บทที่ 3

เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำให้คนที่กำลังเดินสำรวจรอบๆ ห้องหยุดชะงัก ก่อนจะปรายตามองที่มาของเสียงที่ดังขึ้นอยู่ครู่ถึงได้เอ่ยขึ้น

“เข้ามา” เสียงเข้มที่ดังขึ้นเป็นเชิงอนุญาตส่งผลโดยตรงต่อจังหวะการเต้นหัวใจดวงน้อยๆ เป็นอย่างมาก ก่อนเรียวนิ้วสวยจะค่อยๆ ผลักประตูไม้สีน้ำตาลอ่อนเข้าไปด้านในที่ตอนนี้นั้นมีร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มยืนรออยู่ก่อนแล้ว ยิ่งเมื่อสายตาคมเข้มสีดำสนิทจ้องมองมาพาลทำเอาหัวใจดวงน้อยสั่นไหวอย่างหนัก

เขาดูเปลี่ยนไปมากเสียจนเธอจำแทบไม่ได้ ท่าทางและการวางตัวก็ดูสุขุมมากขึ้นจนเธอเริ่มรู้สึกอึดอัดไม่น้อยที่ต้องเผชิญหน้ากันตรงๆ แบบนี้ ทุกอย่างทำให้เขาเหมือนคนแปลกหน้าที่เธอเพิ่งได้พบเจอ

“จะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม มาตรงนี้สิ มาให้ฉันดูใกล้ๆ หน่อย”

“ค่ะนาย” ช่อลดาตอบรับอย่างว่าง่ายก่อนจะค่อยๆ เคลื่อนย้ายตัวเองเข้าไปใกล้เขามากขึ้นตามคำสั่ง กระทั้งเมื่อทั้งสองยืนเผชิญหน้ากัน ต่างฝ่ายก็ใช้เวลาสำรวจมองอีกฝ่ายอย่างเงียบเชียบ ทางด้านกรวิทย์นั้นแทบจะลืมหายใจไปชั่วขณะเมื่อได้ลอบมองสำรวจหญิงสาวอย่างใกล้ชิด ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองว่าแม่เด็กขี้แยเมื่อหลายสิบปีก่อนจะโตขึ้นกลายเป็นหญิงสาวที่สวย และดูดีไปทุกระเบียบนิ้วเช่นนี้ไปได้

“เธอคือเด็กคนนั้น เวลามันช่างผ่านไปเร็วจริงๆ” กรวิทย์พึมพำขึ้นกับตัวเองเบาๆ นัยน์ตาคมกริบสีสวยยังคงจ้องมองหญิงสาวที่โตเต็มตัวอย่างไม่ลดละ

“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะคะนาย” เสียงหวานของช่อลดาดังขับขานพร้อมรอยยิ้มแสนหวานที่ส่งไปให้ติดๆ

สำหรับเธอแล้วไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน เขาก็ยังดูดีเหมือนในวันแรกที่เจอไม่เปลี่ยน จะมีก็แต่สายตาของเขาที่จ้องมองมาที่เธอเท่านั้นที่ดูเหมือนจะมีบางสิ่งที่มันออกจะแตกต่างไปจากเดิม นั่นคือความอ่อนโยนที่เคยมีในตอนนั้นมันไม่มีให้ได้เห็นอีกแล้วในตอนนี้อาจเพราะวันเวลาเปลี่ยนทุกสิ่งก็คงต้องเปลี่ยนตามซึ่งเธอก็พร้อมที่จะเข้าใจ

“เห็นป้าอุ่นบอกฉันว่าเธอกำลังจะเรียนจบอย่างนั้นใช่ไหม แล้วนี่เรียนด้านไหนมา เผื่อฉันจะฝากงานให้” เสียงเข้มเอ่ยถามขึ้นอีกครั้งเมื่อนึกถึงข้อมูลของหญิงสาวตรงหน้าที่เพิ่งจะได้รับรู้มาจากแม่บ้านใหญ่ ความรู้สึกภูมิใจตัวหญิงสาวเบ่งบานขึ้นกลางใจเพราะเธอไม่ได้ทำให้เขารู้สึกผิดหวังเลยแม้แต่น้อยที่เลี้ยงดูมาจนโตเป็นสาวสวยประจำไร่ถึงวันนี้

“บริหารค่ะนาย” ช่อลดาตอบกลับเสียงอ่อนพยายามทำตัวให้ลีบเล็กที่สุดเท่าที่ความสามารถจะทำได้ แม้จะเคยพบเจอกันมาเมื่อครั้งที่เธอยังเด็ก แต่ทว่าในตอนนี้นั้นทุกสิ่งได้เปลี่ยนไปแล้ว มันจึงไม่แปลกอะไรที่เธอจะรู้สึกไม่คุ้นชินกับเขาเท่าที่ควร

“เรียกฉันว่ากรเฉยๆ ก็ได้ช่อ ไม่ต้องมีพิธีรีตองอะไรให้มากนักหรอก” กรวิทย์เอ่ยขึ้นอย่างไม่ค่อยจะสบอารมณ์เท่าไหร่นักที่คนตรงหน้าพยายามทำตัวเหินห่าง

“ไม่ได้หรอกค่ะ เดี๋ยวป้าอุ่นมาได้ยินเข้าช่อจะพาลถูกด่าเอาว่าตีตนเสมอนายได้” ความเจียมเนื้อเจียมตัวที่ถูกสั่งสอนมาเป็นอย่างดีทำให้กรวิทย์รู้สึกคิดไม่ผิดที่ฝากเธอเอาไว้กับแม่บ้านเก่าแก่ของตระกูลให้ช่วยเลี้ยงดูสั่งสอนแทนเขาที่ต้องเดินทางไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ แม้ว่าอีกใจหนึ่งจะทำให้เขาไม่ชอบใจเท่าไหร่นักกับท่าทางคำพูดที่ดูเหมือนคนห่างเหินกันไปไกลของหล่อนก็ตามที

“แต่ฉันสั่ง หรือเธอจะบอกว่าเธอกลัวนมอุ่นมากกว่าฉันที่เป็นเจ้าของที่นี่” ไม่เพียงแต่ที่นี่เท่านั้นที่เขาเป็นเจ้าของ คนตรงหน้าก็เช่นกัน

“เปล่านะคะ แต่ช่อ...”

“ถ้าอย่างนั้นก็ทำตามที่ฉันสั่ง เพราะนั่นจะเป็นข้อพิสูจน์ให้ฉันได้เห็นว่าเธอยังรักและเคารพฉันอยู่! ว่าแต่เธอยังไม่ตอบคำถามของฉันเลยนะช่อ จะให้ฉันช่วยฝากงานให้เอาไหม” คำถามนั้นของกรวิทย์ทำเอาช่อลดาออกจะกังวลไปสักเล็กน้อย ภายในใจกลัวเหลือเกินว่าเขาอาจจะไม่พอใจต่อคำตอบที่เธอกำลังจะส่งไปให้