เสน่หามาเฟียเถื่อน บทที่ 2 จุดเริ่มต้น2

ไกอาทิ้งโทรศัพท์ลงบนที่นอน เธอลุกขึ้นจากเตียงและเดินไปยังระเบียงห้องเพื่อรับลมเสียหน่อย ดวงตากลมโตมองไปรอบๆ อย่างใช้ความคิด ใจหนึ่งเธอก็กลัวว่าพี่ชายจะโกรธที่เธอมาที่อิตาลีโดยไม่บอกกล่าวก่อน แต่เธอไม่อยากจะคิดอะไรแล้ว

เวลาผ่านไปจนกระทั่งถึงช่วงหัวค่ำ เซบาสเตียนกับอลิซยืนเคาะประตูห้องนอนของไกอาอยู่ชั่วพักหนึ่ง จากนั้นไกอาที่สวยชุดเดรสสายเดี่ยวรัดรูปสีดำเว้าหลังก็เดินมาเปิดประตูให้เพื่อนทั้งสองคน มือบางถือเสื้อเบลเซอร์สีเข้มติดมือมาด้วย

เซบาสเตียนมองสำรวจชุดของเพื่อนสาวที่เรียบหรูดูแพง แต่รัดรูปจนเห็นสัดส่วนโครงเว้ากับหน้าอกหน้าใจที่ใหญ่โตของไกอา

“ฉันไม่เดินกับแกนะ” เซบาสเตียนเอ่ยทีเล่นทีจริง

“ทำไมคะ” ไกอาหมุนซ้ายหมุนขวาให้เพื่อนทั้งสองคนดูด้วยท่าทางมาดมั่น

“เกินหน้าเกินตา”

“นี่เบาแล้วนะ” สิ้นเสียงไกอา เซบาสเตียนกลอกตาใส่ไกอา ก่อนจะหันหลังและเดินนำไปยังลิฟต์หรู

“ไปกันเถอะแก” อลิซที่คราแรกยืนยิ้มมองทั้งสองคนอยู่ด้วยความเคยชิน เธอเอ่ยขึ้นมา

ไกอาจึงพยักหน้าพร้อมกับยิ้มให้เพื่อนสาวเบาๆ และเดินออกมาจากห้องพักของตัวเอง สองสาวเดินตามหนุ่มหล่อไปอย่างเชื่องช้า

“รอคนอื่นด้วยสิ!” ไกอาตะโกนบอกเซบาสเตียนที่เดินจ้ำอ้าวไปไม่รอเพื่อน

“เดินตามมาค่ะ!” เซบาสเตียนตอบกลับโดยที่ไม่ได้หันกลับมามองทั้งสองสาว อลิซกับไกอาจึงหันมองหน้ากันพลางอมยิ้มเล็กน้อย

ทั้งสามคนเดินไปร้านอาหารหรูและทานดินเนอร์กันอยู่สักพักใหญ่ ในช่วงหัวค่ำ ยิ่งดึกกรุงโรมยิ่งครึกครื้น ทั้งผู้คนที่เดินเตลิดเตร่ไปมาและรถยนต์ที่ขับอยู่บนถนนอย่างต่อเนื่อง

“เป็นอะไรคะคุณหนู เห็นมองโทรศัพท์หลายรอบแล้ว” เสียงของเซบาสเตียนเอ่ยถามไกอาที่เอาแต่มองหน้าจอโทรศัพท์อยู่เป็นระยะๆ ในขณะที่พวกเธอกำลังทานอาหารกันอยู่

“พี่ฮาเดสนะสิ โทรตามไม่เลิกเลย” ไกอาคว่ำหน้าจอโทรศัพท์พลางตอบกลับเพื่อน

“เดี๋ยวพี่แกก็สืบจนรู้ว่าแกอยู่ที่นี่ เชื่อฉันเถอะ”

“ช่างเถอะ ฉันขออนุญาตคุณปู่เรียบร้อยแล้ว”

