เป็นดั่งศัตรูคู่อาฆาต

ในเวลาเดียวกันนี้ ภายในศาลาริมสระบัว ปรากฏเงาร่างหนาของบุรุษผู้หนึ่ง ที่ยังคงยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบสงัด

หิมะกำลังโปรยปราย ลมเย็นพัดผ่านความเย็นวาบเข้ามาถึงในขั้วหัวใจหนา ชายวัยกลางคนในชุดผ้าแพรชั้นดี ยังคงยืนนิ่งทอดสายตามองไปยังท้องฟ้าเวิ้งว้างเบื้องบน

ใครจะรู้ได้เท่าตัวเขาเองเล่าว่า แหงนหน้ามองผืนฟ้าว่างเปล่า ยังดีกว่าปล่อยให้เหล่าน้ำอุ่นใสไหลลงอาบสองแก้มสาก หากยอมให้เป็นเช่นนั้น สองขาแข็งแรงคู่นี้คงไม่อาจทนฝืนให้ยืนหยัดอยู่ได้อีกต่อไป

ก้อนเนื้ออุ่นในอกด้านซ้ายของเสนาบดีจ้าว ยังคงคร่ำครวญเรื่องราวของความหลัง ...ใครจะคิดว่า ความรักระหว่างเขาและศิษย์น้องของสำนักการศึกษาหลวงจะมาเกิดอุปสรรค หลังจากที่แต่งงานครองรักกันจนได้ให้กำเนิดทารกน้อยหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูมาแล้วหนึ่งคน

หากไม่เป็นเพราะความริษยา และความคิดร้ายเพียงชั่ววูบของผู้ที่มีอำนาจล้นฟ้าเช่นบุรุษผู้นั้น ป่านนี้ครอบครัวที่เขารัก ก็คงไม่ต้องแตกกระเซ็น

เพียงพริบตาเดียวคำว่าครอบครัวที่สมบูรณ์ของเขา ก็แตกสลายราวกับฝุ่นผง ไม่เพียงสูญเสียฮูหยินอันเป็นที่รัก แต่บุตรีคนหัวปีก็ต้องสูญเสียมารดา กลายเป็นกำพร้าไปเสียตั้งแต่ยังไม่ครบเดือน

แม้ว่าเขาจะยอมถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเริ่มต้นใหม่ ด้วยการยอมรับฮูหยินตราตั้งที่ได้มาจากการเห็นดีเห็นงามของความคิดเห็นส่วนพระองค์ แต่ดูเหมือนว่าจะยังไม่ทรงพอพระทัย

หากมองผิวเผินแล้ว ฮ่องเต้ทรงเมตตากรุณาต่อครอบครัวของเขาถึงขั้นออกพระราชโองการให้บุตรีสายเลือดตรงของเขา เข้ารับตำแหน่งชายาเอกของชินอ๋องผู้หาญกล้านั้น นับว่าเป็นเกียรติอย่างที่สุดแล้ว

และหากไม่นับว่า ชินอ๋องผู้นี้จะมีลักษณะนิสัยเฉพาะที่โหดเหี้ยมผิดไปจากความเป็นมนุษย์ปรกติ จนทำให้ว่าที่พระชายาหลายต่อหลายคน ต้องสิ้นใจไปเสียก่อนเกี้ยววิวาห์จะไปถึงหน้าประตูจวนแล้วละก็ อาจจะนับได้ว่าเป็นเกียรติอย่างแท้จริง

หากแต่ถ้ามองให้แตกถึงความคิดนี้แล้วละก็ ฮ่องเต้ผู้ที่มีความปราดเปรื่องผู้นี้ เพียงแต่ต้องการควบคุมเขาเอาไว้ให้เหมือนลูกไก่ในกำมือ ด้วยเพราะทรงเกิดความคิดระแวงต่อข้าราชบริพารมิให้คิดก่อกบฏ ด้วยเพราะทรงเล็งเห็นไมตรีที่เขามีต่ออ๋องแปดผู้มีทหารฝีมือดีนับหมื่นในมือ

เดิมทีอ๋องแปดผู้นี้มีไม่มีความปรองดองกับพระอนุชาของพระองค์อยู่แล้วเป็นการส่วนตัว เช่นนั้นแล้วหากเขาเป็นดองกับชินอ๋องพระอนุชาผู้ไร้หัวใจของตนแล้ว ก็เป็นไปได้ยากที่อ๋องแปดจะยังคงให้ความไว้วางใจต่อเสนาบดีจ้าวเช่นกัน

