บทที่ 3 น้ำพุวิเศษปรากฏ

ถาดอาหารไม้ไผ่ว่างเปล่าไม่มีเศษแผ่นแป้งข้าวโพดหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่นิดเดียว น้ำแกงผักกาดหัวก็ถูกซดจนแห้งขอด เว่ยเหราเก็บถ้วยชามขึ้นมาซ้อนกันอย่างเงียบเชียบ นางเหลือบมองเด็กชายทั้งสามที่บัดนี้ไปนั่งกองรวมกันอยู่ที่มุมห้อง แม้กระเพาะน้อยของพวกเขาจะอิ่มหนำแล้ว แต่แววตาที่มองมายังคงเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวาดระแวงและไม่เป็นมิตร เซียวเยียนยังคงกำท่อนไม้ฟืนเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่ามารดาจะพลิกหน้ามือเป็นหลังมือเข้ามาทุบตีพวกเขาอีกครั้ง เว่ยเหราไม่ได้เอ่ยคำพูดใดให้มากความ

นางเพียงแค่ส่งยิ้มบางเบาให้เด็กทั้งสามก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้พวกเขาได้มีเวลาพักผ่อนและผ่อนคลายความตึงเครียดลงบ้าง

เมื่อกลับเข้ามาในห้องครัวซอมซ่อ เว่ยเหราจัดการล้างถ้วยชามจนสะอาดหมดจด จากนั้นนางก็เดินไปปิดประตูหน้าต่างทุกบานและลงกลอนอย่างแน่นหนาเพื่อป้องกันไม่ให้ใครเข้ามารบกวน หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก หลับตาลงแล้วเพ่งจิตสมาธิไปยังความรู้สึกว่างเปล่าภายในห้วงคำนึง เพียงชั่วพริบตาเดียว ร่างบางของนางก็เลือนหายไปจากห้องครัวเก่าทรุดโทรมราวกับไร้ตัวตน

สายลมอ่อนโยนพัดพาเอาความหอมสดชื่นของมวลหมู่ดอกไม้ไร้นามมากระทบปลายจมูก เว่ยเหราลืมตาขึ้นและพบว่าตนเองกลับเข้ามายืนอยู่ใจกลางมิติวิเศษอีกครั้ง คราวนี้นางมีเวลามากพอที่จะสำรวจสถานที่แห่งนี้อย่างละเอียดรอบคอบ ท้องฟ้าเบื้องบนสว่างไสวด้วยแสงสีทองอ่อนโยนแม้จะไม่มีดวงอาทิตย์ปรากฏให้เห็น พื้นที่โดยรอบกว้างขวางสุดลูกหูลูกตา

แบ่งออกเป็นสัดส่วนอย่างชัดเจน ใจกลางของมิติคือบ่อน้ำพุวิเศษที่สร้างจากหินหยกสีขาวบริสุทธิ์ ถัดออกไปคือแปลงดินสีดำร่วนซุยขนาดใหญ่ที่ดูอุดมสมบูรณ์ยิ่งนัก เหมาะสมสำหรับการเพาะปลูกพืชพรรณทุกชนิด พื้นดินเหล่านั้นยังคงว่างเปล่ารอคอยให้เจ้าของมิติมาลงมือหว่านเมล็ดพันธุ์

เว่ยเหราก้าวเท้าเข้าไปหยุดยืนอยู่ที่ริมบ่อน้ำพุ

น้ำใสกระจ่างดุจกระจกเงาสะท้อนภาพใบหน้าของเจ้าของร่างเดิม หญิงสาวในเงาสะท้อนมีเครื่องหน้าโฉบเฉี่ยว ดวงตาหงส์ดุดัน ริมฝีปากบางเฉียบ ทว่าเมื่อดวงวิญญาณเปลี่ยนไป แววตาที่เคยแข็งกร้าวและร้ายกาจก็แปรเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลและเด็ดเดี่ยวขึ้น เว่ยเหราวักน้ำในบ่อขึ้นมาล้างหน้าล้างแขน ความเย็นฉ่ำซึมซาบเข้าสู่ผิวหนังอย่างรวดเร็ว รอยฟกช้ำดำเขียวจากการพลัดตกบันไดรวมถึงรอยแผลขีดข่วนเล็กน้อยตามร่างกายค่อยๆ จางหายไปจนผิวพรรณกลับมาเรียบเนียนไร้ริ้วรอย ความเหนื่อยล้าสะสมจากการทำงานหนักมลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความกระปรี้กระเปร่าและเรี่ยวแรงที่เต็มเปี่ยม

