เพียงก้มหน้าก็เท่านั้น

"นึกว่าหายไปไหนซะอีก ที่แท้ก็มาอยู่ตามร้านอาหารเกรดสองแบบนี้นี่เอง" รัตติ หญิงสาวอีกคนเอ่ยขึ้นก่อนจะลุกขึ้นมาหาเธอ

"ไม่เจอกันเกือบสามปีเลยนะคาเรีย เห็นแบบนี้แล้วคิดถึงสมัยก่อนเนอะ สมัยที่เราเป็นเพื่อนกัน" รัตติว่าพลางจับเสื้อผ้าของเธออย่างสนุกสนาน

"อย่าว่าเพื่อนแบบนั้นสิรัตติ มานั่งที่ได้แล้ว" ไอรา หญิงสาวร่างเล็กในชุดสีชมพูหวาน เธอสวมแว่นหนาเตอะเอ่ยขึ้น

"ฉันล่ะเบื่อเธอจริงๆไอรา" รัตติว่าก่อนจะเดินกลับมานั่งที่เดิม

"ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าจะรับอะไรดีคะ" คาเรียเอ่ยถามเสียงเรียบ เธอไม่อยากแม้แต่จะมองหน้าแขกตรงหน้านี้ด้วยซ้ำ

"เอาอะไรมาก็ได้ที่ทำให้พวกเราพอใจ แล้วก็ขอไวน์แดงด้วยนะ"  วิเวียว่าก่อนจะหันไปหัวเราะกับเพื่อนๆ

"รออาหารสักครู่นะคะ" หญิงสาวตอบลับก่อนจะเดินออกจากห้องไป เธอหยุดยืนที่หน้าประตูพลางฟังเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ดังขึ้น หญืงสาวส่ายหัวไปมาก่อนจะเดินลงมาที่ห้องครัว เธอจัดการเลือกอาหารขึ้นชื่อของร้านก่อนจะเลือกไวน์แดงที่รสชาติดีและราคาแพงที่สุด

"เธอเอาไวน์นี่ไปเสิร์ฟก่อนนะวีวี่ เดี๋ยวฉันจะเอาอาหารไปเสิร์ฟเอง" หญิงสาวว่าก่อนจะจัดแจงไวน์แดงให้ผู้เป็นเพื่อน

"คงไม่ได้แล้วล่ะคาเรีย" เสียงของดาหลาดังขึ้น สีหน้าของดาหลาเองก็ไม่ได้ดีเสียเท่าไหร่นัก

"ทำไมวีวี่จะเอาไวน์ไปเสิร์ฟไม่ได้ล่ะคะคุณดาหลา" วีวี่ถามเสียงแจ๋นพร้อมขมวดคิ้วปมใหญ่

"คุณวิเวียเธออยากให้คาเรียเป็นคนเอาอาหารไปเสิร์ฟทั้งหมด แล้วก็ให้คาเรียดูแลเธอวันนี้ด้วย" เธอคิดเอาไว้ไม่มีผิด ดูเหมือนการมาทานอาหารครั้งนี้ของวิเวียและเพื่อนๆ จงใจจะมาหาเธอชัดๆ

"แบบนี้..."

"ไม่เป็นไรหรอกวีวี่ เดี๋ยวฉันจัดการเอง เธอรอฉันอยู่ข้างล่างนี่แหละ" หญิงสาวส่งยิ้มก่อนจะหยิบไวน์แดงมาไว้ในมือ เธอเดินออกจากวงสนทนาก่อนจะตรงขึ้นมายังห้องอาหารอีกครั้ง หญิงสาวไม่รอช้าที่จะเปิดมันเข้าไป

"ไวน์แดงที่สั่งได้แล้วค่ะ" คาเรียนำไวน์แดงไปรินใส่แก้วอย่างระมัดระวัง เธอรู้ดีว่าวันนี้เพื่อนเก่าของเธอคงไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆแน่

