เสน่หามาเฟียเถื่อน บทที่ 10 ทิ้งรอย2

คฤหาสน์ของวินเซนต์

ร่างกำยำเดินเข้ามาภายในคฤหาสน์สุดหรูที่ตั้งอยู่ในเมืองฟลอเรนซ์ ท่วงท่าการเดินของเขาสง่าผ่าเผยแต่ไม่แข็งกระด้าง ดูเป็นธรรมชาติ คฤหาสน์ของมาเฟียหนุ่มอยู่ห่างจากโรมประมาณเก้าสิบนาที คฤหาสน์ยุโรปสีครีมสไตล์นีโอคลาสสิกที่มีหลังคาสีน้ำเงิน ที่ตั้งตระหง่านท่ามกลางสวนเขียวชอุ่ม

ภายในคฤหาสน์เงียบสงัดราวกับว่าไม่มีคนอยู่ ทั้งๆ ที่ทุกพื้นที่มีทั้งสาวใช้และบอดี้การ์ดร่างกำยำอยู่เรียงรายกันอยู่แทบจะทุกพื้นที่ ทั้งภายในคฤหาสน์ และด้านนอก แต่เพราะชายหนุ่มไม่ชอบให้มีเสียงเอะอะโวยวาย เขาจึงไม่อนุญาตให้เหล่าคนใช้กับบอดี้การ์ดเสียงดังรบกวนเขาเด็ดขาด

ชายหนุ่มอยู่ที่นี่เพียงคนเดียวเท่านั้น เขาเสียพ่อแม่ไปหมดแล้ว ญาติผู้ใหญ่ก็ไม่มี ซึ่งต่อให้เขามีญาติผู้ใหญ่ เขาก็ไม่ได้สนใจใครทั้งนั้น เพราะเป็นตัวเขาเองที่ไต่เต้าและพยายามที่จะขึ้นมาอยู่บนจุดสูงสุดด้วยตัวเองทั้งสิ้น

“กลับมาแล้วครับนายท่าน” รุสโซ บอดี้การ์ดคนสนิทที่เป็นทั้งบอดี้การ์ดและเลขาประจำตัวของเจ้านายเอ่ยทักทายวินเซนต์ เมื่อเจ้านายเดินผ่านประตูเข้ามาแล้ว

“อือ” วินเซนต์ขานรับในลำคอด้วยใบหน้าที่ดูเรียบเฉยกับสายตาที่ดูเย็นชา ราวกับคนละคน…ไม่เหมือนกับตอนที่เขาอยู่กับไกอาเลยสักนิด

แต่นี่แหละคือตัวตนที่แท้จริงของเขา

“พรุ่งนี้นายจะให้ผมไปตรวจสอบสินค้าที่โกดังเองไหมครับนาย” คนสนิทเอ่ยถามต่อ

“เดี๋ยวกูไปตรวจสอบเอง”

“ครับ” รุสโซตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น สาวใช้ที่ยืนอยู่หน้าประตูคฤหาสน์ก้มหน้างุด ส่วนบอดี้การ์ดก็ยืนตัวตรงหน้านิ่งตามระเบียบที่เจ้าของคฤหาสน์ได้ตั้งเอาไว้

“พรุ่งนี้ให้คนไปตามดูไกอากับเพื่อนของเธอด้วย” เสียงทุ้มของวินเซนต์พูดต่อ

“ครับนาย” คนสนิทตอบกลับอย่างรู้งาน ในขณะที่วินเซนต์พาไกอากับเพื่อนไปเที่ยวเล่น วินเซนต์ให้คนสนิทไปทำงานแทนเขา แต่เหล่าบอดี้การ์ดของเขาคอยคุ้มกันเขาอยู่ห่างๆ และทำตัวกลมกลืนกับผู้คนราวกับนักท่องเที่ยวเพื่อไม่ให้พวกหญิงสาวจับได้

เนื่องจากวินเซนต์เป็นมาเฟียที่มีทั้งชื่อเสียงและอำนาจ ทำให้เขามีคนที่ไม่ประสงค์ดีอยู่รอบตัว การที่เขาไปเที่ยวเล่นอย่างเปิดเผยตัวตนแบบนั้น เขาจึงต้องมีการคุ้มกันที่แน่นหนามากกว่าเดิม แต่เพื่อแผนการที่เขาวางเอาไว้ เขาก็ต้องทำแบบนี้แหละ

ในคราแรกเขาคิดที่จะรวบหัวรวบหางเธอเลยทีเดียว แต่ดูจากอาการตื่นกลัวของเธอแล้ว เขาคิดว่าเธอคงจะยังไม่เคยผ่านผู้ชายมาก่อนอย่างแน่นอน วินเซนต์ไม่ได้นึกแปลกใจสักเท่าไหร่ เพราะพี่ชายของไกอา มันหวงน้องสาวมากๆ มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว

“คุณเล็ตตี้รออยู่ที่ห้องแล้วนะครับ” รุสโซบอกกล่าวกับเจ้านายต่อ

วินเซนต์จึงเดินปลีกตัวไปยังห้องหนึ่งที่อยู่ชั้นล่าง ซึ่งแน่นอนว่ามันไม่ใช่ห้องนอนของเขาอย่างแน่นอน เรียวขาแกร่งเดินมาจนถึงหน้าประตูห้องที่เขามักจะใช้เป็นประจำ บอดี้การ์ดที่ยืนอยู่หน้าห้องจึงเอื้อมมือไปเปิดประตูให้เจ้านายทันที

