บทที่ 2 อาจารย์

เสียงบรรยายการเรียนการสอนของอาจารย์หน้าคลาสเรียนในวันนี้มันทำให้หัวใจของหล่อนเต้นไม่เป็น ระส่ำ เคียวโกะพยายามใช้ฝ่ามือของตนเองกดที่หน้าอกข้างซ้ายราวกับต้องการหักห้ามการเต้นของหัวใจ

มันคงจะไม่เป็นแบบนี้ถ้าคนที่กำลังอยู่หน้าคลาสเรียนนั้นไม่ใช่ เท็ตสึยะ ยาชิตะ อาจารย์สอนวิชาคณิตศาสตร์ที่พ่วงตำแหน่งลูกพี่ลูกน้อง

ดวงตากลมโตลอบมองคนที่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงสแลคเนื้อดีสีดำสนิท ใบหน้าของเขาได้รูปรับกับแว่นสายตาที่สวมใส่มันทำให้เขาดูสุขุมน่าเกรงขามแต่ใครจะรู้ได้เล่าว่ายามที่เขาถอดแว่นออกนั้นราวกับเป็นคนละคน

ใบหน้าหล่อ....ใช่หล่อนยอมรับอย่างดุษฎีว่าเท็ตสึยะ ยาชิตะ คนนี้หล่อลากไส้ ใบหน้าหล่อของเขายามที่ก้มลงละเลงลิ้นที่กลีบสาวมันเต็มไปด้วยความ หิวกระหาย สายตาที่มองมามันต่างไปจากเดิมที่เต็มไปด้วยความกวนประสาท

จังหวะนั้นที่หล่อนกำลังจ้องมองเขาอย่างสำรวจ สายตาคมกริบของเท็ตสึยะ ยาชิตา ตวัดมองมาที่หล่อนผ่านเลนส์แว่นสายตาพอดี

หล่อนรีบก้มหน้ามองหนังสือตรงหน้าอย่างตั้งใจและดูเหมือนว่าเขาก็จะไม่ได้สนใจอะไรนักเพราะเสียงการสอนของเขายังคงดังอย่างต่อเนื่อง

ฝ่ามือบอบบางออกแรงกดหน้าอกข้างซ้ายมากยิ่งขึ้น ลมหายใจมันหอบกระชั้น ร่างกายบางจุดเบ่งบานขึ้นอย่างน่าตระหนก เรียวขางามหนีบเข้าหากันพร้อมกับขมิบกลีบสาวโดยอัตโนมัติ เพียงแค่สบประสานสายตากับเขาเพียงเสี้ยววินาที

“เคียวจัง....เคียวจัง”

ข้าวหอมพยายามเรียกเพื่อนที่ก้มหน้าก้มตาให้รู้สึกตัว

“เคียวจัง”

“ห่ะ...ว่าไงนะข้าวหอม”

หล่อนหันไปหาเพื่อนสาวที่มองมาด้วยสีหน้าเป็นกังวลพร้อมกับเห็นท่าทางของเพื่อนที่บุ้ยใบ้ให้หันไปมองหน้าคลาสเรียน

“อะไรหรือข้าวหอม”

เพื่อนสาวก้มหน้างุดไปแล้วหล่อนจึงหันไปมองทางหน้าคลาสเรียนก่อนจะพบว่าทุกสายตาในห้องจับจ้องมาที่ตนเอง และมันคงจะไม่รู้สึกอะไรหากไม่มีสายตาจากเขา เท็ตสึยะ ยาชิตะ

“สงสัยว่าคุณเคียวโกะจะยังคงฝันหวานอยู่”

มือบางกำเป็นหมัด ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่น เขาจะหาเรื่องอะไรหล่อนอีก

“ถ้าตื่นแล้วคุณเคียวโกะช่วยออกมาแก้โจทย์ข้อนี้หน่อยนะครับ”

มือบางกำแน่น หล่อนจ้องมองเขาเขม็งซึ่งเขาเองก็มองมาด้วยสีหน้าราบเรียบไม่แสดงความรู้สึกใดอื่นนอกจากการเป็นผู้สอนที่ดี

“เชิญครับ”

เคียวโกะลุกขึ้นยืนพร้อมกับเดินตรงไปที่หน้าคลาสเรียน ความรู้สึกประหม่าวิ่งพล่านเข้าสู่ร่างมันเป็นความรู้สึกที่กังวลกับสายตาของเพื่อนร่วมชั้น และยิ่งมีเขายืนอยู่เบื้องหน้าอย่างนี้แล้วหล่อนจะมีสติสมาธิคิดออกหรือ