แม้จะทรงรู้ดีที่สุดว่า พระอนุชาของตน มิใช่คนปกติเฉกเช่นผู้อื่น ด้วยชื่อเสียงของรสนิยมที่กระบือไกลถึงความหยาบกร้าน และความสันโดษที่ไม่เคยมีใครได้ก้าวถึง ทำให้ขุนนางหลายต่อหลายคน ต้องสูญเสียบุตรีอันเป็นที่รักไปมากนักแล้ว

เดิมทีเขาคิดที่จะปล่อยวางความหลังครั้งเก่าก่อน และมุ่งมั่นทุ่มเททำงานรับใช้ราชสำนักอย่างเต็มที่ ไม่คิดเลยว่าวันนี้ก็ถึงคราวของสกุลจ้าวของเขาแล้ว อย่างที่ไม่สามารถที่จะหลีกเลี่ยงได้

เสนาบดีจ้าวยังคงมีไมตรีจิตหลงเหลือต่อบุตรีหัวปีของตนอยู่บ้าง เขาไม่ต้องการให้ใครมาทะเลาะเบาะแว้งกันในวันมงคลเช่นนี้

แม้ว่าการแต่งงานในครั้งนี้ เขาจะไม่ได้ยินดียินร้ายด้วยสักเท่าไรนักก็ตามที แต่อย่างไรเสีย ว่าที่พระชายาเช่นนางก็ไม่จำเป็นที่จะต้องทนต่อการถูกถากถางจนถึงขาก้าวสุดท้ายที่กำลังจะย่างขึ้นเกี้ยวมงคลเช่นกัน

ณ กลางห้องโถงใหญ่

สองแม่ลูกหยุดการหัวเราะลงกลางคัน ความรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ อย่างไม่ทราบสาเหตุวูบแปลกแทรกผ่านเข้ามาเยือน กระทบถึงผิวกายส่งสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจให้ไหวยะเยือกเย็น

ขณะเดียวกันกับที่ชิงเอ๋อร์ สาวใช้รูปร่างใหญ่โตที่คอยทำหน้าที่เสมือนดั่งเช่นสุนัขนำทาง ที่ยังคงย่ามใจอยู่นั้น ก็เตรียมความพร้อมทำตามคำสั่งที่ได้รับมาเมื่อครู่ อย่างคนรู้งาน

ในใจพลางนึกถึงความสนุก...จะมีสิ่งใดยากเย็นกันเล่า ในเมื่อเคยรังแกนางอยู่ทุกวี่วัน ความเคยชินที่สั่งสมมา ทำให้ความเกรงใจที่ควรจะมีมลายหายไปหมดสิ้นแล้ว คงเหลือเพียงเช่นนายว่าขี้ข้าพลอยเท่านั้น

ดวงตาเฉี่ยวที่ถูกแต่งแต้มอย่างดีด้วยเฉดสีทันสมัย มองปราดมายังหญิงสาวเจ้าของใบหน้าไร้เครื่องสำอางค์ใด หากแต่ความงามกลับเปล่งประกายระเรื่ออยู่รอบตัว จ้าวซินเยียนผู้เป็นเสมือนหนามยอกอกของนาง

“เหตุใดเจ้าจึงไม่พูดอะไรเลยเล่า หรือเจ้าตกใจจนสติเตลิดไปเสียแล้ว”

จ้าวเหม่ยอู หัวเราะร่าจนเห็นฟันขาววาววับออกมาจากปากที่เคลือบไว้ด้วยชาดสีสด นางตั้งใจพูดใส่จ้าวซินเยียน และต้องการเห็นจ้าวซินเยียนร้องไห้ร้องห่ม เต้นเป็นเจ้าเข้าเหมือน ที่ผ่าน ๆ มา

หากแต่เวลานี้กลับดูต่างออกไป จ้าวซินเยียนผู้นี้ ดูเฉยเมย นิ่งสงบ แววตาไร้ซึ่งคลื่นแห่งความตื่นตระหนก ซ้ำยังเต็มไปด้วยความสุขุม และเคลือบแฝงไปด้วยความอำมหิตที่ฉายชัดอยู่เต็มสองหน่วยตา

อีกทั้งประกายวาววับไม่กระพริบไหว ราวกับความคิดภายในใจอยากจะฆ่าใครบางคนทิ้งเสียนั้น ก็เป็นในแบบที่สองแม่ลูกคู่นี้ไม่เคยเห็นมาก่อน จึงไม่แปลกที่คนฉลาดเช่นเม่ยกัวซาจะรู้จักหยุดใช้ความคิดก่อนเกิดการปะทะจนตนเองต้องตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ

......................