บทที่4

สามเดือนผ่านไป

"ขึ้นไปกรุงเทพแล้ว ก็หาเวลาเที่ยวพักผ่อนบ้าง"

"หนูไปไม่กี่วันหรอกค่ะ เดี๋ยวก็ต้องรีบกลับมาทำงานกรีดยางอีก ไม่อยากหยุดหลายวัน"ราตรีตอบผู้เป็นมารดาก่อนที่เธอจะยกกระเป๋าเสื้อผ้าขึ้นรถกระบะแบบสี่ประตูสีดำก่อนจะปิดประตู

"พักผ่อนบ้างเถอะเอ็งน่ะ ทำงานหนักเหมือนกับว่าบ้านเราเป็นหนี้ไม่รู้กี่สิบล้าน"ผู้เป็นพ่อตะโกนออกมาจากร้านขายของชำที่ตั้งอยู่แยกจากตัวบ้านติดกับถนนที่คนในหมู่บ้านใช้สัญจรกันไปมา

"หาเวลาให้ความสุขกับตัวเองบ้าง หน้าทุเรียนก็ปิดมีดไปหมดแล้ว ส่วนเรื่องกรีดยางเดี๋ยวพ่อหาคนจ้างให้"

"แต่"

"ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น แกอยากให้พ่อกับแม่เป็นห่วงที่แกเอาแต่ทำงานหนักไปตลอดหรือไง"สายใจหันไปมองหน้าผู้เป็นสามีที่กำลังยืนจ้องหน้าลูกสาว คำพูดของพ่อด้วยน้ำเสียงที่แข็งกระด้างแต่กลับอ่อนไหวแทรกเข้าไปถึงหัวใจของคนฟังอย่างลูกสาว

"เชื่อคำพูดของพ่อเถอะนะ หาเวลาเที่ยวพักผ่อนบ้าง ทางนี้ไม่ต้องเป็นห่วงอะไรเดี๋ยวสักพักไอ้ไม้ก็คงจะมา"ราตรีไหว้วานให้ไม้มาคอยอยู่ดูแลพ่อกับแม่ของเธอให้ในช่วงที่เธอไม่อยู่ ซึ่งไม้เองก็ตอบตกลงว่าจะมาทำให้ราตรีรู้สึกเบาใจลง

"ค่ะ ถ้าอย่างนั้นหนูขอตัวไปก่อนนะคะ ขากลับจะซื้อของมาฝาก"

"เออ ขับรถอะไรก็ให้มันดี ๆ ถ้าง่วงก็จอดนอนพักเข้าใจไหม"

"เข้าใจค่ะ"

"ของที่แม่เตรียมไว้ให้หนูมินตรากับหนูอันดาลูกเอาใส่เข้าไปในรถแล้วใช่ไหม"

"เรียบร้อยแล้วค่ะ หนูไปก่อนนะคะ ถึงที่นู่นเมื่อไหร่หนูจะส่งข้อความมาบอก"สองสามีภรรยาพยักหน้า มองดูลูกสาวที่เปิดประตูขึ้นไปนั่งบนรถก่อนจะขับออกไปด้วยความเร็ว

บรืน

ฝ่ามือเล็กที่ไม่มีความนุ่มนิ่มเหมือนกับลูกคุณหนูที่ใช้ชีวิตอยู่ในเมืองกรุงจับพวงมาลัยขับรถไปตามเส้นทางมุ่งหน้าสู่เมืองกรุงศรีวิไล ในขณะที่มืออีกข้างล้วงโทรศัพท์มากดต่อสายหาเพื่อนสนิทที่ไม่ได้เจอหน้ากันมาหลายปี แต่ทั้งสองก็ยังคงติดต่อหากันผ่านช่องทางของโซเชียลอัปเดตข่าวสารแลกเปลี่ยนรูปถ่ายในชีวิตประจำวันให้อีกฝ่ายได้ดูบ้างเป็นครั้งคราว

"ฮัลโหล แอ่"เสียงของคุณแม่มือใหม่และเสียงของลูกน้อยที่ดังเล็ดลอดเข้ามาราวกับว่าต้องการจะทักทายทำเอาราตรียิ้มออกมาได้ ราตรีจะตัดสินใจเปิดสปีกเกอร์โฟนวางโทรศัพท์ลงตรงหน้าเพื่อที่จะไม่เป็นอันตรายในการขับรถเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง

"ทำอะไร ยุ่งอยู่หรือเปล่า นี่ฉันโทรมารบกวนไหม"

"ไม่ได้ยุ่งเท่าไหร่ พึ่งเอานมรอบเช้าให้มังกรน้อยเสร็จ นี่ก็ว่าจะพาไปอาบน้ำแล้วนี่ทำไมวันนี้ถึงโทรมาหาแต่เช้าได้ ไม่ไปทำงานหรือไง"

"วันนี้ว่างไม่ได้ทำอะไร ฤดูทุเรียนก็หมดแล้วเหลือก็แต่กรีดยาง นี่ก็ว่าจะหยุดพักร่างกายสักอาทิตย์สองอาทิตย์"

"พึ่งจะคิดได้เหรอว่าตัวเองควรพักบ้าง ทำงานอย่างกับเป็นลูกจ้าง นี่ถ้าพ่อของแกไม่ขายที่ไปบ้างคงได้ทำสวนปลุกปาล์มเพิ่ม"เสียงของเพื่อนที่อยู่ปลายสายอดไม่ได้ที่จะบ่นออกมากับความบ้างานของราตรีที่นับวันยิ่งอัพเลเวลไม่ต่างอะไรกับผู้ชาย ไม่ว่าจะปีนขึ้นต้นไม้ ตัดทุเรียน ขับรถขนไม้ กรีดยาง เรียกว่างานไหนที่ผู้ชายทำได้มีหรือที่ราตรีจะทำไม่ได้

