บทที่ 5 หาทางเอาตัวรอด 2

เมื่อภูผาคิดหาวิธีเอาตัวรอดได้แล้ว ร่างสูงก็มุ่งตรงมาที่ห้องนอนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ เพราะต้องฝืนใจคุยกับโรสรินทร์อีกครั้ง

ไม่รอช้ามือแกร่งรีบกดโทรศัพท์ต่อสายไปหาโรสรินทร์ทันที...

'ฮัลโหลค่ะพี่ภู มีอะไรรึเปล่าคะ'

ไม่ถึงเสี้ยววินาที เสียงหวานในสายก็เอื้อนเอ่ยออกมา ภูผาถึงกับใจเต้นโครมคราม เมื่อได้ยินเสียงเธออีกครั้ง หลังจากที่ไม่ได้คุยกันมาตั้งสามปี

“เอ่อโรส...คือพี่...พี่แค่จะโทรมาขอเบอร์คุณเอ่อ...ไอรดาน่ะ” ภูผารวบรวมสติให้ได้มากที่สุด ก่อนจะกลั้นใจพูดชื่อไอรดาออกไป

'โธ่โรสก็นึกว่าอะไรซะอีก...ฮั่นแน่~คิดอะไรกับยัยดารึเปล่าถึงโทรมาขอเบอร์กันอย่างนี้เนี้ย~'เมื่อโรสรินทร์รู้จุดประสงค์การโทรมาของภูผาก็รีบเอ่ยแซว

“ปะ...เปล่าพี่แค่มีเรื่องขอร้องให้เธอช่วยนิดหน่อยเท่านั้นเอง” ยิ่งได้ยินเสียงหวานพร่ำเอ่ยออกมาเรื่อยๆ ภูผาก็ยิ่งทำใจยากลำบาก

'ฮ่าๆ โอเคๆ เดี๋ยวโรสหาให้ก็ได้...091-245xxx'โรสรินทร์ไม่ได้เซ้าซี้ต่อ เพราะภูผาคงต้องการความช่วยเหลือจากเพื่อนเธอจริงๆ จึงบอกเบอร์ไอรดาไป

“ขอบคุณโรสมากนะ...งั้นพี่ไม่รบกวนแล้วดีกว่า...ฝันดีครับ” เมื่อได้สิ่งที่ต้องการแล้วภูผาจึงรีบกดตัดสายทันที ร่างสูงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจ เฮ้อ~เมื่อไรเขาจะลืมโรสรินทร์ได้สักที

ร่างแกร่งรีบสลัดความเศร้าออกจากหัว เพราะมันไม่ใช่เวลาที่จะมาเศร้าใจ ตอนนี้เขาต้องการความช่วยเหลือจากไอรดาเป็นที่สุด

ภูผาจึงรีบกดเบอร์โทรของไอรดาที่ได้จากโรสรินทร์เมื่อสักครู่อย่างเร็วไว...

ด้านไอรดาที่กำลังจะเข้านอน จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาเสียก่อน ร่างบางจึงยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์ที่หัวเตียง

"ใครโทรมาดึกดื่นป่านนี้? "ไอรดาก้มลงมองโทรศัพท์อย่างงุนงง ดึกป่านนี้ใครโทรมาหาเธอกัน แถมยังเป็นเบอร์แปลกอีกต่างหากจะรับดีมั้ยนะ

ร่างบางชั่งใจอยู่นาน จนในที่สุดก็กดรับสายไป

"ไอรดาพูดสายค่ะ..."

หลังจากที่รอเธอรับสายนานพอสมควร เมื่อได้ยินเสียงปลายสาย ปากหยักก็รีบเอ่ยตอบกลับอย่างรวดเร็ว

'เอ่อ...คุณดา...นี่ผมภูผานะ'

ปึก~

จู่ๆ โทรศัพท์ที่อยู่ในมือเรียวก็ร่วงหล่นลงมาอัตโนมัติ เมื่อรู้ว่าคนในสาย คือคนที่เธอเฝ้าถวิลหามาตลอดสามปี กำลังคุยกับเธออยู่ ณ ตอนนี้

ไอรดาชะงักค้างไปในพริบตา หัวใจดวงน้อยสั่นระรัวอย่างรุนแรง คำถามมากมายเริ่มผุดขึ้นมาในหัว เขาโทรมาหาเธอทำไม? แล้วเขาได้เบอร์เธอมาได้ยังไง?

