บทที่ 4 หาทางเอาตัวรอด 1

หลังจากภูผาเดินไปส่งคุณหญิงบานชื่นและชมพริ้งตามคำบอกกล่าวของคุณหญิงวิมลแล้ว ร่างสูงรีบเดินเข้ามาในตัวบ้านด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะเดินเข้ามาหามารดาที่นั่งดูทีวีอย่างสบายใจ โดยไม่สนใจสีหน้าท่าทางไม่พอใจของลูกชายแม้แต่น้อย

"ทำไมคุณแม่ไม่ปรึกษาผมก่อนครับ! "ภูผาโกรธจนเลือดขึ้นหน้า ที่ตัวเองถูกมารดาจับคลุมถุงชนอย่างไม่ทันตั้งตัว

"ทำไมต้องปรึกษา...ถ้าปรึกษาภูก็ไม่แต่งน่ะสิ"คุณหญิงวิมลตอบด้วยท่าทางไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรทั้งสิ้น

"ยังไงผมก็ไม่แต่ง! ผมไม่ได้รักชมพริ้งสักหน่อย"ภูผายังยืนยันคำเดิม เพราะเขายังอยากใช้ชีวิตโสดต่อไป

"แต่งๆ ไปเดี๋ยวก็รักกันเองเชื่อแม่"

"ยังไงผมก็ไม่มีวันรักใครได้แน่! เพราะผม...."ภูผาไม่กล้าเอ่ยต่อ คุณหญิงวิมลมองอย่างรู้ทัน ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าลูกชายเธอยังรักโรสรินทร์ไม่เคยเปลี่ยน ก็เพราะอย่างนี้ไง เธอจึงต้องเอาชมพริ้งมาทำให้ลูกชายเธอลืมโรสรินทร์ให้ได้สักที

"เลิกบ้าได้แล้วตาภู! หนูโรสเขาแต่งงานมีลูกมีสามีไปแล้ว จะไปหวังอะไรจากเขาอีก! "คุณหญิงวิมลพูดขึ้นอย่างเหลืออด ลูกชายเธอเอาแต่จมปลักอยู่กับอดีต จนไม่ยอมเปิดใจรับใครเข้ามา เธอจึงจำเป็นต้องใช้วิธีนี้

"ผม..."ผู้เป็นแม่พูดขึ้นมาอย่างจี้จุด จนภูผาสะอึกพูดต่อไปไม่ได้

"ที่แม่อยากให้ภูแต่งงานก็เพราะแม่ไม่อยากให้ภูจมปลักอยู่แต่กับอดีต แม่อยากเห็นภูมีความสุขสักที"

"ทุกวันนี้ผมก็มีความสุขดี ไม่จำเป็นต้องแต่งงาน ผมก็อยู่คนเดียวได้ครับ"

เมื่อเห็นภูผายังดื้อดึงปฏิเสธ คุณหญิงวิมลก็ยิ่งโกรธหนักขึ้นไปอีก นี่ลูกชายตัวดีกล้าขัดความหวังดีของเธออย่างนั้นเหรอ

"ถึงภูจะไม่อยากแต่งก็ตาม! แต่ภูก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธอยู่ดี เพราะแม่ได้ลั่นวาจาออกไปแล้ว อีกสองอาทิตย์เตรียมตัวหมั้นได้เลย! "คุณหญิงวิมลพูดออกมาอย่างไม่ถามความคิดเห็นเขาเลยสักนิด ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินขึ้นบันไดไปด้วยอารมณ์โกรธจัด

"คุณแม่อย่าพึ่งเดินหนีสิครับ ผมยังไม่ได้ตอบตกลงเลยด้วยซ้ำ! "ภูผาตะโกนตามหลังมารดาอย่างบ้าคลั่ง ยังไงเขาก็ไม่ยอมแต่งเด็ดขาด

เขาต้องหาวิธีมาทำให้มารดาล้มเลิกความคิดนี้ให้ได้ แล้ววิธีไหนล่ะ? ที่จะทำให้ไม่ต้องแต่งงานกับชมพริ้ง ตอนนี้สมองเขาตื้อไปหมดทุกทางแล้ว

"คิดให้ออกสิวะไอ้ภู! "ภูผาเดินวนรอบห้องรับแขกไปมาอย่างหัวเสีย คิดยังไงก็คิดไม่ออกสักที ไม่รู้จะหาวิธีไหนมาหักล้างมารดาได้สำเร็จ

ภูผาใช้สมองคิดประมวลผลอย่างหนักหน่วง จู่ๆ ความคิดหนึ่งก็วิ่งเข้ามาในหัว...

"ใช่ต้องหาแฟน! "ร่างแกร่งจึงหยุดเดินทันที เพราะคิดหาวิธีเอาตัวรอดได้แล้ว

ใช่! ต้องรีบหาแฟนปลอมๆ มาตบตามารดาให้เร็วที่สุด เพื่อที่จะไม่ได้แต่งงาน ว่าแต่จะหาใครดีล่ะ เขายิ่งไม่ค่อยสนิทกับผู้หญิงด้วยสิ จะมีก็แต่...ปรางค์สิตา แต่ถ้าเอาปรางค์สิตามาแม่เขาคงไม่เชื่ออย่างแน่นอน เพราะปรางค์สิตาเป็นเพื่อนสนิทเขามาตั้งแต่เด็กๆ

ภูผาพยายามนึกว่าเขาสนิทกับผู้หญิงคนไหนอีกและต้องเป็นคนที่แม่เขาไม่รู้จักด้วย ร่างสูงเริ่มใช้สมองคิดอีกครั้ง จู่ๆ ใบหน้าของหญิงสาวอีกคนก็ลอยเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็วทันใจ

"ไอรดา!! "ภูผาเอ่ยชื่อไอรดาออกมาเสียงดัง ไอรดานี่แหละเหมาะสุดแล้ว เพราะมารดาของเขาน่าจะยังไม่รู้จักเธอ ว่าแต่เขาจะติดต่อเธอได้ยังไงกัน เบอร์โทรก็ไม่มี หรือว่า...เขาต้องโทรไปขอเบอร์ไอรดาจากโรสรินทร์