บทที่ 2 ถึงคราร่วงหล่น

​ ในยามอู่ของวันที่ท้องฟ้าปลอดโปร่ง แสงตะวันสว่างจ้า ไอร้อนแผ่กระจายไปทั่วทุกหย่อมหญ้า ทว่าจวนสกุลหลี่แห่งนี้ช่างอึมครึมราวมีหมอกหนาปกคลุม เย็นยะเยือก ทั้งที่ภายในนั้นเปิดประตู หน้าต่างทุกบาน ที่โต๊ะสูงสีน้ำตาลตัวหนึ่งมีคนสนทนากันถึงสามคน

“หงปั๋ว ข้าบอกเจ้าไปแล้วไม่ใช่หรือไง ไม่ว่าอย่างไรข้าก็จงรักภักดิ์ดีต่อราชวงศ์ คงเคียงข้างเจ้าไม่ได้”

“อะไรกันสหายหนานกง ข้าแค่ขอยืมป้ายคำสั่งทหารสูงสุดเอง ถึงขึ้นต้องโมโหขนาดนี้เลยหรือ” ป้ายคำสั่งทหารสูงสุดที่ชายวัยกลางคนนี้กล่าวถึงนั้นคือป้ายที่สามารถควบคุมกองกำลังทหารได้ทั้งเมือง ป้ายนี้ในความเป็นจริงหลังสงครามเสร็จสิ้นต้องคืนกลับไปที่ราชวงศ์ดังเดิม แต่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันนี้วางใจใน หนานกงตงหยางเป็นอย่างมากจึงตรัสว่าให้เก็บไว้กับตนไม่ต้องคืนกลับมา

“ข้ารู้ดีว่าเจ้าต้องการจะทำสิ่งใด ไม่อย่างนั้นเจ้าคงไม่ส่งลูกสาวเจ้าไปเป็นสนมหรอก” สิ่งที่เขาคาดเดาไว้คงไม่ผิดเพี้ยน ชายตาคม คิ้วเข้ม ร่างอวบ สูงเพียงหกฉื่อ ผมสีขาวประปรายบ่งบอกถึงอายุผู้นี้หวังในอำนาจมากถึงขั้นอยากสถาปนาราชวงศ์หลี่มาแทนที่ ในระหว่างที่พูดคุยอยู่สองคนนั้นมีอีกคนหนึ่งแทรกขึ้นมา

“ท่านแม่ทัพ ที่จริงท่านแทบไม่ต้องออกแรงใดๆ เลย เพียงท่านส่งมอบป้ายคำสั่งมาให้พวกเราก็แค่นั้นเอง”

“ถ้าข้าทำเช่นข้าควรชี้แจงกับบรรพชนอย่างไรกันในวันที่ข้าต้องพบ สกุลหนานกงเป็นแม่ทัพใหญ่มาหลายชั่วอายุคน จะให้มันมาพังทลายในช่วงของข้าอย่างนั้นหรือ” เขาทุบโต๊ะจนชากระฉอกแล้วยืนขึ้น ฝ่ามือทั้งสองกำแน่น หายใจอย่างกระฟัดกระเฟียดเมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย ฝั่งนั้นก็ลุกตามมาด้วยอาการเดียวกัน

“เฉินจวินหยุด!!! สงบสติอารมณ์เสีย เจ้าก็ด้วยตงหยาง” ฉู่เฉินจวิน เจ้ากรมนิติบัญญัติผู้เปรียบเสมือน มือขวาและคู่คิดของหงปั๋วนั้นต้องเย็นลงทันใดตามคำสั่ง ทว่าอีกคนกลับไม่เป็นเช่นนั้น

“ข้ายังยืนยันคำเดิม เรื่องนี้ทำให้ข้าไม่อาจเคียงข้างเจ้าได้อีกต่อไป ทั้งยังพร้อมสู้กับเจ้าอย่างสุดความสามารถ ต่อให้ต้องตายข้าก็ยินดีกว่าการโดนตราหน้าว่าเป็นทรราช” เมื่อกล่าวจบนั้นเขาเดินกระทืบเท้าออกไป ไม่แม้แต่จะมองย้อนกลับมา ทำให้พวกเขานั้นคิดไม่ตก

“ท่านอัครเสนาบดี ต่อไปท่านจะทำอย่างไร”

“ในเมื่อกลัวเป็นทรราชแต่ไม่กลัวตาย เช่นนั้นก็สงเคราะห์หน่อยแล้วกัน” ในประโยคนี้มีคำสั่งแฝงไปด้วยแล้ว เหลือแต่เฉินจวินแล้วว่าจะจัดการอย่างไร

