เสน่หามาเฟียเถื่อน บทที่ 6 พาเที่ยว2

อลิซแกล้งทำเป็นไม่เห็นสิ่งที่ชายหญิงทั้งสองคนกำลังทำอยู่ข้างๆ เธอ ใบหน้าของเธอจึงหันไปทางอื่น และแสร้งทำเป็นมองวิวทิวทัศน์ไปเรื่อยเปื่อย

หลังจากที่พวกเขาทานอาหารกับกาแฟจนเสร็จสรรพ วินเซนต์พาสองสาวมาที่น้ำพุเทรวีต่อ ชายหนุ่มเดินตามหลังพวกเธอด้วยท่าทางสบายๆ มาเรื่อยๆ

“ตรงนี้ที่เขาเอาไว้โยนเหรียญกันใช่ไหมแก” อลิซเอ่ยถามไกอาขึ้นมา เหล่าบรรดานักท่องเที่ยวต่างก็พากันถ่ายรูป และยืนหันหลังให้น้ำพุเพื่อที่จะโยนเหรียญลงไปในน้ำพุตามความเชื่อที่มีมาอย่างเนิ่นนาน

“ใช่ ยืนหันหลังให้น้ำพุ แล้วโยนเหรียญมือขวาผ่านไหล่ซ้าย เขาว่ากันว่าจะได้กลับมาที่กรุงโรมอีกครั้ง” ไกอาตอบกลับเพื่อนสาว

“แต่ถ้าโยนสองเหรียญจะได้แฟนที่อิตาลีนะ” เสียงทุ้มบอกกล่าวสาวๆ

“จริงเหรอคะ” อลิซเบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยตื่นเต้น

“ครับ” ใบหน้าหล่อเหลาพยักหน้าให้พวกเธอเบาๆ

“ไปโยนเหรียญกันเถอะแก” อลิซเอื้อมมือมาคว้าเรียวแขนของไกอา ซึ่งไกอาก็ส่งยิ้มบางๆ และพยักหน้าให้เพื่อนเล็กน้อย ก่อนที่อลิซจะดึงรั้งไกอาให้เดินไปยังหน้าน้ำพุที่มีนักท่องเที่ยวยืนอยู่เต็มไปหมด ซึ่งไกอาก็ยอมเดินตามแรงลากจูงของเพื่อนไปแต่โดยดี

ชายหนุ่มไม่ได้เดินตามพวกเธอไป แต่เขายืนสองมือล้วงกระเป๋าอยู่ที่เดิมและรอพวกเธออยู่อย่างนั้น สองสาวใช้เวลาอยู่สักพักหนึ่งกับการโยนเหรียญ ก่อนที่ทั้งสองสาวจะเดินกลับมาหาวินเซนต์ในเวลาต่อมา

“เสร็จแล้ว?” ชายหนุ่มเอ่ยถาม

“ค่ะ” ไกอาตอบกลับ

“อยากไปเดินช้อปปิ้งไหมครับ” เสียงทุ้มถามต่อ ทำให้สองสาวหันมองหน้าด้วยสายตาลุกวาวเล็กน้อย อลิซที่ยืนคล้องแขนไกอาอยู่ก็พยักหน้ารัวๆ เพื่อส่งสัญญาณให้ไกอา

“ได้เหรอคะ” เสียงหวานของไกอาเอ่ยถาม

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ”

“ผู้ชายส่วนใหญ่จะชอบเบื่อเวลาต้องไปเฝ้าผู้หญิงช้อปปิ้งนะคะ”

“พี่ไม่ใช่ผู้ชายส่วนใหญ่นี่ครับ ไปกันเถอะ” ชายหนุ่มยืนสองมือล้วงกระเป๋าส่งยิ้มอย่างอบอุ่นไปให้ไกอา

เวลาผ่านไปไม่นาน วินเซนต์พาสองสาวมาถึงย่านช้อปปิ้งแห่งหนึ่งที่มีร้านแบรนด์เนมหรูอยู่หลายร้าน ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมามีถุงกระดาษของแต่ละแบรนด์ถือกันเอาไว้ในมือแทบจะทุกคน

