บทที่ 2 คลุมถุงชน 1

ณ เรือนใหญ่แห่งไร่เคียงตะวัน

เรือนไทยหลังใหญ่ตั้งอยู่บนที่ราบสูง โอบล้อมไปด้วยภูเขาน้อยใหญ่สลับกันไปมา พืชพรรณไม้นานาชนิดถูกจัดสรรประดับประดาให้ดูร่มรื่นและเป็นธรรมชาติ

เสียงรถยนต์แล่นเข้ามาภายในเรือนใหญ่ สองแม่ลูกก้าวขาลงจากรถด้วยความตื่นเต้น วันนี้คุณหญิงวิมลชวนมาคุยเรื่องอะไรสักอย่าง แต่ถามเท่าไรก็ไม่ยอมบอกเพราะอยากให้ทั้งสองมาฟังเองที่ไร่จะดีกว่า

"คุณหญิงบานชื่นคุณหนูชมพริ้งสวัสดีเจ้า แม่เลี้ยงรออยู่ห้องรับแขกละเน้อ ตามนวลมาเลยน่ะเจ้า"ตองนวลคนรับใช้ในบ้านที่ได้รับคำสั่งจากคุณหญิงวิมลให้มาเรียกสองแม่ลูกเข้าไปพบ

ภายในห้องรับแขกคุณหญิงวิมลนั่งอ่านนิตยสารอย่างผ่อนคลาย เมื่อรู้ว่าทั้งสองมาถึงแล้วก็ระบายยิ้มออกมาทันที

"คุณป้าสวัสดีค่ะ"สาวสวยชมพริ้งที่มีท่าทางน่ารักแบ๊วๆ ใสๆ รีบยกมือไหว้อย่างรู้งาน

"สวัสดีจ้ะหนูพริ้ง"คุณหญิงวิมลมองหน้าหลานสาวอย่างรักใคร่ กิริยาท่าทางอ่อนน้อมถ่อมตนอย่างนี้เหมาะที่จะมาเป็นลูกสะใภ้เธอเสียจริง

"พอคุณพี่เรียกปุ๊บน้องก็รีบมาปั๊บเลยนะคะ"คุณหญิงบานชื่นจีบปากจีบคออย่างรู้งานเช่นกัน ก่อนจะเดินจูงมือลูกสาวมานั่งด้วยกัน

"ที่พี่เรียกคุณน้องมาวันนี้ก็เพราะอยากจะสู่ขอหนูพริ้งให้ตาภู..."

พอสิ้นสุดถ้อยคำของคุณหญิงวิมลเท่านั้นแหละ ชมพริ้งแทบเก็บอาการเอาไว้ไม่อยู่ เธออยากจะกรี๊ดออกมาดังๆ แต่ต้องทำเรียบร้อยเข้าไว้ เพื่อให้ผู้ใหญ่รู้สึกเอ็นดู เธอคือผู้โชคดีที่ได้แต่งงานกับภูผาเหรอนี่ มันเป็นความฝันของสาวๆ ในจังหวัดเลยก็ว่าได้ ที่อยากจะเป็นเจ้าสาวของพ่อเลี้ยงสุดหล่อแห่งไร่เคียงตะวันกันทั้งนั้น ในที่สุดเธอก็ได้ตำแหน่งนี้มา

"คะ..คุณพี่พูดจริงหรอคะ! "คุณหญิงบานชื่นก็ตกใจไม่ต่างกัน นี่เธอจะได้เป็นดองกับไร่เคียงตะวันแล้วจริงๆ ใช่มั้ย ต่อไปไปไหนมาไหนต้องมีคนอิจฉากันเป็นระนาวแน่

"จริงจ้ะ...มันถึงเวลาสักที ตาภูก็ไม่น่าจะมีใครนะเพราะวันๆ เอาแต่ทุ่มเทกับงานอยู่ในไร่อย่างเดียว...พี่เห็นแล้วก็สลดใจ มีลูกชายคนเดียวแท้ๆ แต่ไม่คิดจะสร้างครอบครัวกับเขาเลย...พี่จึงต้องหาให้เองเลยดีกว่าเพราะถ้ารอให้ตาภูหาเอง มีหวังพี่ตายก่อนพอดี"คุณหญิงวิมลพูดออกมาตามความจริง

ตั้งแต่ภูผาผิดหวังจากโรสรินทร์ วันๆ เธอก็เห็นลูกชายเอาแต่ขลุกอยู่กับงานในไร่ ไม่เห็นเหลียวแลสาวที่ไหนเลย เธอเห็นแล้วก็สงสาร จึงต้องหาคนมาดูแลหัวใจให้ลูกตัวเอง และเธอก็ได้เลือกคนที่เหมาะสมที่สุดแล้วก็คือชมพริ้ง

"ในที่สุดเราก็ได้เป็นดองกันสักทีเเล้วนะคะคุณพี่...น้องรู้สึกดีใจม๊ากมาก~"

"พี่ก็ดีใจจ้ะ...ว่าแต่หนูพริ้งไม่มีปัญหาอะไรใช่มั้ยลูก"คุณหญิงวิมลเห็นว่าที่ลูกสะใภ้นั่งนิ่งผิดปกติ เลยกลัวว่าเธอจะไม่อยากแต่ง

"พริ้งไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้วล่ะค่ะคุณป้า"ชมพริ้งตอบออกมาอย่างสุภาพเรียบร้อย จนผู้เป็นแม่ปลื้มปริ่มที่ลูกสาวสุดสวยรู้จักประจบเป็นกับเขาด้วย

"ถ้าหนูพริ้งไม่มีปัญหาอะไร ตอนนี้ก็เหลือแค่ตาภู งั้นคุณน้องกับหนูพริ้งอยู่ทานข้าวเย็นที่นี่ก่อนนะ เราจะได้ตกลงกันต่อ..."

สองแม่ลูกหันมาส่งยิ้มให้กัน ชมพริ้งแทบเก็บอาการเขินเอาไว้ไม่ไหว เพราะอีกหน่อยจะได้เห็นหน้าภูผาแล้ว....