มาเฟียหนุ่มย่างกรายเข้าไปในห้องที่มีไฟสีแดงสลัวๆ ไปทั้งห้อง และในห้องนอนก็มีเพียงแค่เตียงสีแดงดำที่อยู่กลางห้อง โซฟาสีเข้าคู่กันที่วางอยู่ปลายเตียง

เมื่อเขาเดินเข้ามาในห้อง ดวงตาคมกริบจับจ้องมองไปยังสาวสวยหุ่นอวบอิ่มที่สวมชุดนอนเซ็กซี่สีแดงนั่งอยู่ตรงโซฟา

“คิดถึงจังเลยค่ะนายท่าน” เล็ตตี้รีบลุกขึ้นยืนและปรี่เข้ามาหากอดรัดร่างกำยำด้วยท่าทางออดอ้อน ซึ่งวินเซนต์ก็ไม่ได้ห้ามปรามอะไรหญิงสาว เพราะเธอก็มักจะทำเช่นนี้ตลอด

“เหนื่อยไหมคะ” หญิงสาวเอ่ยถามชายหนุ่มต่อพลางซบใบหน้าลงกับเรียวแขนแกร่ง

“หุบปาก…แล้วนั่งลง”

สิ้นเสียงวินเซนต์ เล็ตตี้ยกยิ้มขึ้นมาอย่างชอบใจ ก่อนที่เธอจะเลื่อนตัวไปนั่งคุกเข่าลงตรงระหว่างขาของชายหนุ่มอย่างรู้งาน เธอไม่สนใจว่าชายหนุ่มจะพูดจากับเธอแบบไหน ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นได้เพียงของเล่นชั่วคราวหรือที่ระบายความใคร่ของมาเฟียหนุ่ม แต่เธอก็ยินดีอยู่ในสถานะนี้ เพราะวินเซนต์จ่ายเงินให้เธอไม่อั้น อีกทั้งเธอยังได้ทั้งคอนโด เงินใช้ทุกเดือน อีกทั้งยังได้รถคันหรูไว้ขับอวดเพื่อนเล่นๆ อีกด้วย

“อมมันเดี๋ยวนี้” ชายหนุ่มออกคำสั่งกับเธอ เพราะไกอาทำให้เขาอารมณ์ เขาถึงต้องมาลงที่เล็ตตี้เช่นนี้ วินเซนต์คิดว่าเธอจะง่ายมากกว่านี้เสียอีก วันนี้เขาจึงทำได้แค่ทิ้งรอยเอาไว้ให้เธอเพียงเท่านั้น

มือเล็กเลื่อนไปปลดตะขอและรูดซิปกางเกงชายหนุ่มลงทันที เธอช้อนตาขึ้นมามองหน้าวินเซนต์เล็กน้อย ในขณะที่มือของเธอก็ยังคงวุ่นวายกับการล้วงงัดเอาแท่งเอ็นใหญ่ออกมา

เล็ตตี้ใช้มือถลกหนังหุ้มปลายหัวหยักขึ้นลงช้าๆ ก่อนที่เธอแลบลิ้นออกมากวาดเลียไปทั่วหัวหยักและวนไปรอบๆ ขอบหัวอยู่สักพัก ก่อนที่เธอจะอ้าปากดูดกลืนแท่งใหญ่ยาวเข้าไปในปากเล็กของเธอ

เอวหนาไม่รอช้า เขากระแทกกระทั้นใส่ปากเล็กของหญิงสาวทันที เมื่อเธอดูดกลืนมันเข้าไปทั้งแท่งแล้ว มือแกร่งกดหัวหญิงสาวเข้าหาตัวตนของเขา โดยไม่สนใจว่าเธอจะหายใจออกหรือไม่

“อ๊อก! อ๊อก!” หญิงสาวเริ่มน้ำตาเล็ดออกมาเล็กน้อย แต่เธอก็ชินกับพฤติกรรมที่ป่าเถื่อนของวินเซนต์แล้วล่ะ

เอวหนาเร่งจังหวะใส่ปากเล็กของเธอไม่ยั้ง จนเล็ตตี้หายใจแทบไม่ทัน แต่เธอก็ใจดีสู้เสือ มือบางจับก้นของชายหนุ่มกดเข้ามาหาเธออย่างแนบชิดมากขึ้นกว่าเดิม

“อ๊อก! อ๊อก! อ๊อก!” เสียงหวานครางอยู่ในลำคอราวกับคนจะสิ้นใจ

วินเซนต์ไม่แม้แต่จะสงสารหรือเห็นใจเธอเลยสักนิด เขายังคงกระแทกใส่ปากของเล็ตตี้อย่างถี่รัวด้วยใบหน้าที่นิ่งเรียบ ชายหนุ่มไม่ได้ครางกระเส่าออกมาเสียงดัง มีเพียงเสียงลมหายใจที่หนักหน่วงของชายหนุ่มเท่านั้นที่ส่งออกมาเป็นระยะๆ ทำให้เล็ตตี้รู้ว่าเขายังคงมีอารมณ์กับการปรนนิบัติของเธออยู่

ใช่…นี่แหละ คือตัวตนที่แท้จริงและดิบเถื่อนของเขา