เสน่หามาเฟียเถื่อน บทที่ 7 ของขวัญ

จนกระทั่งเวลาผ่านพ้นไปถึงตอนเย็น วินเซนต์พาสองสาวมายังร้านอาหารหรูที่ชายหนุ่มได้ทำการจองเอาไว้ล่วงหน้าเรียบร้อยแล้ว และเนื่องจากว่าร้านอาหารแห่งนี้เป็นร้านที่อาหารที่ค่อนข้างมีชื่อเสียง จึงต้องมีการโทรจองไว้ล่วงหน้าก่อน เพราะถ้าเข้ามาเลย เขาเกรงว่าจะไม่มีโต๊ะให้พวกเขานั่งอย่างแน่นอน

“พี่สั่งอาหารไปหลายอย่างแล้ว แต่ลองดูเมนูกันก่อนได้นะ เผื่อจะสั่งอะไรกันเพิ่ม” ชายหนุ่มบอกกล่าวกับหญิงสาวทั้งสองคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับเขา

“ได้ค่ะ” ไกอาตอบกลับพลางส่งยิ้มไปให้ชายหนุ่ม ก่อนที่มือบางจะหยิบเมนูบนโต๊ะอาหารขึ้นมาเปิดดูรายการอาหาร

“พี่สั่งกุ้งล็อบสเตอร์ให้เราด้วยนะ” วินเซนต์เอ่ยขึ้นมาต่อ ทำให้ไกอาละสายตามาสบตากับดวงตาคมกริบอีกครั้ง

“พี่วินเซนต์จำได้ด้วยเหรอคะ”

“จำได้สิครับ” สิ้นเสียงทุ้ม ดวงตาทั้งคู่จับจ้องกันอยู่สักพักด้วยสายตาที่เปล่งประกาย

“มาแล้วค่ะทุกคน” เสียงของเซบาสเตียนเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับร่างของเพื่อนหนุ่มที่ปรากฏตัวด้านหลังของวินเซนต์ ทำให้พวกเขาละสายตาจากกันและหันไปมองตามเสียงของเพื่อนหนุ่มที่เพิ่งมาถึง

“กว่าจะมาได้นะ” ไกอาบ่นเพื่อนเล็กน้อย

“สวัสดีอีกครั้งค่ะพี่วินเซนต์ ขอนั่งข้างๆ นะคะ” เซบาสเตียนไม่ได้สนใจคำพูดของไกอาสักเท่าไหร่ เขาพูดกับวินเซนต์แทน

“ตามสบายเลยครับ” สิ้นเสียงวินเซนต์ เซบาสเตียนจึงย่อตัวนั่งลงข้างชายหนุ่มทันที

“พี่สั่งอาหารไปเยอะแล้ว แต่ลองดูเมนูอีกได้นะ” วินเซนต์บอกกล่าวเซบาสเตียนด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

“น่ารักตลอดเลยนะคะเนี่ย” คำพูดของเซบาสเตียนทำให้สองสาวส่ายหน้าเบาๆ ด้วยความเอือมระอากับเพื่อนคนนี้ ส่วนวินเซนต์ก็ไม่ได้ถือสาอะไร อีกทั้งยังส่งยิ้มกลับไปให้เพื่อนหนุ่มของไกอาอีกด้วย

เมื่อทานอาหารเสร็จ วินเซนต์ขับรถมาส่งทั้งสามคนที่โรงแรมของพวกเธอ รถคันหรูสีดำเงาจอดสนิทลงหน้าโรงแรม อลิซกับเซบาสเตียนจึงช่วยกันถือถุงกระดาษของแบรนด์หรูที่วางอยู่ตรงกลางระหว่างทั้งสองคน

“ขอบคุณที่มาพาพวกเราเที่ยว แล้วก็สำหรับทุกอย่างเลยนะคะ” ไกอาหันมาเอ่ยขอบคุณวินเซนต์ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“งั้นเดี๋ยวพวกฉันขึ้นห้องก่อนนะแก” เซบาสเตียนแทรกขึ้นมาอย่างรู้หน้าที่ ในขณะเดียวกันมือแกร่งของเขาก็สะกิดอลิซที่นั่งอยู่ข้างๆ เพื่อเปิดทางให้ทั้งสองคนได้อยู่ด้วยกันเพียงลำพัง

“ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ” อลิซรีบขอบคุณชายหนุ่ม

“ขอบคุณนะคะพี่วินเซนต์” ตามมาด้วยเสียงของเซบาสเตียน

“ยินดีครับ” วินเซนต์หันหลังกลับมาตอบกลับเพื่อนของไกอาทั้งสองคน จากนั้นเซบาสเตียนกับอลิซรีบเปิดประตูและหอบหิ้วข้าวของลงไปจากรถอย่างรวดเร็ว

