เสน่หามาเฟียเถื่อน บทที่ 8 ของขวัญ2

ข้อความ

ไกอา : เดินเล่นแถวโคลอสเซียมนี่แหละค่ะ

วินเซนต์ : ตอนทุ่มหนึ่งพี่ไปรับได้ไหม

ไกอา : รับไปไหนคะ?

วินเซนต์ : พี่อยากพาเราไปดูที่ที่หนึ่งก่อนที่เราจะกลับนะ แค่เราสองคน

ไกอา : ได้ค่ะ

วินเซนต์ : เจอกันนะครับ

ไกอาแอบอมยิ้มออกมาอย่างลืมตัว ทำให้เพื่อนทั้งสองคนลอบสังเกตท่าทีของไกอา

“เบื่อคนมีความรัก” เซบาสเตียน

“ไม่ใช่สักหน่อย”

“แกดูหน้าตัวเองตอนนี้สิ หน้าแดงไปหมดแล้ว”

“พอแล้วแก เลิกแซวเพื่อนได้แล้ว” อลิซเอ่ยแทรกขึ้นมา เพราะเห็นว่าไกอาเริ่มจะหน้าแดงเป็นลูกตำลึงแล้ว ถ้าเธอไม่พูดอะไรเลย เดี๋ยวเซบาสเตียนก็แซวจนเพื่อนสาวของเธอต้องมุดโต๊ะหนีแล้วล่ะ

ไกอาแกล้งทำเป็นไม่สนใจเซบาสเตียนอีกต่อไป เธอนั่งกดโทรศัพท์เล่นอยู่สักพัก ซึ่งในเวลาต่อมา อาหารที่พวกเธอสั่งก็ทยอยมาเสิร์ฟ ทั้งสามคนจึงลงมือทานอาหารเช้ากันด้วยอย่างเงียบๆ

เมื่อทานอาหารเสร็จแล้ว เซบาสเตียนเดินนำเพื่อนสาวมาแถวโคลอสเซียมที่มีผู้คนเดินไปเดินมาเต็มไปหมด เพราะทุกคนที่มาท่องเที่ยวที่นี่ก็หวังจะได้รูปตรงนี้

เซบาสเตียนเห็นช่องว่างที่จะเข้าไปแล้ว เขาจึงหันหลังกลับมาหาไกอากับอลิซ และยื่นโทรศัพท์ให้อลิซทันที

“ถ่ายรูปให้หน่อย” หนุ่มหล่อบอกกล่าวอลิซ

“เอามา เดี๋ยวฉันถ่ายให้” ไกอาเอ่ยต่อ มือหนาจึงยื่นโทรศัพท์มาให้ไกอาแทน

“เอาสวยๆ เลยนะ”

“สวยแน่นอนค่ะ ไม่ต้องห่วง” มือบางรับโทรศัพท์เครื่องหรูของเพื่อนมาถือเอาไว้ เซบาสเตียนจึงรีบหันหลังกลับไปเพื่อที่จะหาจุดถ่ายรูปที่เหมาะเจาะกับตัวเองทันที

“แกถ่ายด้วยไหม เอาโทรศัพท์มาสิ เดี๋ยวถ่ายคุณชายเขาเสร็จแล้วจะถ่ายให้ต่อ” ไกอาเอ่ยถามอลิซ

“ได้เหรอ” อลิซยิ้มกว้างออกมา

“ได้สิ เอามาๆ” สิ้นเสียงไกอา อลิซจึงยื่นโทรศัพท์ไปให้ไกอาถือเอาไว้ และเดินไปหาที่ยืนรออย่างเชื่องช้า

ไกอาเริ่มถ่ายรูปให้เซบาสเตียนพร้อมกับบอกให้เพื่อนเปลี่ยนท่าไปมาอยู่เกือบสิบนาที จากนั้นหญิงสาวก็ถ่ายรูปให้อลิซต่อ

เมื่อถ่ายรูปให้ทั้งสองคนเสร็จเรียบร้อยแล้ว กลุ่มเพื่อนพากันเดินเที่ยวไปเรื่อยๆ ต่อ เพราะเนื่องจากว่าเมื่อวานเซบาสเตียนไม่อยู่ วันนี้หนุ่มหล่อของกลุ่มจึงอยากจะเที่ยวกับเพื่อนสาวเสียหน่อย

เวลาผ่านพ้นไป จนกระทั่งถึงเวลานัดกับวินเซนต์ อลิซกับเซบาสเตียนไปทานมื้อเย็นกับสองคน ส่วนไกอากลับมาที่โรงแรมเพื่อเปลี่ยนชุด และรอชายหนุ่มอยู่ที่โรงแรม ซึ่งรอไม่นาน วินเซนต์มาถึงหน้าโรงแรมและส่งข้อความมาหาเธอ