เมื่อเสียงในสายขาดหายไป ภูผาก็เอ่ยเรียกชื่อเธออีกครั้ง

'คุณดา...คุณไอรดา...ยังอยู่ในสายรึเปล่า'เสียงของภูผาดังออกมาจากโทรศัพท์ ทำให้ไอรดาได้สติ แล้วจึงหันลงมามองมือถือที่หล่นลงมาอยู่ที่ตัก มันหล่นตั้งแต่ตอนไหนล่ะเนี่ย

ร่างบางรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก็เห็นภูผายังอยู่ในสาย เอาไงดีๆ จะคุยยังไงต่อดี ตอนนี้เธอแทบควบคุมสติเอาไว้ไม่อยู่

ไอรดาพยายามควบคุมร่างกายไม่ให้สั่นไหว ก่อนจะเอื้อนเอ่ยวาจาออกมาเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไร แต่อยากจะบอกเหลือเกิน ว่าข้างในใจตอนนี้...ยิ่งกว่าอยู่ในสนามรบเสียอีก

"คุณมีอะไรรึเปล่าถึงได้โทรมาหาฉัน..."ไอรดาพยายามนิ่งให้ได้มากที่สุด

"อ้าว~ผมก็นึกว่าคุณละเมอรับโทรศัพท์แล้วหลับไปแล้วซะอีก เห็นเงียบไปตั้งนานสองนาน~"เมื่อได้ยินเสียงหวานตอบกลับ ภูผาก็รีบเอ่ยกวนประสาทเธอเล็กๆ น้อยๆ เพราะรู้สึกอยากปะทะฝีปากกับเธอยังไงก็ไม่รู้ หลังจากไม่ได้เจอกันนาน

"ถ้าจะโทรมากวนประสาทกันล่ะก็...งั้นฉันวางนะ! "ความรู้สึกดีใจเมื่อครู่หายไปในพริบตา ทำไมภูผาชอบจิกกัดเธออยู่เรื่อย พูดดีๆ ก็ไม่ได้ คนเขาอุตส่าห์มีความรู้สึกดีๆ ให้ ชิส์~

"ฮ่าๆๆ ...เฮ้ยๆ อย่าพึ่งวางดิคุณ! ...ผมแค่อยากแกล้งคุณเล่นเฉยๆ ก็คนมันคิดถึงอ่ะ ไม่ได้ปะทะคารมกันมาตั้งสามปี"เสียงไอรดาแว้ดดังแหลมปี๊ด ทำให้ภูผาหัวเราะออกมาอย่างชอบใจหลังจากแกล้งเธอได้สำเร็จ วันนี้เขารู้สึกอารมณ์ดีกว่าทุกวันที่ผ่านมาเสียอีก

ตึกตักๆ คำว่า'คิดถึง'ทำให้หัวใจดวงน้อยค่อยๆ พองโตขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แก้มใสเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ อารมณ์โกรธเมื่อครู่หายเป็นปลิดทิ้ง ปากอวบอิ่มค่อยๆ ฉีกยิ้มออกมาอย่างระคนเขินอาย แต่ต้องทำนิ่งๆ เข้าไว้ให้ได้มากที่สุด เพราะภูผาน่าจะยังไม่รู้ว่าเธอแอบชอบเขา ก็ตอนนั้นเขาชิ่งหลับไปซะก่อน...

"มีอะไรก็รีบๆ พูดมาคนเค้าจะนอน..."

"เอ่อคือ...ผมมีเรื่องขอร้องให้คุณช่วยนิดหน่อย..." เมื่อรู้ว่ากำลังรบกวนความเป็นส่วนตัวของเธอ ภูผาก็รีบเปิดประเด็นทันที

"เรื่องอะไร? "คิ้วสวยขมวดเข้าหากันด้วยความงงงวย ขอความช่วยเหลืออะไรกัน?