“พรุ่งนี้พี่มีธุระต้องไปทำนิดหน่อย คงไม่ได้พาไปเที่ยวนะ” วินเซนต์บอกกล่าวไกอาทันที เมื่อเพื่อนของเธอลงไปจากรถคันหรูของเขาแล้ว

“ไม่เป็นไรเลยค่ะ” ไกอาตอบกลับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แค่นี้เธอก็รู้สึกเกรงใจชายหนุ่มมากๆ แล้วล่ะ

“งั้น…ไว้พี่โทรหานะครับ”

“ค่ะ” เมื่อคืนเธอได้ให้เบอร์โทรศัพท์และช่องทางการติดต่อของตัวเองกับวินเซนต์ไปเรียบร้อยแล้ว

หลังจากที่ล่ำลากันเสร็จสรรพ ไกอาจึงเดินเข้ามาในโรงแรมหรูอย่างเชื่องช้า วินเซนต์รอจนหญิงสาวเดินหายเข้าไปด้านใน เขาจึงเหยียบคันเร่งมุ่งตรงออกไปจากหน้าโรงแรมอย่างช้าๆ

ไกอาขึ้นมาถึงห้องพักของตัวเอง และเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายทันที เมื่อเวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง หญิงสาวสวมเพียงชุดคลุมอาบน้ำสีขาวก็ออกมาจากห้องน้ำ ในขณะเสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของเธอดังขึ้นมาพอดี ไกอาจึงเดินไปหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงขึ้นมาเปิดดู

ข้อความ

วินเซนต์ : ฝันดีนะครับ

หญิงสาวอมยิ้มขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย เมื่อเธอเห็นข้อความที่วินเซนต์ส่งมาหาเธอ มือบางจึงรีบกดพิมพ์ข้อความตอบกลับชายหนุ่มไปทันที

ไกอา : ฝันดีเหมือนกันนะคะ

วินเซนต์ : (ส่งสติกเกอร์)

ชายหนุ่มส่งสติกเกอร์รูปยิ้มมาให้หญิงสาว มือบางกดปิดหน้าจอโทรศัพท์ลงและวางไว้บนโต๊ะหัวเตียงเช่นเดิม จากนั้นเธอจึงเดินตรงไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง เพื่อที่จะทาครีมบำรุงผิวหน้าและผิวกาย ก่อนที่ร่างอรชรจะเข้านอน

เช้าวันต่อมา

ไกอา อลิซและเซบาสเตียน ทั้งสามคนลงมาจากห้องพักและเดินไปเรื่อยๆ เพื่อที่จะหาร้านอาหารเช้า ซึ่งพวกเธอเดินไปเกือบสิบนาทีก็ได้ไปหยุดอยู่ที่ร้านหนึ่ง และถึงแม้ว่าตอนนี้จะเป็นช่วงเช้าอยู่ แต่ผู้คนเริ่มออกมาใช้ชีวิตกันแล้ว

เพื่อนรักทั้งสามคนนั่งลงบนเก้าอี้ของโต๊ะที่ว่างอยู่และสั่งอาหารเช้าอย่างง่ายๆ คนละหนึ่งอย่าง ซึ่งในระหว่างที่รออาหารมาเสิร์ฟอยู่ เสียงหนุ่มหล่อประจำกลุ่มก็เอ่ยขึ้นมา

“ยังไงจ๊ะเมื่อคืน” เซบาสเตียนถามไกอาเหมือนจะเอ่ยแซวเพื่อนสาวเล็กน้อย อลิซที่นั่งอยู่ข้างๆ ไกอาจึงยกยิ้มขึ้นมา ไกอาจึงตวัดสายตาไปมองเซบาสเตียนสลับกับอลิซ

“ไม่มีอะไร” เสียงหวานของไกอาบอกปัดไป

ติ้ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นมาจากโทรศัพท์ของไกอา มือบางจึงหยิบโทรศัพท์ของตัวเองที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมาเปิดดู

ข้อความ

วินเซนต์ : วันนี้จะทำอะไรกันครับ

ยังไม่ทันที่ไกอาจะตอบกลับข้อความ เสียงของเซบาสเตียนก็เอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง

“ใครส่งข้อความมากันน้าาา”

“แกหยุดเลย” ไกอาบ่นเพื่อนหนุ่มสุดหล่อที่เอาแต่ล้อเธอไม่หยุด ก่อนที่เธอจะหันมาสนใจพิมพ์ข้อความตอบกลับต่อ