**********

หลังจากที่เขาออกมาจากจวนสกุลหลี่นั้น ทำให้เขาได้ทบทวนดูแล้วว่าการประกาศศึกเลือกข้างในครั้งนี้อาจนำภัยมาสู่ครอบครัวตนได้ จึงกำชับบ่าวรับใช้ทุกคนให้สอดส่องดูแลความเรียบร้อยให้ดีและผลัดเวรยามอย่างคุมเข้มตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทำให้บ่าวบางคนวิตกกังวล หายใจไม่ทั่วท้องเลยทีเดียว เพราะไม่เคยเกิดเหตุเช่นนี้มาก่อน หรือว่ามันใกล้ถึงจุดสิ้นสุดของสกุลหนานกงแล้วจริงๆ เมื่อเสร็จสิ้นเรื่องในจวนแล้วนั้นเขาก็ไปหยิบม้วนหนังสือสัญญาหมั้นนั้นแล้วเดินตรงไปที่จวนท่านอาวุโสผู้หนึ่งในราชสำนัก

“ท่านเนี่ยนเจินโหว”

“อ้าว แม่ทัพหนานกงมีเหตุอันใดหรือ” ชายสูงอายุที่เป็นถึงราชครูในราชสำนัก ผมเคราขาวโผลน รูปร่างผอมสูง ใบหน้ายิ้มแย้มดูอ่อนโยนเข้ามาทักทาย

“ท่านโหว ข้าจะฝากม้วนหนังสือกับกล่องไม้นี้ไว้กับท่านเสียหน่อย” ท่านโหวอาวุโสก็รับด้วยความงุนงน แต่ก็แบมือรับมาอย่างว่าง่าย

“แล้วทำไมเจ้าถึงฝากสิ่งนี้ไว้กับข้ากัน มันสำคัญมากเลยหรือ”

“สิ่งไม่สำคัญต่อข้าหรอก แต่สำคัญต่อลูกสาวข้า ของสิ่งนี้ในอนาคตจะสามารถช่วยเหลือนางได้และถึงครานั้น ท่านโปรดช่วยเหลือดูแลนางด้วย”

“ได้ ข้าจะเก็บรักษาไว้อย่างนี้ ส่วนนางจะช่วยดูแลอย่างดี อย่างไรเสียตัวข้าภรรยาจากไปหลายปี ลูกก็ไม่มี นี่สิ่งเจ้าให้ข้าทำให้” ท่านโหวยื่นป้ายหยกกลมสีขาวราวหิมะ ประดับพู่สีเขียวเสมือนขนนกยูง ตรงกลางสลักคำว่าหนานกงลงบนนั้น

“ขอบพระคุณท่านมาก ที่ช่วยเหลือข้า”

กลับมาที่จวนสกุลหนานกงตอนนี้ มีบุคคลรายล้อมรอบจวนเดินกันขวับเขวียว คนเฝ้าประตูจวนจากสองเป็นสี่คน จากเดิมที่ไม่มีคนจ้องมองเด็กสาวนั่งเล่นที่ริมสระนั้น บัดนี้มีบ่าวรับใช้รายล้อมอย่างแน่นหนากว่าแปดคนรวมทั้งแม่นมเฉิง ทุกสายตาจับจ้องทุกการกระทำของนาง

“จะจ้องข้าอีกนานไหม ทำไมถึงมีรายล้อมข้ามากมายเช่นนี้”

“คุณหนู ท่านแม่ทัพกำชับทุกคนในจวนไว้แบบนี้ พวกเราต้องปฏิบัติตามเจ้าค่ะ” ข้าได้แต่กรอกตา ถอนหายใจกับการกระทำของคนทั้งจวน วันนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่

“อวี้ชิง ต่อจากนี้ไปเจ้ามากับพ่อแม่นะ ไม่ต้องอยู่ที่เรือนริมน้ำแล้ว”

“ทำไมหรือเจ้าค่ะ ที่เรือนนี้ก็ดีอยู่แล้ว กลางวันก็ไม่ร้อนกลางคืนก็ไม่หนาว แล้วจะไปที่เรือนพวกท่านทำไมกัน”

“เชื่อแม่ เจ้าไม่ต้องพูดอะไรมากหรอก” ทั้งสายตาที่ดูแข็งกร้าว น้ำเสียงที่แข็งกระด้าง การเดินกระทืบเท้าออกไปทำให้ข้าตัวแข็งเป็นศิลา กลืนน้ำลายลงคอเลยทีเดียว ท่านแม่ไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อน สงสัยคงเกิดบางสิ่งขึ้นแล้วจริงๆ