"คุณดา~"เสียงปลายสายแข็งขึ้น จนภูผาต้องใช้เสียงอ่อนเข้าช่วย

"เรียกอยู่ได้...ตกลงฉันจะรู้มั้ยว่ามันเรื่องอะไรกันแน่! "ไอรดาชักเริ่มหมดความอดทน ก็ภูผาลีลาไม่ยอมพูดออกมาสักทีแล้วเธอจะรู้ได้ยังไงกัน

"เอ่อ...คุณมีใครแล้วหรือยัง..."

คำถามของภูผาเมื่อสักครู่วิ่งมากระทบโสตประสาทอย่างรวดเร็ว ตึกตักๆ หัวใจดวงน้อยเริ่มสั่นไหวอีกครั้ง ทำไมภูผาถึงถามเหมือนจะจีบเธออย่างไรอย่างนั้นหรือว่า...วันนั้นเขาไม่ได้หลับ?

"ยะ...ยังไม่มี คุณถามทำไม? "น้ำเสียงไอรดาสั่นจนภูผาสัมผัสได้ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร เพราะตอนนี้เธอยังไม่มีใคร งั้นทางสะดวกแล้วสิ

"คุณช่วยมาเป็นแฟน..."

ไอรดาได้ยินดังนั้นแทบลมจับ ร่างกายทุกส่วนแข็งทื่อไปหมด เธอไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย? ...ภูผาโทรมาขอเธอเป็นแฟนอย่างนั้นหรอ?

"เอ่อ...คุณช่วยมาเป็น 'แฟนกำมะลอ' ให้ผมที คือพอดีผมถูกคุณแม่จับคลุมถุงชน ผมไม่อยากแต่งงาน คุณช่วยผมหน่อยนะๆ คุณดาผมขอร้องล่ะ~"ภูผาอ้อนวอนสุดฤทธิ์

เพล้ง!

สิ่งที่วาดฝันไว้ต่างๆ นานา ดับสลายลงไปในทันที ไอรดารู้สึกเหมือนใบหน้าค่อยๆ ร้าวเป็นทางยาว

ช่วยเป็นแฟนกำมะลอเนี้ยนะ? เธอก็นึกว่าจะขอกันเป็นแฟนจริงๆ ซะอีก หนอย! ถ้าไม่มีเรื่องเดือดร้อนใจคงไม่นึกกันเลยล่ะสิ มันน่าน้อยใจนัก!

"ไม่!! "ไอรดาตอบกลับอย่างน้อยใจ

"โธ่~คุณดา...ถ้าคุณไม่ช่วยผมต้องแย่แน่ๆ "เสียงปฏิเสธของไอรดาทำให้ภูผาเริ่มคิดหนัก งานนี้มันไม่ง่ายซะแล้ว

"คุณไปหาคนอื่นเถอะ ฉันไม่สะดวก...แค่นี้นะฉันจะนอน! ..ติ๊ด! "ไอรดารีบกดตัดสายไปในทันที ก่อนจะล้มตัวลงนอนอย่างหัวเสีย

"ไอ้คนบ้า!! ชอบมาเล่นกับความรู้สึกอยู่เรื่อย! "ไอรดาระบายออกมาอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ เธอไม่น่าหลงระเริงไปกับคำพูดของเขาเลยด้วยซ้ำ น่าอายเสียจริง...

"ดะเดี๋ยว! อ้าวตัดสายไปซะแล้ว..เอาไงดีว่ะ? "เมื่อไอรดาไม่ยอมช่วย แล้วเขาจะทำยังไงต่อไปดีละทีนี้ ถ้าจะหาคนใหม่ก็ไม่มี เหลือเวลาอีกแค่สองอาทิตย์ซะด้วยสิ

"รู้แล้ว! ในเมื่อคุยทางโทรศัพท์ไม่ได้ผล...อย่างนี้ต้องลงไปคุยกันตัวต่อตัว~"ภูผายิ้มกรุ้มกริ่มออกมาทันที สงสัยคงต้องพักงานแล้วลงไปกรุงเทพฯ สักหน่อยแล้วล่ะ