"เธอหายไปไหนมาเกือบสามปี ทำไมพวกเราไม่เคยเจอเธอเลยล่ะ" ไอราเอ่ยถามเสียงหวานอย่างเป็นมิตร

"ฉันไม่ได้อยู่บ้านหลังเก่าแล้วน่ะ" คาเรียตอบเสียงเรียบก่อนจะรินไวน์ในมือต่อไป

"มิน่าล่ะ พวกเราถึงไม่เจอเธอเลย" ไอราส่งยิ้มกว้างให้เธอก่อนจะยกไวน์ขึ้นมาจิบเบาๆ

"คงลำบากแย่สินะคาเรีย แต่ก่อนเคยสุขสบาย แต่ตอนนี้กลับต้องมาทำงานงกๆ พวกฉันเสียใจเรื่องพ่อของเธอด้วยนะ" วิเวียพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่ดูเหยียดหยามเธอไม่น้อย แม้เธอจะแสดงความเสียใจ แต่สีหน้าของเธอกลับไม่เป็นเช่นนั้นเลยสักนิด

"นี่แม่ของเธอเป็นยังไงบ้าง ได้ข่าวว่านอนเป็นเจ้าหญิงนิทราอยู่ที่โรงพยาบาลไม่ใช่หรอ" หญิงสาววางขวดไวน์ในมือลงก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ

"อาหารได้แล้ว เดี๋ยวฉันไปเอาอาหารมาให้นะคะ" ร่างเล็กไม่สนใจคำพูดเมื่อครู่แม้แต่น้อย เธอเพียงอยากอดทนให้ผ่านวันนี้ไปให้ได้ก็เท่านั้น เธอเดินออกจากห้องก็พบกับวีวี่ที่ยกอาหารขึ้นมารอแล้ว

"เธอโอเคใช่ไหมคาเรีย"

"อือ"

"ถ้ามีอะไรเรียกฉันได้เลยนะ ฉันรออยู่หน้าห้อง" คาเรียพยักหน้าก่อนจะยกอาหารเข้าไปด้านใน

"อาหารได้แล้วค่ะ เชิญทานให้อร่อยนะคะ" หญิงสาวว่าก่อนทำท่าจะเดินออกนอกห้อง แต่วิเวียกลับห้ามเธอเอาไว้เสียก่อน

"เดี๋ยวสิ"

"รับอะไรเพิ่มเติมรึป่าวคะ"

"พวกฉันแค่อยากคุยกับเธอหน่อย นี่เราไม่ได้เจอกันมาตั้งสามปีเลยนะ ฉันมีเรื่องจะถามเธอเยอะเลย"  คาเรียกรอกตาไปมา เธอหันกลับมาหาเพื่อนเก่าพร้อมเอ่ยถามถึงความต้องการอีกครั้ง

"มีอะไรจะถามฉันคะ"

"อาหารนี่ออร่อยเหมือนกันนะ เธอมากินด้วยกันสิ" รัตติว่าขึ้นพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็น

"ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้ทานอาหารร่วมกับแขกค่ะ"

"โทษที ฉันลืมไปว่าตอนนี้เราอยู่กันคนละระดับแล้วนี่นา" รัตติยิ้มเย้ยหยันก่อนจะตักอาหารเข้าปาก

"แล้วนี่แม่ของคาเรียอยู่ที่โรงพยาบาลไหนหรอ พวกเราจะได้ไปเยี่ยม" ไอราแสดงความห่วงใยขึ้นมา แต่ดูเหมือนจะผิดเวลาไปเสียหน่อย

"แม่เธอนอนโรงพยาบาลแบบนั้น เธอเอาเงินไหนไปจ่ายค่ารักษาล่ะ ลำพังงานเสิร์ฟอาหารแบบนี้คงได้เงินไม่เท่าไหร่หรอกมั้ง" รัตติว่าเสริมก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ  วิเวียเองก็ไม่รอช้าที่จะทับถมหญิงสาวให้จมดินลงไป