ปกติโจทย์มันก็ยากสำหรับระดับมันสมองอย่างหล่อนแล้ว แต่มันเหมือนจะยากยิ่งกว่าเดิมเมื่อรู้สึกถูกกดดันจากทุกสายตา รวมถึงเขา ไอ้คนนิสัยเสีย

มือบางจับปากกาไวท์บอร์ดก่อนที่จะขีดเขียนลงบนพื้นที่ว่างของกระดานเพื่อค้นหาคำตอบของโจทย์เบื้องหน้า

คนที่ทำหน้าที่เป็นครูเดินเข้ามาประชิดซ้อนอยู่ด้านหลัง หล่อนไม่รู้ว่ามันใกล้มากแค่ไหนแต่รับรู้ได้ถึงกลิ่นกายแสนคุ้นเคยที่มันโชยเข้ามาในจมูกจนหัวสมองมึนงง เบลอไปหมด ร่างกายปั่นป่วนและเบ่งบานอีกครั้งอย่างน่าละอาย

“ถะ ถอย ออกไปก่อนได้ไหมคะอาจารย์”

เขาจ้องมองหล่อนนิ่งมือหนาดันแว่นตาเล็กน้อย

“ครูว่าอย่างเธอคงต้องสอนกันอย่างใกล้ชิดเลยล่ะคุณเคียวโกะ เพราะโจทย์ข้อนี้ไม่ได้ยากนักแต่คุณก็กลับทำไม่ได้”

หล่อนหน้าแดงก่ำไม่รู้ว่าเพราะอับอายเพื่อนร่วมชั้นหรือเพราะความร้อนจัดของร่างกายที่มันเบ่งบานจนคัดหน้าอกไปหมด

“ฉันทำได้แต่...ตะ แต่”

ชายหนุ่มจ้องมองหล่อนนิ่งงันอย่างรอคอยคำตอบ

“แต่อะไรหรือครับ”

“อาจารย์ช่วยถอยออกไปหน่อยได้ไหมคะฉันไม่มีสมาธิ”

“ถ้าอย่างนั้นเลิกเรียนแล้วคุณไปหาผมที่ห้องพักครูด้วยล่ะกันเพราะผลการเรียนของคุณมันเข้าขั้นวิกฤตจนบารมีของพ่อคุณก็อาจช่วยไม่ได้”

“เท็ตสึยะ !!”

หล่อนเม้มปากแน่นสนิท เสียงซุบซิบนินทาหล่อนดังแซ่ด เพราะแน่นอนว่าไม่มีใครกล้าตำหนิหล่อนมาก่อน หน้างามชาวาบไปด้วยความอับอาย

กิ๊งก๊อง กิ๊งก๊อง เสียงของออดดังขึ้นเพื่อแสดงให้รู้ว่าหมดชั่วโมงเรียนในคาบนั้นแล้ว

“เอาล่ะทุกคนวันนี้พอแค่นี้ก่อน ส่วนคุณเคียวโกะเก็บสมุดของเพื่อนๆ แล้วตามผมมาที่ห้องพักครู”

หล่อนจ้องเขาเขม็งราวกับจะกินเลือดเนื้อ นี่เขาจะตามราวีหล่อนไปถึงไหนกัน

“ไม่...มันไม่ใช่หน้าที่ฉัน”

เขาแค่นยิ้มมุมปากพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่พอได้ยินเพียงสองคน

“เธอคงกลัวฉัน ถูกไหมเคียวจัง”

หล่อนหันขวับมองเขาทันทีแต่พ่อคุณก็ทำสีหน้าราบเรียบเป็นปกติพร้อมกับเดินจากไปด้วยมาดของอาจารย์ผู้แสนดี

“เคียวจังเธอมีเรื่องอะไรกับอาจารย์เท็ตสึยะหรือ”

คำถามของเพื่อนทำให้มือบางที่กำลังจับช้อนกินข้าวชะงักค้างกลางอากาศ ไปชั่วครู่ก่อนจะตักอาหารเข้าปากเพื่อกลบเกลื่อน

“เปล่าเสียหน่อย”

“แต่เธอดูแปลกไปตั้งแต่วันนั้น วันที่เข้าไปในห้องพักครูครั้งก่อน”

ใช่...เพื่อนของหล่อนเดาถูกแล้ว เพราะตั้งแต่นั้นมาหล่อนก็พยายามที่จะหลบหน้าเขาอยู่ตลอดแต่เหมือนโชคชะตาไม่เข้าข้างเอาเสียเลย

“ฉันรู้นะเคียวจัง....”