ไกอาสวมเสื้อเกาะอกสีขาวกับกระโปรงทรงเอสั้นสีดำ และคุมทับด้วยเสื้อเบลเซอร์สีดำพร้อมกับกระเป๋าสะพายไหล่สีดำเข้าคู่กัน ร่างอรชรเดินออกมาหน้าโรงแรม ก็พบกับชายหนุ่มที่ยืนพิงรถคันหรูรอเธออยู่

วินเซนต์เดินอ้อมไปเปิดประตูรถฝั่งข้างคนขับให้หญิงสาว ไกอาจึงเอ่ยขอบคุณและขึ้นรถไปด้วยใบหน้าที่อิ่มเอม ก่อนที่ชายหนุ่มจะปิดประตูรถ แล้วตามขึ้นมานั่งฝั่งคนขับรถ จากนั้นเขาค่อยๆ ขับเคลื่อนรถคันหรูออกมาจากหน้าโรงแรมอย่างช้าๆ

เสียงทุ้มเอ่ยถามหญิงสาวมาตลอดทางว่าวันนี้เธอไปเที่ยวที่ไหนกับเพื่อนๆ มาบ้าง ซึ่งมันทำให้ไกอารู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก เพราะมันดูเหมือนกับว่าวินเซนต์ดูใส่ใจเธอมากเป็นพิเศษ

รถคันหรูขับเคลื่อนมาเรื่อยๆ จนกระทั่งชายหนุ่มมาจอดรถที่ข้างถนน ซึ่งตามสองข้างทางมีรูปปั้นเจ้าเทพกรีกอยู่ให้เห็นแทบจะทุกพื้นที่ มือแกร่งหยิบกล่องสีดำที่เขาเอาแอบเอาไว้ในคราแรกขึ้นมาแล้วยื่นให้ไกอาทันที

“อะไรเหรอคะ” เสียงหวานเอ่ยถามด้วยใบหน้าและน้ำเสียงที่ดูสงสัยเล็กน้อย

“ของขวัญครับ” ชายหนุ่มตอบกลับพลางส่งยิ้มมาให้เธอ

“ให้เนื่องในโอกาสอะไรคะ”

“พี่อยากให้” สิ้นเสียงชายหนุ่ม ดวงตากลมโตสบตากับนัยน์ตาคมกริบอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่มือเล็กจะเลื่อนไปหยิบกล่องสีดำมาถือเอาไว้

“ขอบคุณนะคะ”

“เปิดดูสิ” สิ้นเสียงชายหนุ่ม ไกอาส่งยิ้มบางๆ ให้เขาและค่อยๆ เปิดแง้มกล่องสีดำออกอย่างช้าๆ ภายในกล่องเป็นสร้อยข้อมือที่ดูเรียบหรูและมีเพชรประดับอยู่ตรงกลางของสร้อยข้อมือ

“สวยไหม” เสียงทุ้มเอ่ยถาม

“สวยมากเลยค่ะ”

“พี่ใส่ให้นะ” มือแกร่งเอื้อมไปหยิบสร้อยข้อมือออกมาจากกล่องสีดำ ไกอาจึงวางกล่องลงไว้ตรงช่องว่างของ และยื่นเรียวแขนเล็กให้ชายหนุ่ม

วินเซนต์บรรจงสวมใส่สร้อยข้อมือให้หญิงสาวอย่างแผ่วเบา ดวงตาคมกริบลอบมองเสี้ยวหน้าของหญิงสาวที่มีเส้นผมลงมาคลอเคลียใบหน้าของเธออยู่เล็กน้อย ไกอามองจ้องที่ข้อมือของตัวเองอยู่ เธอจึงไม่รู้ตัวว่าตอนนี้ชายหนุ่มกำลังจับจ้องเธออยู่ด้วยสายตาที่เปล่งประกาย

“ไกอา…” เสียงทุ้มมีเสน่ห์เอ่ยเรียกหญิงสาว เมื่อเขาสวมสร้อยข้อมือให้เธอเสร็จสรรพแล้ว

ใบหน้าสวยสดจึงช้อนสายตาขึ้นมาสบตากับชายหนุ่ม ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้าหาเธอ มือแกร่งเลื่อนไปคว้าลำคอระหงมาประกบจูบลงบนเรียวปากเล็ก โดยที่หญิงสาวไม่ทันได้ตั้งตัว