"หรือว่า เธอใช้เงินที่พ่อเธอโกงมาไปจ่ายล่ะ"

"หุบปากของเธอซะวิเวีย" คาเรียตอบกลับพร้อมกำมือเอาไว้แน่น ความอดทนของเธอมันชักจะเหลือน้อยเต็มทนแล้ว

"ฉันพูดอะไรผิดไปล่ะ ร้านอาหารที่นี่เขารู้รึป่าว ว่าพ่อของเธอเป็นฆาตกรด้วยน่ะ" มือบางคว้าขวดไวน์มาไว้ในมือก่อนจะเทมันราดลงไปบนหัวของวิเวีย

"กรี๊ดดด...คาเรียแกบ้าไปแล้วรึไง" รัตติร้องเสียงหลงในขณะที่วิเวียโกรธจนหน้าแดงก่ำ

"พวกเธอจะดูถูกฉันยังไงก็ได้ แต่อย่ามาแตะต้องพ่อกับแม่ของฉัน"

"อยากจะลองดีกับฉันนักใช่ไหม" วิเวียลุกขึ้นก่อนจะเหวี่ยงฝ่ามือไปบนแก้มนวลของฝั่งตรงข้าม ร่างเล็กหันไปตามแรงกระทบก่อนจะล้มลง

"คาเรีย" เสียงของวีวี่ดังขึ้นก่อนจะวิ่งเข้ามาห้ามศึกพร้อมกับดาหลา

"เกิดอะไรขึ้นคะคุณวิเวีย" ดาหลาปรี่เข้าไปห้ามหญิงสาวไม่ให้เข้าไปทำร้ายร่างกายคาเรียซ้ำ คาเรียเองก็รีหยัดกายลุกขึ้นก่อนจะจ้องมองไปที่วิเวียด้วยความโกรธ

"ก็ลองถามพนักงานแกดูสิ ว่ามันทำอะไรฉัน" เธอว่าด้วยความความโมโห รัตติและไอราต่างใช้ทิชชู่ซับไวน์แดงตามตัวเธอออก

"พวกเธอดูถูกฉัน ดูถูกพ่อแม่ฉัน"

"หยุดนะคาเรีย" ดาหลาตะคอกกลับก่อนจะหันไปก้มหัวขอโทษแขกวีไอพีของเธอ

"ดิฉันต้องขอโทษด้วยนะคะคุณวิเวีย"

"ฉันไม่รับคำขอโทษอะไรทั้งนั้น ไล่มันออกไปซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะสั่งปิดร้านนี้ให้ดู" ร่างเล็กคว้ากระเป๋ามาไว้ในมือก่อนจะเดินหุนหันพลันแล่นออกไป

"ถ้าแกไม่ไล่มันออก ฉันจะไปป่าวประกาศว่าร้านของแกมันต่ำขนาดไหน" รัตติว่าซ้ำก่อนจะรีบเดินออกไป

"ขอโทษนะคาเรีย"  ไอราว่าเสียงอ่อนก่อนจะรีบเดินออกไปอีกคน บรรยากาศภายในห้องเงียบลงเมื่อสามสาวเดินพ้นประตู ดาหลาหันไปมองคาเรียด้วยแววตาดุดัน

"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!!!"

"คุณดาหลาก็ได้ยินไม่ใช่หรอคะว่าพวกนั้นหาเรื่องคาเรียก่อน" วีวี่แก้ต่างแทน เพราะเธอกับดาหลายืนฟังบทสนทนาทั้งหมดอยู่หน้าห้อง

"ฉันไม่สนหรอกนะว่าใครจะหาเรื่องใครก่อน แต่เรื่องนี้ต้องมีคนรับผิดชอบ"

"คุณดาหลาคะ หนูจะรับผิดชอบค่าเสียหายในวันนี้เอง"

"รับผิดชอบหรอ เธอคิดว่ามันเพียงพออย่างงั้นรึไงคาเรีย"

"คุณดาหลาคะ..."

