เสน่หามาเฟียเถื่อน บทที่ 3 บังเอิญ?

“ไม่เจอกันนานนะ” เสียงทุ้มเอ่ยทักทายไกอาขึ้นมาพร้อมกับคว้าเอวร่างอรชรเอาไว้เพื่อไม่ให้เธอล้มลงไปกองกับพื้น

ไกอามองหน้าผู้ชายที่เดินชนกับเธอเล็กน้อย เธอตกอยู่ในภวังค์จิตไปชั่วขณะ ความทรงจำในวัยเด็กของหญิงสาวฉายขึ้นมาในความทรงจำของเธออีกครั้ง ชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตสีกรม และร่างกายของเขาก็ดูกำยำมากขึ้นกว่าเมื่อก่อนเยอะมาก

“พะ…พี่วินเซนต์” ไกอาเอ่ยเรียกชายหนุ่มที่กอดรัดเอวบางของเธออยู่ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ไกอา” วินเซนต์มองจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาว ครั้งล่าสุดที่เจอกัน ไกอายังอายุไม่ถึงยี่สิบปีด้วยซ้ำ ซึ่งตอนนี้เธอดูจะโตเต็มวัย สวยสะพรั่ง และน่าดึงดูด วินเซนต์แอบเห็นสายตาผู้ชายหลายคนที่จับจ้องมองมาที่เธอ

ร่างอรชรตั้งตัวได้ เธอจึงยืนให้ตรงและผละออกจากอ้อมแขนของชายหนุ่มอย่างช้าๆ มือแกร่งของเขายอมปล่อยเธอแต่โดยดี แต่ก็ไม่วายที่จะประคองเธออยู่ห่างๆ เพราะกลัวเธอจะล้มอีก

“ยังจำพี่ได้ด้วยเหรอ” เสียงทุ้มเอ่ยถาม และด้วยส่วนสูงที่ต่างกันมาก ไกอาจึงต้องเงยหน้าขึ้นมามองหน้าเขาเล็กน้อย

“จำได้สิคะ…ขอโทษนะคะที่เดินไม่ดูทาง” ไกอายังจำตอนเด็กได้ดี พี่ฮาเดสชอบไปที่บ้านของพี่ราฟาเอลกับพี่ลูเซียโน่ ซึ่งทุกครั้งที่ไป เธอก็จะต้องเจอกับพี่วินเซนต์และพี่คามิลโลตลอด ชายหนุ่มหน้าตาดีทั้งสี่คนที่ปฏิบัติกับเธอราวกับน้องสาวคนหนึ่ง

“ไม่เป็นไร พี่ก็มีส่วนผิดเหมือนกัน แล้วเจ็บตรงไหนไหม”

“ไม่ค่ะ…บังเอิญจังเลยนะคะ”

“ใช่ บังเอิญจังเลยนะ” ชายหนุ่มตอบกลับ ก่อนที่เขาจะเอ่ยถามเธอ “มาคนเดียวเหรอ”

“มากับเพื่อนค่ะ” สิ้นเสียงคำตอบของไกอา ทั้งสองคนมองตากันอย่างลึกซึ้งอยู่สักพักหนึ่ง จนพวกเขาไม่ได้สนใจเสียงเพลงหรือเหล่านักท่องราตรีที่อยู่รอบๆ ข้างไปชั่วขณะ

วินเซนต์ มาร์แตล หนุ่มฝรั่งเศสนัยน์ตาสีฟ้าเหมือนมีทะเลหมอกอยู่ภายในดวงตาคมกริบคู่นั้น อายุ 38 ปี นิสัยของเขาค่อนข้างที่จะเงียบขรึมและเย็นชาที่สุดในกลุ่มของเขา วินเซนต์เคยเป็นคนที่พูดเยอะและสนุกสนานกับเพื่อนๆ ของตัวเอง จนกระทั่งวันหนึ่งที่เขาเจอเหตุการณ์บางอย่าง มันทำให้เขากลายเป็นคนที่เงียบขรึมไปโดยปริยาย มันทำให้เพื่อนในกลุ่มไม่ค่อยรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ เขาเป็นมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ที่อยู่ในประเทศฝรั่งเศสกับอิตาลีร่วมกับกลุ่มเพื่อนของเขา ซึ่งกลุ่มนี้มีชื่อว่า…กลุ่มไทฟอน

Typhon หรือ กลุ่มไทฟอน กลุ่มมาเฟียที่ยิ่งใหญ่และมีอิทธิพลมากที่สุดในอิตาลีและฝรั่งเศส พวกเขาทำธุรกิจสีเทามากมาย ทั้งยาเสพติด ค้าอาวุธเถื่อน งานประมูลใต้ดิน และกาสิโนหลายแห่งทั้งในและนอกประเทศ โดยมีสี่หนุ่มหน้าตาหล่อเหลาดั่งเทพบุตรแต่นิสัยแต่ละคนนั้นเหมือนดั่งซาตานที่คอยกุมบังเหียนอยู่ ซึ่งแน่นอนว่าวินเซนต์คิดว่าไกอาคงไม่รู้เรื่องนี้และไม่รู้ว่าพี่ชายของตัวเองทำธุรกิจแบบไหนเช่นกัน

ไกอาเดินกลับมาที่โต๊ะพร้อมกับวินเซนต์ อลิซมองเพื่อนสาวกับชายหนุ่มที่เดินล้วงกระเป๋ากางเกงตามหลังไกอามาด้วยสีหน้างุนงงเล็กน้อย เพราะปกติไกอาจะไม่ค่อยยุ่งกับผู้ชายในผับสักเท่าไหร่ ซึ่งแตกต่างกับเซบาสเตียน

“ใครอะแก” อลิซส่งยิ้มให้วินเซนต์ ก่อนที่จะกระซิบเอ่ยถามเพื่อนสาวด้วยความอยากรู้ทันที เมื่อไกอาเดินมาหยุดอยู่ข้างเธอ

“พี่วินเซนต์…คนนี้ชื่ออลิซค่ะ อลิซ…พี่วินเซนต์เป็นเพื่อนของพี่ฮาเดสนะ” ไกอาแนะนำทั้งสองคนให้ได้รู้จักกัน

“สวัสดีครับ” วินเซนต์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“สวัสดีค่ะ” อลิซตอบกลับอย่างนอบน้อม

“ว่าแต่…พี่มาคนเดียวเหรอคะ” ไกอาเอ่ยถามวินเซนต์

“ใช่ครับ พี่มาคุยธุรกิจ แต่คุยเสร็จแล้วล่ะ”

“งั้นอยู่ดื่มต่อด้วยกันก่อนไหมคะ” ไกอาเอ่ยชวน

“ครับ” สิ้นเสียงตอบกลับของชายหนุ่ม เซบาสเตียนเดินกลับมาที่โต๊ะพร้อมกับชายหนุ่มคนหนึ่งพอดิบพอดี