เสน่หามาเฟียเถื่อน บทที่ 9 ทิ้งรอย

ความนุ่มนิ่มของริมฝีปากหยักหนาแตะลงบนเรียวปากเล็ก ดวงตากลมโตเบิกกว้างอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่จะค่อยๆ ปิดเปลือกตาลงช้าๆ นิ้วโป้งแกร่งลูบแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา

ชายหนุ่มกดจูบค้างไว้ไม่นานสักเท่าไหร่ ก่อนที่เขาจะละริมฝีปากหยักหนาออกมา เพื่อดูท่าทีของหญิงสาวก่อน เมื่อเห็นว่าหญิงสาวไม่ได้ขัดขืน ชายหนุ่มจึงฉกจูบลงบนเรียวปากเล็กอีกครั้ง

ลิ้นร้ายเริ่มแทรกเข้าไปในอุ้งปากเล็ก และตวัดรัวเกี่ยวกันพันกับลิ้นเล็กอย่างละเมียดละไม ลมหายใจร้อนเป่าลดใบหน้าสวยสด ความปรารถนาของชายหนุ่มเพิ่มทวีคูณมากขึ้นเรื่อยๆ จากสัมผัสที่แผ่วเบาและอ่อนโยนในก่อนหน้านี้ เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นจูบที่ร้อนระอุ

วินเซนต์กดจูบแนบชิดกับเรียวปากเล็กมากขึ้น ลิ้นร้อนตวัดรัวเกี่ยวพันในปากเล็ก ไกอาปล่อยให้ชายหนุ่มตวัดรัวลิ้นร้าย ใจดวงน้อยเต้นโครมครามพร้อมกับความรู้สึกที่เหมือนกับว่ามีผีเสื้อบินวนอยู่ในท้องของเธอนับพันตัว

วิวของเมืองอิตาลีที่มีแสงไฟสลัวๆ ของตัวอาคารตึกและตามท้องถนน ทำให้บรรยากาศรอบๆ รถคันหรูในวันนี้ดูอบอุ่น มีเสน่ห์ และชวนหลงใหล

มือหนาเริ่มอยู่ไม่สุข เขาลูบไล้ต้นขาขาวเนียนที่โผล่พ้นกระโปรงสั้นออกมาพร้อมกับออกแรงบีบขยำต้นขาแรงขึ้นเรื่อยๆ ร่างอรชรไม่สามารถควบคุมจังหวะการหายใจของตัวเองได้ในตอนนี้

เป็นเวลาหลายนาทีที่ชายหนุ่มตวัดรัวลิ้นร้ายอยู่ในอุ้งปากคนตัวเล็ก เมื่อชายหนุ่มพอใจ เขาจึงผละเรียวปากหยักหนาออกอย่างช้าๆ และพรมจูบไปตามแก้มเนียน ตามมาด้วยลำคอระหง เขาจูบซับลำคอขาวผ่องซ้ำๆ พร้อมกับมือหนาที่ขยับขึ้นมาหาอกอวบอิ่ม

วินเซนต์ใช้นิ้วโป้งของมือข้างที่จับประคองใบหน้าหญิงสาวอยู่ไกล่เกลี่ยไปตามเรียวปากล่างของเธอ ก่อนที่เขาจะตั้งใจดูดและขบเม้มลำคอขาวผ่องจนเกิดรอยแดงขึ้น เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เขาบีบขยำอกอวบอิ่มผ่านชุดของเธออย่างแรงเช่นกัน

“อ๊ะ! พี่วินเซนต์” แรงขบเม้มที่ลำคอกับแรงบีบเคล้นตรงเต้าสวย ทำให้ไกอาได้สติขึ้นมาเล็กน้อย เสียงหวานร้องขึ้นมาพร้อมกับร่างอรชรที่สะดุ้งเล็กน้อย

วินเซนต์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะหยุดการกระทำของตัวเองลง และเลื่อนใบหน้าหล่อเหลาออกมาจากลำคอระหงอย่างอ้อยอิ่ง

“พี่ขอโทษ” เสียงทุ้มบอกกล่าวหญิงสาวอย่างแผ่วเบา แต่มือแกร่งอีกข้างยังคงประคองใบหน้ารูปไข่ของหญิงสาวเอาไว้อยู่

“พี่…ห้ามตัวเองไม่ได้” ชายหนุ่มเอ่ยต่อ สายตาของเขาเลื่อนไปสังเกตเห็นว่าลำคอของเธอเป็นรอยจ้ำสีแดงขึ้นมาอย่างชัดเจน ขนาดเขายังไม่ได้ทำอะไรรุนแรงกับเธอเลยนะ แค่เขาดูดแค่นิดเดียว เขาไม่คิดว่าผิวของเธอจะเป็นรอยได้ง่ายขนาดนี้

“ไม่เป็นไรค่ะ” ไกอาลอบกลืนน้ำลายลงคอเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะตอบกลับชายหนุ่ม

“พี่ขอจูบอีกครั้งได้ไหมครับ…แค่จูบ” ริมฝีปากหนักยังคงคลอเคลียอยู่ใกล้ๆ ใบหน้าของหญิงสาว ไกอาครุ่นคิดอยู่ชั่วขณะ แต่เธอก็พยักหน้าให้ชายหนุ่มเบาๆ

เมื่อเห็นว่าหญิงสาวอนุญาตแล้ว เรียวปากหยักจึงแตะลงบนปากสีชมพูระเรื่อของเธออีกครั้งพร้อมกับแทรกลิ้นเข้าไปกวาดต้อนช่วงชิงความหอมหวานของเรียวปากเล็ก

“อืออ” เสียงหวานครางต่ำอยู่ในลำคอ เมื่อลิ้นร้อนตวัดรัวอยู่ในปากเล็กอย่างหนักหน่วง ไกอารู้สึกเหมือนตัวเองถูกสูบวิญญาณออกไป เธออ่อนระทวยไปทั้งตัว

เมื่อชายหนุ่มจูบหญิงสาวจนพึงพอใจแล้ว เขาละเรียวปากหยักออกช้าๆ ก่อนที่จุมพิตลงไปอีกหนึ่งครั้ง คำพูดทุกคำของเธอถูกกลืนลงคอไปหมดเลย ในตอนนี้เธอไม่รู้ว่าตัวเองควรจะพูดหรือทำตัวอย่างไรดี เนื่องจากก่อนหน้านี้สถานะของวินเซนต์คือเพื่อนของพี่ชาย แต่ทว่าในตอนนี้…มันกลับต่างออกไปแล้ว

วินเซนต์พาไกอาไปเดินเล่นชมเมืองอีกนิดหน่อย ก่อนที่เขาจะขับรถมาส่งเธอที่โรงแรม หญิงสาวเงียบลงจากเดิมเล็กน้อยเพราะความเขินอาย แต่ชายหนุ่มก็พยายามชวนเธอคุยอยู่ตลอดเวลา

“ฝันดีนะครับ ไว้พี่โทรหานะ” เสียงทุ้มบอกกล่าวหญิงสาว เมื่อรถคันหรูจอดสนิทลงหน้าโรงแรมที่เธอพักเรียบร้อยแล้ว

“ขับรถกลับดีๆ นะคะ ฝันดีค่ะ”

“ฝันดีครับ” สิ้นเสียงชายหนุ่ม ไกอาปลดเข็มขัดออกและเปิดประตูรถ เธอลงจากรถอย่างช้าๆ เมื่อหญิงสาวเดินเข้าไปในโรงแรมแล้ว ชายหนุ่มจึงขับเคลื่อนรถคันหรูออกจากหน้าโรงแรมไป