"ฉันไล่เธอออก" คำเมื่อครู่เป็นสิ่งย้ำเตือนว่าเธอได้ทำผิดพลาดไปครั้งใหญ่ หญิงสาวยืนน้ำตาคลอเบ้าพร้อมกับส่งสายตาอ้อนวอนให้กับคนตรงหน้า

"หนูไม่มีที่ไปแล้วจริงๆนะคะคุณดาหลา" ร่างเล็กคุกเข่าก่อนจะพนมมืออ้อนวอน เธอโกรธจนลืมคิดอะไรหลายๆอย่างไป

"เงินสามเดือนที่เธอเบิกไปล่วงหน้า พรุ่งนี้จะต้องหามาคืนฉันทั้งหมด ไม่อย่างนั้นฉันจะแจ้งตำรวจมาลากคอเธอเข้าคุก" สิ้นเสียงดาหลาก็เดินออกไปทันที ปล่อยหญิงสาวนั่งคุกเข่าอยู่ตรงนั้นอย่างหมดหนทาง

"คาเรีย" วีวี่สวมกอดผู้เป็นเพื่อนพลางลูบหัวปลอบประโลม

"ฉันผิดไปแล้ว..." คาเรียปาดน้ำตาลวกๆ ก่อนเสียงเอะอะจะดังขึ้นด้านหน้าร้านอาหาร ทั้งสองคนมองลงไปก็พพบกับข้าวของของคาเรียที่ถูกนำมาโยนทิ้งอย่างไร้เยื่อใย ทั้งสองรีบวิ่งลงไปด้านล่างในทันที

"เก็บของของแกออกไปซะ ไสหัวออกไป" ดาหลาว่าก่อนจะโยนของเธอลงพื้นอย่างไร้ความปราณี

"พอเถอะนะคะคุณดาหลา" วีวี่ร้องห้าม

"อย่ามาห้ามฉัน แกเองก็รู้ทุกอย่าง ก็ไสหัวไปด้วยกันเลย" ดาหลาเดินกลับเข้าไปด้านในก่อนจะเดินกลับมาพร้อมกับของของวีวี่ เธอไม่รอช้าที่โยนข้าวของนั้นลงพื้นเช่นเดียวกัน

"ออกไป แล้วพรุ่งนี้เงินทุกบาททุกสตางค์ที่แกเบิกไป ฉันจะต้องได้คืน" ดาหลาว่าเสียงแข็งก่อนจะกอดอกมองสองสาวด้วยความโกรธ

"หนูไม่มีเงินแล้วค่ะ"

"นั่นมันเรื่องของแก ไม่ใช่เรื่องของฉัน" ดาหลายังคงไม่ยอมง่ายๆ เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ สร้างความเสื่อมเสียให้เธอไม่น้อย

"หนูขอร้องนะคะ หนูขอเวลาหน่อย หนูจะรีบเอาเงินมาคืนให้" คาเรียยกมืออ้อนวอนอีกครั้ง แต่ดูมันจะไม่เป็นผลเอาซะเลย

"ออกไป!!" ดาหลาคว้าแจกันดอกไม้ใกล้มือขึ้นมาก่อนจะเขวี้ยงใส่หญิงสาวราวกับคนขาดสติ แจกันเซรามิกรอยตรงมาหาร่างเล็กที่กำลังยกมืออ้อนวอนด้วยความเร็ว เธอหลับตาปี๋ด้วยความกลัว เวลาผ่านไปชั่วขณะ เธอค่อยๆลืมตาขึ้นมาก็พบว่ามีมือของใครบางคนรับมันเอาไว้ได้ก่อนที่แจกันจะถึงเธอเพียงคืบ หญิงสาวเงยหน้ามองชายในชุดสูทสีดำพลางถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