“เกรงใจพี่วินเซนต์จังเลยนะแก” อลิซกระซิบกับไกอาเบาๆ ทำให้ไกอาหันหน้าไปมองชายหนุ่มที่เดินตามพวกเธออย่างช้าๆ

“เดี๋ยวพวกเรารีบดูนะคะ” ไกอาบอกกล่าวกับวินเซนต์ด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเกรงอกเกรงใจ

“ไม่เป็นไรครับ ตามสบายเลย วันนี้พี่ว่าง” รอยยิ้มอบอุ่นส่งออกมาให้ไกอาอีกครั้ง หญิงสาวยกยิ้มกลับไปให้เขาเช่นกัน

สองสาวเดินเข้าไปในร้านแบรนด์หรูร้านหนึ่งที่มีกระเป๋าและน้ำหอมวางเรียงรายอยู่บนตู้กระจกอย่างระรานตา พวกเธอเดินดูของอยู่สักพักหนึ่ง โดยมีชายหนุ่มเดินตามอยู่ตลอดอย่างเงียบๆ

จวบจนสองสาวได้น้ำหอมกับกระเป๋าเล็กๆ มาคนละหนึ่งอย่าง พวกเธอจึงเดินไปที่เคาน์เตอร์เพื่อจ่ายเงิน แต่เมื่อชายหนุ่มเห็น เขาจึงรีบปรี่เข้ามาตรงเคาน์เตอร์ทันที

“ไม่ต้อง พี่จ่ายให้” วินเซ็นต์หยิบบัตรเครดิตของตัวเองขึ้นมาพลางยื่นไปให้พนักงานสาวที่ยืนอยู่ตรงหลังเคาน์เตอร์

“ไม่เป็นไรค่ะ” ไกอารีบปฎิเสธชายหนุ่มอย่างร้อนรน เพราะแค่นี้เธอก็รู้สึกเกรงใจชายหนุ่มมากแล้ว

“อย่าดื้อไกอา พี่พามาพี่ก็ต้องจ่ายสิครับ” พูดจบ ชายหนุ่มก็หันหน้าไปพยักหน้าให้พนักงานทันที

ไกอาจึงทำได้เพียงยืนนิ่งและปล่อยให้ชายหนุ่มจัดการจ่ายค่าของให้พวกเธอโดยที่ไม่สามารถโต้แย้งอะไรได้เลยสักนิด

ทั้งสามคนเดินออกมาจากร้านสุดหรู ภายในมือของหญิงสาวทั้งสองคนถือถุงกระดาษสีขาวออกมาจากร้านคนละสองใบ ในขณะนั่นเอง เสียงโทรศัพท์ของวินเซนต์ดังขึ้นมาพอดี สองสาวจึงหันหน้าไปมองเขา

“พี่คุยโทรศัพท์แป๊ปหนึ่งนะครับ” ชายหนุ่มยกโทรศัพท์ขึ้นมาพลางบอกกล่าวพวกเธอ จากนั้นเขาจึงเดินห่างออกไปจากสองสาวเล็กน้อยเพื่อคุยโทรศัพท์

“รูปหล่อ สายเปย์ ครบเครื่องเลยแก” อลิซกระซิบข้างใบหูของไกอา

“เงียบไปเลย นั่นเพื่อนพี่ชายของฉันนะ” ไกอาตอบกลับ

“แต่เหมือนสายตาของพี่เขาไม่ได้มองเธอเป็นน้องสาวของเพื่อนเลยนะ” คนอื่นมองมายังรู้เลยว่าวินเซนต์มองไกอาด้วยสายตาที่แตกต่างออกไป ผู้หญิงอย่างเธอสัมผัสได้ว่าสายตาแบบนี้ มันไม่ใช่การที่พี่น้องมองกันเลย

วินเซนต์คุยโทรศัพท์อยู่สักพักหนึ่ง เขาเดินกลับมาหาสองสาวอีกครั้ง จากนั้นพวกเขาทั้งสามคนก็พากันเดินเที่ยวต่อ