"นี่ฉันคิดถูกหรือผิดนี่ที่โทรมาฟังแกบ่น"

"ก็มันจริงไหมล่ะ นี่ถ้าแกก้มเลียหอยตัวเองได้ ผัวเผลอก็คงไม่จำเป็น"

"ยัยมินตรา นี่แก ทะลึ่งใหญ่แล้วนะ"

"แล้วที่ฉันพูดมันจริงไหมล่ะ เบา ๆ บ้างเถอะไอ้เรื่องทำงานแข่งกับผู้ชาย"

"ก็นี่ไง หยุดทำแล้วนี่ไง สองอาทิตย์พอไหม"

"ให้ตายเถอะ ฉันขี้เกียจพูดกับแกแล้ว ว่าแต่ตอนนี้แกกำลังทำอะไรอยู่กินข้าวยัง"มินตรารีบเปลี่ยนเรื่องเมื่อรู้ว่าตัวเธอไม่สามารถเถียงชนะราตรีได้

"ยังไม่ได้กินอะไร นี่กำลังขับรถอยู่"

"จะไปไหน"

"ไปหาใครบางคนที่กำลังคุยอยู่ตอนนี้ที่กรุงเทพ"

"..."

"พึ่งจะขับรถออกมาจากบ้าน ไปถึงที่นั่นก็คงจะเย็นหรือไม่ก็ตอนหัวค่ำ"

"มาจริง ไม่ได้โกหกให้ฉันดีใจเล่นใช่ไหม"น้ำเสียงแห่งความดีใจจากปลายสายดังขึ้นหลังที่เงียบไปได้ไม่นาน รอยยิ้มเล็ก ๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าของราตรีในขณะที่สายตาของเธอยังคงโฟกัสอยู่กับถนนข้างหน้า

"จะโกหกให้ได้อะไร ฝากบอกยัยนั่นโหดนั่นด้วยว่าแม่ของฉันเตรียมของฝากไว้ให้ชุดใหญ่ รวมไปถึงของเธอด้วย"

"ฮึก"เสียงสะอื้นที่ดังเล็ดลอดออกมาทำให้ราตรีเกิดความรู้สึกผิด เพราะตลอดระยะเวลาถึงห้าปีเต็มที่เธอไม่เคยได้ขึ้นกรุงเทพไปหาเพื่อนสนิททั้งสองคนเลย จะมีก็แต่พูดคุยผ่านวิดีโอคลอเห็นหน้ากันแค่เพียงเท่านั้น

"ร้องไห้ทำไม ไม่ดีใจเหรอที่ฉันกำลังจะไปหา"

"ดะ...ดีใจสิ ดีใจมาก"เสียงสั่นเครือของเพื่อนทำให้ตัวของราตรีเองก็แทบจะเก็บน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่เช่นเดียวกัน

"มังกรครับ ป้าราตรีกำลังจะมาหาเราสองคนนะ หนูดีใจไหม"

"แอ่"เสียงเด็กน้อยตอบรับราวกับรู้เรื่องที่ผู้ใหญ่พูดคุยกันดังเล็ดลอดออกมา

"ป้ากำลังจะไปหามังกรน้อยนะครับ ป้ามีของฝากไปให้ด้วย"

"มาจริง ๆ ใช่ไหม ฉันจะได้ให้แม่บ้านจัดเตรียมห้องเอาไว้ให้"

"อืม ไปจริง ส่วนเรื่องห้องไม่ต้องลำบากหรอก ฉันจองโรงแรมเอาไว้แล้วอยู่ไม่ไกลจากบ้านของเธอเท่าไหร่"

"จะไปจองโรงแรมให้มันเปลืองเงินทำไม ห้องที่บ้านของคุณสิงหามีตั้งเยอะแยะ"

"ฉันเกรงใจ ว่าแต่ เอ่อเขา"ริมฝีปากสีหวานเม้มเข้าหาก่อนจะเงียบไป แต่คนที่มีอะไรมักจะเปิดใจคุยกันตลอดอย่างมินตราก็พอจะเข้าใจได้

"ไม่อยู่ที่ไทยหรอก ได้ยินคุณสิงหาพูดว่าไปดูงานที่เยอรมนีสามอาทิตย์ เธอน่าจะเดินทางกลับก่อน"

"อืม ขอบใจนะ"เมื่อรู้ว่าคนที่เธอหนีหน้ามาโดยตลอดไม่อยู่ราตรีก็รู้สึกเบาใจขึ้นมา ทั้งที่ก่อนจะเดินทางมาเธอก็รู้สึกวิตกในเรื่องนี้อยู่ไม่น้อยเพราะสามีของมินตราอย่างสิงหาดันเป็นเพื่อนสนิทของอดีตคนรัก แม้อยากจะเจอหน้าหลานแต่ในใจราตรีก็อดเป็นกังวลกับเรื่องนี้ไม่ได้

"นี่มันก็ผ่านมาหลายปีแล้ว เธอไม่อยากเจอหน้าเขาจริง ๆ เหรอ ตั้งแต่ที่เธอหนีไปคุณภูผาเขา..."

"เรื่องระหว่างฉันกับเขามันจบกันไปนานแล้วมินตรา ฉันไม่อยากดึงให้เขาต้องมาทนลำบากอยู่กับผู้หญิงที่ไม่มีอะไรดีอย่างฉันเลยนะ"

"..."

"สังคมของเขา กับฐานะของฉันมันคนละระดับกัน"