"เธอเป็นหนี้อยู่เท่าไหร่" ชายหนุ่มเอ่ยถามพลางมองไปยังดาหลาด้วยแววตาเรียบเฉย

"รวยมาจากไหนล่ะพ่อคุณ ถึงได้เที่ยวช่วยคนอื่นแบบนี้"

"ที่ผมถามมันเข้าใจยากเกินไปรึไง" ชายหนุ่มมองแจกันในมือก่อนจะเขวี้ยงมันลงพื้นทันที นั่นสร้างความตกใจให้แก่คนรอบข้างไม่น้อย

"ค่าแจกันนี่ด้วย มันจะแพงสักเท่าไหร่กัน" ดาหลามองชายตรงหน้าพร้อมเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก

"ทะ..ทั้งหมด..ห้าหมื่น" ชายหนุ่มพยักหน้ารับก่อนจะยื่นเช็คเงินสดให้เธอ

"ห้าหมื่นบาทถ้วน" ดาหลารีบรับเช็คมาไว้ในมือ เธอมองไปยังคาเรียและวีวี่ก่อนจะรีบปิดร้านในทันที

"คุณสองคนไม่เป็นไรนะ" คาเรียและวีวี่รีบเก็บข้าวของพลางมองหน้ากัน

"คุณ..."

"ผมเป็นผู้จัดการโรงแรมที่เพิ่งเปิดใหม่นี่เองครับ" วีวี่ทำตาลุกวาว เธอเดินเข้าไปหาชายหนุ่มก่อนดึงมือเขาไปกุมเอาไว้

"ฉันชื่อวีวี่นะคะ ส่วนนี่คาเรีย เพื่อนฉันเองค่ะ"

"ครับคุณวีวี่...คุณคาเรีย" ชายหนุ่มส่งยิ้มก่อนจะดึงมือตัวเองกลับ

"เงินนั่น ฉันจะหามาคืนคุณแน่นอนค่ะฉันสัญญา"

"ที่โรงแรมยังขาดพนักงานเสิร์ฟอยู่ ยังไงคุณสองคนลองไปสมัครได้นะครับ ถือซะว่าเงินที่ผมให้ไป เป็นค่าจ้างล่วงหน้าก็ได้"

"ได้สิคะ วีวี่ว่าจะไปสมัครอยู่พอดีเลย" วีวี่ส่งยิ้มเขินอายพร้อมกับม้วนตัวไปด้วย

"ถ้ายังไงผมขอตัวก่อนละกันนะครับ เอาไว้เจอกันที่โรงแรมนะครับ"

"ได้ค่ะ เจอกันที่โรงแรมนะคะคุณ..." วีวี่จ้องมองชายหนุ่มต้องหน้าพลางทำหน้าสงสัย

"ไอดะครับ...ผมชื่อไอดะ"

"เอาไว้เจอกันนะคะคุณไอดะ" วีวี่ตอบกลับเสียงหวาน ผิดกับคาเรียที่ดูเป็นกังวลเล็กน้อย

"ขอบคุณมากนะคะคุณไอดะ ฉันขอบคุณมากจริงๆ" ไอดะส่งยิ้มก่อนจะมองนาฬิกาบนข้อมือ

"ขอตัวนะครับ" ชายหนุ่มเอ่ยลาก่อนจะปลีกตัวออกไปด้วยความเร่งรีบ คาเรียมองตามชายหนุ่มไปจนสุดสายตา วันนี้เธอขาดสติจนเกิดเรื่องใหญ่ หากเธอเป็นแบบนี้อีก คราวหน้าเธออาจจะไม่โชคดีที่มีคนมาช่วยแบบนี้ ครั้งนี้ถือเป็นบทเรียนที่ใหญ่นัก เธอมองเพื่อนสาวข้างกายที่ยิ้มอย่างอารมณ์ดี วันนี้เธอทำวีวี่ซวยไปด้วย หากไอดะไม่เข้ามาช่วยเธอเอาไว้ มันจะเป็นยังไงกันนะ....