บทที่ 4

“ขอบคุณนะคะนาย เอ่อคุณกร...แต่ว่าช่ออยากลองใช้ความรู้ที่เรียนมาสัมภาษณ์งานด้วยตัวเองมากกว่าค่ะ ไม่อยากเป็นเด็กเส้นเพราะกลัวว่าอาจมีปัญหากับเพื่อนร่วมงานทีหลังเอาได้ค่ะ” เธอช่างคิดการไกลเกินกว่าที่คนอย่างกรวิทย์นั้นจะคาดการณ์ถึง ยิ่งได้รู้ก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกภูมิใจที่ส่งเสียเลี้ยงดูเธอมาจนกลายเป็นคนซื่อตรง ไม่หวังพึ่งคนอื่นในขณะที่ตัวเองนั้นยังไม่ได้ลองพยายามด้วยตนเองอย่างถึงที่สุดซะก่อน

“ถ้าเธอยืนยันแบบนั้นก็ตามใจก็แล้วกัน แต่ถ้าเปลี่ยนใจเมื่อไหร่ก็บอกฉันได้ตลอดเวลา ฉันยินดีช่วยเสมอ”

“ยังไงช่อก็ต้องขอขอบคุณกรอีกครั้งนะคะ” ช่อลดาขานตอบเสียงหวานก่อนจะอยู่คุยเล่นเป็นเพื่อนเจ้านายหนุ่มอยู่สักพักตามคำขอร้องของเขาที่ยังคงอยากจะรับฟังถึงการเติบโตขึ้นมาของเธออยู่นับตั้งแต่ที่เขาจากไปจนถึงปัจจุบัน จนกระทั่งเมื่อเวลาอาหารเย็นมาถึง กรวิทย์ก็ยังไม่คิดที่จะปล่อยให้หญิงสาวได้คาดสายตาไปไหนไกล ใช้เวลาอยู่นานทีเดียว กว่าเขาจะบังคับให้เธอยอมนั่งทานข้าวเป็นเพื่อนได้

“แบบนี้มันไม่ดีนะคะคุณกร ถ้าป้าอุ่นมาเห็นเข้าช่อโดนดุแน่ๆ เลยค่ะ” ช่อลดาร้องบอกอย่างลนลานสายตากวาดมองซ้ายทีขวาทีเพื่อดูว่าหัวหน้าแม่บ้านที่เพิ่งจะกล่าวถึงนั้นว่าจะเดินเข้ามามาเห็นภาพความไม่เจียมเนื้อเจียมตัวของตนเองเข้าเมื่อไหร่

“ดูเธอจะกลัวนมอุ่นจังเลยนะ แล้วฉันล่ะ เธอไม่กลัวฉันบ้างเหรอ” กรวิทย์ย้อนถามอย่างสงสัย แต่ก็ได้เพียงความเงียบเท่านั้นที่อีกฝ่ายส่งตอบกลับมาให้ เมื่อเธอยังไม่อยากตอบเขาเองก็ไม่อยากที่จะไปบังคับอะไรมากนัก ปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินต่อไปจนกระทั่งกินข้าวเสร็จ

“ถ้าคุณกรไม่มีอะไรแล้ว ช่อขอตัวไปนอนได้ไหมคะ”

“เอาสิ แล้วเจอกัน” ช่อลดาลุกขึ้นทันทีที่ได้รับอนุญาตก่อนจะหมุนตัวเตรียมเดินกลับไปยังห้องนอนของตนเอง แต่ยังไม่ทันไรกลับถูกท่อนแขนแกร่งของอีกคนคว้าหมับเอาไว้เสียก่อน เมื่อหันกลับมาก็พบว่าใบหน้าหล่อคมคายนั้น ตอนนี้อยู่ห่างใบหน้าของเธอเพียงแค่คืบเท่านั้น

“คุณกรมีอะไรจะใช้ช่อ...อื้อ!” ไม่ทันจะได้เอ่ยถามในสิ่งที่สงสัยริมฝีปากหยักสวยได้รูปก็ฉกเข้าประกบก่อนจะดูดกลืนเอาความหอมหวานจากปากเธอไปอย่างช่ำชอง ก่อนจะค่อยๆ ผละออกไปอย่างช้าๆ

“ขอโทษด้วยที่ล่วงเกินเธอ มันคงไม่ใช่จูบแรกของเธอหรอกใช่ไหม ฉันชินกับธรรมเนียมของพวกฝรั่งน่ะ ถ้าไม่ได้จูบใครสักคนก่อนนอนจะนอนไม่หลับ ฝันดีสาวน้อย” ทิ้งทวนเอาไว้ด้วยประโยคที่เป็นใครได้ฟังมันก็ต้องอดไม่ได้ที่จะอึ้งเป็นไหนๆ ยิ่งโดยเฉพาะอย่างยิ่งกับหญิงสาวที่ไม่เคยมีแม้แต่จูบแรกมาก่อนในชีวิตอย่างช่อลดาที่ต้องมาเสียมันให้กับเขา ที่พรากเอาไปเพียงเพราะความเคยชินที่เคยทำอยู่เป็นประจำเท่านั้น

เหตุผลของเขาแม้ว่ามันจะทำร้ายเธออย่างแสนสาหัสแต่เมื่อสำนึกได้ว่าเขาคือผู้ให้ทุกสิ่ง หญิงสาวจึงจำต้องหยุดทุกความคิด ก่อนจะหมุนตัวกลับไปยังห้องนอนของตนเอง และภาวนาให้คืนนี้ผ่านไปไวๆ

วันหยุดนั้นผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็วอย่างน่าใจหาย ช่อลดาใช้เวลาในช่วงเย็นออกมาเก็บดอกมะลิข้างๆ บ้านเพื่อจะนำไปร้อยมาลัยถวายพระเหมือนอย่างเคยโดยมีชัยที่มักจะคอยอาสามาช่วยเหลือหญิงสาวยืนเคียงข้างอยู่ไม่ห่าง กระทั้งเมื่อรถคันหรูสีดำเงาวับของ คนที่เธอพยายามจะหลบหน้ามาตลอดหลายวันที่ผ่านมาแล่นผ่าน ก็เป็นเธอเองที่ก้มหน้าหลบไม่อยากรู้กระทั่งว่าคนในรถจะมองมาที่เธอกับพี่ชัยหรือไม่

“ผู้ชายคนนี้คงจะเป็นคนรักของเธอสินะ ไม่คิดจะแนะนำให้ฉันรู้จักหน่อยรึไง!” คำถามที่ไม่มีทีท่าว่าจะอ้อมค้อมดังขึ้น ส่งผลให้คนถูกถามถึงกลับหน้าถอดสี เพราะคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าเขาจะกล้าเอ่ยถามอะไรแบบนี้ออกมาตรงๆ อันที่จริงเธอตกใจตั้งแต่เขาเดินตรงเข้ามาหากันแล้ว