หล่อนเบิกตากว้างทันที “รู้อะไรหรือข้าวหอม”

“รู้ว่าเธอไม่ถูกกับอาจารย์น่ะสิ แต่อย่าคิดมากไปนะเพราะเทอมหน้าคนที่สอนวิชาคณิตศาสตร์ห้องเราน่ะก็ไม่ใช่อาจารย์เท็ตสึยะแล้วนะ”

“จริงหรือข้าวหอม”

“จริงสิเคียวจัง ฉันจะโกหกเธอทำไมล่ะจ๊ะ”

เสมือนยกภูเขาออกจากอกเพราะมันอีกแค่ไม่กี่วันเท่านั้นก็จะหมดเทอม

“น้องเคียวโกะครับ น้องเคียวโกะ !”

หล่อนทั้งคู่หันหลังกลับไปมองตามเสียงเรียกจากด้านหลัง

“มีอะไรหรือเปล่าคะ”

คนตรงหน้ายิ้มกริ่มก่อนจะยื่นเอกสารส่งให้ทั้งข้าวหอมและเด็กสาวที่ตนหมายปอง

“พอดีว่าชมรมเราเปิดรับสมัครคนน่ะครับแล้วพวกน้องๆ เองก็ต้องหาชมรมอยู่แล้ว พี่ก็เลยเอาชมรมถ่ายภาพมานำเสนอครับ”

เคียวโกะมองกระดาษตรงหน้าก่อนจะส่งมันคืนเจ้าของทันที

“เอาไว้ก่อนนะคะเคียวโกะยังไม่รู้เลยว่าจะเข้าชมรมอะไร”

ความจริงแล้วเป็นเพราะตอนนี้ในหัวมันมีแต่เรื่องของญาติผู้พี่อย่างเท็ตสึยะ ยาชิตะ ต่างหาก เพียงแค่คิดถึงเขาร่างกายมันก็ตอบสนองร้อนวาบอย่างน่าใจหาย

“เคียวจังน่าสนใจดีออก ดูนี่สิ...”

ข้าวหอมชักชวนเพื่อนให้ดู ดวงตาของเพื่อนสาวเป็นประกายในขณะที่หล่อนนั้นไม่เห็นว่ามันจะน่าสนใจตรงไหน

“ไม่เอาอ่ะข้าวหอมฉันไม่ได้ชอบถ่ายรูป”

“แต่เคียวจังเราต้องมีชมรมนะ ถ้าคะแนนสอบดีแต่ไม่มีคะแนนจากชมรมมันจะฉุดเกรดเฉลี่ยมากเลยนะรู้ไหม”

รุ่นพี่ที่ยืนอยู่อย่างฮัทสึชิรีบฉวยโอกาสนี้พูดทันที

“ถ้าอยู่ชมรมพี่เข้าร่วมกิจกรรมตามตารางก็ไม่มีปัญหาเรื่องของคะแนนที่ได้นะครับเผลอๆ จะช่วยดึงเกรดวิชาอื่นๆ ให้กับน้องด้วยนะครับ”

“เคียวโกะ นะๆ ข้าวหอมว่าดีน่าสนใจ ข้าวหอมอยากเรียนถ่ายรูปเอาไว้ไปถ่าย”

เพื่อนสาวยิ้มกริ่มยืนบิดตัวไปมา ซึ่งคนรอฟังอย่างหล่อนรู้ทันทีว่า...

“ถ่ายคุณโทคิน่ะ”

อืม ทายถูกเผงเลย หล่อนคิดภายในอกก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เพราะเริ่มรู้สึกใจอ่อนกับเพื่อนซี้ที่ตื้อไม่เลิก

“นะ นะ นะ เคียวจัง”

“แต่ฉันไม่ชอบถ่ายรูปน่ะสิ”

“ไม่ชอบถ่ายรูปก็มาเป็นนางแบบก็ได้ครับ”

ฮัทสึชิยิ้มกว้างปากแทบฉีกไปถึงหู

หล่อนหันมามองหน้ารุ่นพี่กับเพื่อนสนิทสลับไปมาก่อนจะตอบตกลงอย่างเอือมระอา

“โอเค เข้าก็เข้าเพราะเธอเลยนะข้าวหอมฉันถึงยอมเนี่ย”

“น่ารักที่สุดเลยเคียวจังเนี่ย”

ข้าวหอมคว้าเพื่อนเข้ามากอด ในขณะที่ฮัทสึชิพูดออกมาลอยๆ แต่พอให้ได้ยินแบบแผ่วเบา

“ครับน่ารักที่สุด”

“ว่าไงนะคะพี่”

เคียวโกะหันมาถาม

“อ่อนี่ครับเอกสาร กรอกตรงหน้าให้เรียบร้อยเลยนะครับแล้วก็ส่งคืนให้พี่ได้เลย ถ้ามีอะไรสงสัยก็เบอร์โทรข้างล่างนี้”

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ”