บทที่ 2

“วันนี้ไม่มีเรียนจ๊ะพี่ชัย มีแต่พิธีซ้อมรับปริญญาอย่างเดียวช่อก็เลยกลับเร็วได้ แล้วนี่พี่ชัยกำลังจะไปไหนจ๊ะ” เสียงหวานโต้ตอบกลับไปเหมือนทุกวัน พร้อมระบายยิ้มหวานตามไปให้คนตรงหน้าอย่างเป็นมิตร

“พี่ว่าจะเข้าไปพ่นยาฆ่าแมลงในไร่ นี่อีกไม่กี่วันช่อก็จะเรียนจบแล้วใช่ไหม งานวันรับปริญญาของช่อ รับรองว่าพี่ชัยคนนี้ไม่มีทางพลาดแน่นอน” ช่อลดายิ้มรับก่อนจะขอตัวกลับไปยังบ้านใหญ่ในเวลาต่อมา

สิ่งแรกที่เห็นเมื่อมาถึงทำให้เธอตัดสินใจเอ่ยถาม

“มีเรื่องอะไรเหรอจ๊ะป้าอุ่น ทำไมวันนี้ทุกคนถึงได้ดูตื่นเต้นกันจัง”

“ก็จะมีอะไรซะอีกล่ะ ก็คุณกรน่ะสิกำลังจะกลับมาจากอังกฤษแล้ว เอ็งก็รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าซะไป ประเดี๋ยวจะได้มาช่วยกันทำความสะอาดบ้านรอต้อนรับนายเขา” ช่อลดาพยักหน้ารับในทันทีก่อนจะรีบหมุนตัวกลับไปยังห้องนอนของตัวเองที่อยู่ด้านหลังเรือนหลังใหญ่ที่ถูกสร้างเป็นห้องพักเรียงต่อๆ กัน

ภายในใจรู้สึกแปลกๆ เมื่อเขาคนนั้นกำลังจะกลับมา เขาจะจำเธอได้ไหมนะ เวลามันก็ผ่านมาตั้งสิบกว่าปีแล้ว ป่านนี้รอยยิ้มของเขาจะยังคงอ่อนโยนเหมือนเดิมอยู่รึเปล่า หญิงสาวทำได้เพียงแต่คิดคนเดียวภายในใจอย่างไม่มีวันรู้คำตอบ จะรู้ได้ก็คงจะถึงวันที่เขากลับมาเท่านั้น

เมื่อวันที่ทุกคนในไร่ ‘สินธร’ ต่างเฝ้ารอมาถึง ทุกๆ อย่างในบ้านก็ถูกจัดใหม่ให้ดูเป็นระเบียบเรียบร้อยงามตา เพื่อเฝ้ารอเจ้าของที่แท้จริงเพียงหนึ่งเดียวอย่าง ‘กรวิทย์ จารุวัฒไพศาล ที่กำลังจะกลับมาดำรงตำแหน่งท่านประธานใหญ่ของบริษัทส่งออกน้ำมันรายใหญ่ของประเทศ

ช่อลดานั้นดูเหมือนจะข่มความตื่นเต้นของตัวเองเอาไว้ไม่อยู่ กระทั้งเมื่อรถรูปทรงยุโรปคันงามที่ไม่ได้ถูกใช้งานมานานแรมปีของไร่สินธรค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ก่อนจะจอดลงตรงหน้าทางเดินบ้านที่อัดแน่นไปด้วยบรรดาสาวใช้และคนงานหลายสิบชีวิตที่ต่างก็ร่วมใจกันออกมาต้อนรับนายน้อยคืนสู้ไร่ ความตื่นเต้นทำให้เธอไม่มีความกล้าที่จะเดินเข้าไปสมทบกับคนอื่นๆ สุดท้ายก็ทำได้เพียงแอบมอง ‘เขา’ อยู่ไกลๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินหายเข้าไปในบ้าน

อีกด้านหนึ่งสายตาคมเข้มของกรวิทย์ก็กำลังกวาดมองทุกๆ คนอย่างใจเย็น ก่อนจะไปสะดุดกับร่างของหญิงสาวคนหนึ่ง ที่ดูเหมือนว่าเธอ จะไม่ได้ใส่ใจถึงการกลับมาของเขาเลยแม้แต่น้อยเข้าโดยบังเอิญ

“นั่นใครกัน ผู้หญิงคนนั้น”

“นั่นนังช่อค่ะนาย เด็กที่พ่อแม่ตายแล้วนายรับเลี้ยงไว้นั่นยังไงละคะ นี่ก็เรียนใกล้จะจบมหาลัยแล้ว เด็กนั่นมันหัวดีเรียนเก่ง ประเดี๋ยวป้าจะไปเรียกให้มันออกมาพบนายนะคะ” กรวิทย์พยักหน้าตอบรับด้วยท่าทางเงียบเชียบเหมือนเช่นเคย ตอนนี้สิ่งที่เขาอยากรู้คือเพราะอะไรเธอถึงไม่ยอมออกมาต้อนรับเขาเหมือนกับคนอื่นๆ

ชายหนุ่มก้าวเข้ามาในบ้านที่เขาจากไปนานนับสิบๆ ปีอย่างคิดถึง เวลาที่เลยผ่านบวกกับหลายๆ สิ่งที่ต้องรับผิดชอบทำให้เขาต้องจากบ้านไปนาน แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะนานจนใครบางคนโตขึ้นขนาดนี้

“โตขึ้นขนาดนี้แล้วเหรอ นี่ฉันคงจะแก่ไปแล้วสินะ” เสียงเข้มพูดย้ำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเดินเลี่ยงตรงไปยังห้องทำงานที่ตั้งอยู่ด้านในสุดของตัวบ้าน เฝ้ารอที่จะได้เห็นเด็กสาวที่ตนนั้นอุ้มชูมานานหลายสิบปีด้วยหัวใจที่ตื่นเต้นเอาเรื่อง ความทรงจำครั้งสุดท้ายของเขาเธอเป็นเพียงเด็กสาวธรรมดาๆ คนหนึ่งที่มีใบหน้ามอมแมมเท่านั้น แต่ในตอนนี้กลับโตเต็มตัวเป็นสาวสะพรั่งไปซะแล้ว และเพียงได้เห็นแค่บางส่วนเขาก็รู้ได้ในทันทีเลย ว่าเธอจะต้องสวยกว่าครั้งแรกที่ได้พบหน้ากันอย่างแน่นอน

“อะไรนะจ๊ะป้า คุณกรน่ะเหรอจ๊ะอยากเจอช่อ แล้วเขาได้บอกไหมจ๊ะว่าอยากเจอช่อเรื่องอะไร” เสียงหวานของช่อลดาดังถามขึ้นอย่างตกใจเมื่อได้รับฟังคำสั่งจากแม่บ้านใหญ่ตรงหน้า ไม่คิดว่าเขาจะจำเธอได้ อีกทั้งยังอยากที่จะพบหน้าด้วยอีกหลังจากที่ไม่ได้เจอกันมานานสิบๆ ปี แต่สำหรับเธอแล้วไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ภาพความทรงจำในครั้งแรกที่เจอกันยังคงเด่นชัดอยู่เสมอ ไม่เคยลบเลือนไปจากหัวใจ

“ฉันจะไปรู้เหรอวะนังนี่ อยากรู้ก็ไปถามคุณกรเอาเองก็แล้วกัน รีบไปซะสิ ประเดี๋ยวนายจะรอนานแล้วจะพาลหงุดหงิดเอา” หัวหน้าแม่ใหญ่เอ่ยขึ้นก่อนจะอดคิดไม่ได้ถึงสายตาของเจ้านายหนุ่มที่จ้องมองช่อลดาอย่างไม่กระพริบขนาดเห็นแค่เพียงแผ่นหลังของหญิงสาวเท่านั้น

“จ๊ะป้า” ช่อลดาตอบขานรับอย่างว่าง่ายก่อนจะพาตัวเองเดินไปยังห้องทำงาน เพื่อพบกับคนที่กำลังรอเธออยู่…