“ขออนุญาตหรือโกหกจ้ะ” หนุ่มหล่อเอ่ยอย่างรู้ทัน

“ก็ขอมาเที่ยวไง…แต่แค่ไม่ได้บอกว่ามาที่อิตาลี” ไกอาตอบกลับอย่างไม่เต็มเสียง

“แกควรรับสายพี่ชายหน่อยนะ” อลิซออกความคิดเห็น

“พรุ่งนี้ค่อยโทรกลับดีกว่า ฉันไม่อยากเสียอารมณ์นะ” ไกอารู้จักนิสัยของพี่ชายตัวเองดีกว่าใคร เธอไม่อยากจะเถียงกับพี่ชายในตอนนี้ และไม่อยากให้เพื่อนหมดสนุก เซบาสเตียนกับอลิซจึงมองหน้ากันเล็กน้อย จากนั้นหนุ่มหล่อก็ไหล่ไหวเบาๆ ส่งไปให้อลิซ

เมื่อทั้งสามคนทานอาหารเย็นกันจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกเธอเรียกรถมาที่ผับหรูใจกลางกรุงโรมต่อ สองสาวกับอีกหนึ่งหนุ่มยืนอยู่ตรงโต๊ะกลางผับที่มีผู้คนกำลังโยกย้ายร่างกายไปตามเสียงเพลงที่เปิดดังกระหึ่ม โซนกลางของผับเป็นโต๊ะแบบยืน เพื่อให้เหล่าบรรดานักท่องราตรีได้วาดลวดลายท่าเต้นได้อย่างถนัด ส่วนสองชั้นของผับเป็นโซนวีไอพีและห้องวีไอพี

“เดี๋ยวฉันมานะ” เซบาสเตียนที่ยืนกวาดสายตามองไปรอบๆ ในตอนแรก เขาบอกกล่าวเพื่อนสาวทั้งสองคนขึ้นมา

“ได้เหยื่อแล้วเหรอจ๊ะ” อลิซถามอย่างรู้ทัน เพราะเห็นว่าเซบาสเตียนเอาแต่มองจ้องไปยังโต๊ะผู้ชายที่มากันสองคน ซึ่งอยู่ห่างจากโต๊ะของพวกเธอไม่ไกลสักเท่าไหร่

เซบาสเตียนไหวไหล่ให้เพื่อนเบาๆ ก่อนที่จะคว้าแก้วไวน์ขึ้นมาแล้วเดินตรงไปหาเป้าหมายที่เขาได้เล็งเอาไว้อย่างช้าๆ

ไกอาส่ายหน้าให้เพื่อนหนุ่มอย่างเอือมระอาพลางยกแก้วไวน์ขึ้นมาจิบเบาๆ พวกเธอคบกันมานานกว่าสิบปี จึงทำให้ทั้งสามคนรู้นิสัยใจคอกันเป็นอย่างดี

“แกอยู่คนเดียวแป๊บหนึ่งได้ไหม ฉันจะไปเข้าห้องน้ำ” ไกอาวางแก้วลงบนโต๊ะพร้อมกับบอกกล่าวอลิซ

“ได้สิ…ไปเถอะ” อลิซพยักหน้าและส่งยิ้มให้เพื่อนสาว

“เดี๋ยวรีบกลับมานะ”

“จ้า”

ไกอาปลีกตัวเดินมาเข้าห้องน้ำอย่างยากลำบาก เนื่องจากนักท่องราตรีที่เริ่มแออัดกันจนเธอเดินได้อย่างลำบาก กว่าจะฝ่าผู้คนออกมาได้ถึงหน้าห้องน้ำได้ก็ใช้เวลาอยู่พอสมควร จากนั้นเธอเข้าไปในห้องน้ำและทำธุระส่วนตัวไม่นานสักเท่าไหร่

ร่างอรชรก้าวเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยใบหน้าที่เชิดรั้น แต่เมื่อเธอก้าวออกมาพ้นจากประตูห้องน้ำ ไกอาชนเข้ากับร่างกำยำของผู้ชายคนหนึ่งเข้าอย่างจัง จนร่างอรชรเซถอยหลังเล็กน้อย

“อุ๊ย! ขอโทษค่ะ!”