ทว่าเมื่อนางสังเกตระดับน้ำในบ่ออย่างถี่ถ้วนก็พบว่า น้ำพุไม่ได้เต็มเปี่ยมจนล้นขอบบ่ออย่างที่ควรจะเป็น ระดับน้ำมีเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น ความทรงจำจากนิยายที่เคยอ่านเตือนให้นางรู้ถึงข้อจำกัดที่สำคัญยิ่ง น้ำพุวิเศษแห่งนี้ไม่ได้มีให้ตักตวงใช้สอยอย่างไม่รู้จักจบสิ้น ระดับน้ำจะเพิ่มขึ้นก็ต่อเมื่อเจ้าของมิติหมั่นทำความดี ช่วยเหลือผู้อื่น หรือใช้ชีวิตอย่างสอดคล้องกลมกลืนกับธรรมชาติและทำประโยชน์ให้แก่โลกหล้า หากนางเอาแต่กอบโกยโดยไม่รู้จักสร้างสมคุณงามความดี บ่อน้ำพุแห่งนี้ก็อาจจะเหือดแห้งและมิตินี้ก็จะปิดตายลงชั่วนิรันดร์

หญิงสาวพยักหน้ากับตนเองอย่างเข้าใจ นางนำกระบอกไม้ไผ่ที่เตรียมมาตักน้ำพุวิเศษจนเต็มเพื่อนำออกไปใช้งานด้านนอก เป้าหมายแรกของนางคือการนำน้ำพุเหล่านี้ไปผสมกับน้ำดื่มและอาหารเพื่อฟื้นฟูร่างกายที่แคระแกร็นและอ่อนแอของเด็กแฝดทั้งสาม โดยเฉพาะเซียวเหิงแฝดคนเล็กที่มักจะมีอาการป่วยไข้ออดแอดอยู่เสมอ ร่างกายของพวกเขาบอบช้ำจากการถูกเฆี่ยนตีและขาดสารอาหารมานาน จำเป็นต้องได้รับการบำรุงอย่างเร่งด่วน นอกจากนี้นางยังตั้งใจจะนำน้ำพุไปรดแปลงผักหลังบ้านที่แห้งตายไปกว่าครึ่ง เพื่อชุบชีวิตพวกมันให้กลับมาเติบโตงอกงามอีกครั้ง

เว่ยเหราถอนจิตออกจากมิติ กลับมายืนอยู่ในห้องครัวเช่นเดิม นางเทน้ำพุวิเศษลงในโอ่งน้ำดื่มประจำบ้านเพียงเล็กน้อยเพื่อให้เด็กๆ ได้ดื่มกินตลอดวัน จากนั้นจึงเดินถือกระบอกไม้ไผ่ส่วนที่เหลือตรงไปยังหลังบ้าน

พื้นที่ดินแคบๆ ด้านหลังถูกทิ้งร้างจนวัชพืชขึ้นรกชัฏ มีเพียงต้นหอมและผักกาดไม่กี่ต้นที่รอดชีวิตยืนต้นเหี่ยวเฉารอวันตาย นางลงมือถอนหญ้าอย่างกระฉับกระเฉง ก่อนจะหยดน้ำพุวิเศษลงบนโคนต้นผักเหล่านั้น ทันทีที่หยดน้ำซึมลงสู่พื้นดิน ปรากฏการณ์มหัศจรรย์ก็บังเกิดขึ้น ใบผักที่เคยเหลืองกรอบกลับค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเขียวสดใส ลำต้นที่ลู่ตกลงพื้นกลับมาตั้งตรงชูช่ออย่างสง่างามราวกับได้รับพลังชีวิตใหม่

ตึง!

เสียงกระแทกของหนักๆ ดังขึ้นที่บริเวณลานหน้าบ้านทำให้เว่ยเหราสะดุ้งสุดตัว นางรีบซ่อนกระบอกไม้ไผ่ไว้ในแขนเสื้อแล้วรีบเดินอ้อมกลับมาที่หน้าเรือน

ท่ามกลางแสงแดดยามบ่ายคล้อย ร่างสูงใหญ่กำยำของบุรุษผู้หนึ่งกำลังยืนอยู่ตรงกลางลานดิน เขาสวมชุดหนังสัตว์เก่าขาด สะพายธนูไม้คันใหญ่ไว้ที่แผ่นหลังกว้าง บริเวณเอวสอบมีซากไก่ป่าสองตัวและกระต่ายป่าอีกหนึ่งตัวห้อยอยู่

ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของเขาเต็มไปด้วยหนวดเคราเขียวครึ้ม แววตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวตวัดมองมาที่นางอย่างเย็นชาและไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ รังสีความกดดันขุมหนึ่งแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขาจนทำให้อากาศรอบกายเย็นเยียบลงถนัดตา