บทที่ 3 เข้าใจผิด

น้ำใส..ถูก.มีสเตอร์แม็คเคลน...นำตัวขึ้นมาบนห้อง วีไอพี ชั้นบนสุดของโรงแรมแห่งนี้..เธอลอบมองทางขึ้น และอาณาบริเวณของโรงแรมนี้ ดูทางหนีทีไล่..ประตูห้องหรูถูกเปิดออกด้วยลูกน้องของ นายแม็คเคลน.....แล้วก็ตามด้วยชายวัยกลางคนหน้าฝรั่ง และร่างบางแสนเย้ายวนนั้น....หญิงสาวเดินเกาะกุมแขนอย่างออดอ้อน พรางซบไหล่หนาอย่างออซ๊อะ...ใบหน้าของหญิงสาวยิ้มแย้มก็จริงอยู่ แต่ภายในใจนั้นแสนจะขยะแขยงมือใหญ่หยาบกร้านนี้จริงๆ .....

“ดาริ๊ง...อาบน้ำก่อนไหมจ๊ะ....หรือว่าให้ฉันอาบก่อน..หรือเราจะอาบด้วยกันดี.” น้ำเสียงทุ้มนั้น มันแสนจะแหบพร่า และหื่นกระหายเป็นอย่างมาก...

“เอ่อ...แนนซี่...ขออาบก่อนได้ไหมค่ะ.เหนียวตัว...” .หญิงสาวเปิดเสื้อสเวทโค๊ทนั้นออกโยนทิ้งแบบจงใจยั่วผู้ชายคนนี้ เผยผิวนวลสีขาวเหลืองของหล่อน...ชุดทูพีชสีดำมันดูขับผิวสวยนั้นให้ผ่องเป็นที่สุด แม็คเคลน...มันมองมายังร่างงามนั้นด้วยแววตาเป็นมัน และหื่นกระหายเป็นที่สุด.....ปากใหญ่ห่อเข้าหากันแล้วสูดลมเข้า.เสียงดัง...!!!! .ซู๊ดดดดด..!!!! .....แล๊บลิ้นออกมาอย่างพวกบ้ากาม...

“ได้จ้า....เชิญเลย หนูแนนซี่” แม็คเคลน พูดกับหญิงสาว ด้วยแววตาหมายมาด...อี๋...น้ำใสนึกขยะแขยงในใจ......

“แล้วนี่...แนนซี่จะไม่เปิดหน้าให้ฉันเห็นหน่อยเหรอจ๊ะ....” แม็คเคลน อยากเห็นใบหน้าหญิงสาวสวยนี้.....ใจจะขาด..ว่าสวย ใส ยั่วน้ำลายขนาดไหน

“ได้ค่ะ..แต่หลังจากที่แนนซี่อาบเสร็จ.... เวลาเราสนุกกัน แนนซี่ขอใส่ได้ไหมคะ...มันเร้าใจดี....” จ๊วบบบ...บะ..!!!! น้ำใสถอดหน้ากากขนนกนั้นออก ...ส่งสายตายั่วยวน....และส่งจูบ...ให้ชายหนุ่มวัยกลางคน หัวใจวายเล่น.....

แม็คเคลน ถึงกับหุบปากไม่ลง....ใบหน้างามภายใต้เครื่องสำอางสีจัดนั้น สวยสด..งดงาม.โฉบเฉี่ยว..ดวงตาหล่อนหวานเยิ้ม...จมูกเล็กจิ้มลิ้มรับกับเรียวปากกระจับนั้น...หืมมมมม....สมราคาจริงๆ งานนี้คงมีต่อแน่...ฮึ...ฮึ..

.

น้ำใสออกมาจากห้องน้ำ เธอออกมาในชุดคลุมสีขาว ยิ้มหวานให้แม็คเคลน...หญิงสาวเตรียมแผนหนึ่ง แผนสองไว้รองรับแล้ว....โดยในระหว่างที่แม็คเคล็น กำลังอาบน้ำ...หล่อนแอบดึงข้อมูลทั้งหมดมาจากมือถือเครื่องหรูของเขา ที่วางไว้บนหัวเตียงนั้น....หล่อนใช้เวลาดึงข้อมูลไม่นานนัก ก็จัดการแผนสอง หญิงสาวใส่ยากล่อมประสาท ที่ออกฤทธิ์เกือบทันที. หากร่างกายของคนเรารับเข้าไปมาก สติของคนๆ นั้นก็จะดับทันที.... มือน้อยเทยานั้น ใส่บรั่นดีทั้งสองแก้ว เพราะหล่อนกลัวพลาด...ปากก็ร้องเรียกชื่อ...ชายวัยกลางคนนั้น...

“คุณแม็คเคลนขา...เสร็จรึยังค่ะ....แนนซี่ชักจะรอไม่ไหวแล้วนะค่ะ...” น้ำใสแสร้งทำเสียงออดอ้อนเขา เพื่อไม่ให้เกิดการผิดปกติ....

“จ้า..จ้า.ออกไปแล้ว” ร่างใหญ่ที่กำลังอาบน้ำอยู่นั้นตะโกนตอบหญิงสาว....น้ำใสแอบเปิดปะตูระเบียงให้หญิงสาวอีกคนคอยแสตนบายไว้เพื่อสลับตัวกัน...หากพลาดเกิดยายังไม่ออกฤิทธิ์....

“แหมๆ คุณแม็คเคลนขา...ช้าจังนะค่ะ..เช็ดเนื้อ เช็ดตัวก่อนก็ได้นะค่ะ..จะได้ไม่เหนอะหนะ.” แนนซี่หรือ น้ำใส พูดกับชายฝรั่งวัยกลางคนนี้ไป มืองามที่ถือแก้วบรั่นดีอยู่นั้นก็วนน้ำสีอำพันอย่างเบา,,,ท่าทางนางยั่วยวนเป็นที่สุด เสื้อคลุมนั้นหญิงสาวแกล้งสอดขาขาวให้พ้นออกมาจากชายเสื้อ....เพื่อจงใจปลุกอารมณ์ผู้ชายฝรั่งตรงหน้านี้.....

“ดื่มกันนิดนะค่ะ...” ปิ๊งงง...หญิงสาวนอนตะแคงแสร้งทำเป็น หล่อนดื่มบรั่นดียั่วยวนเขา...แล้วน้ำสีอำพันที่อยู่ในแก้วนั้น ก็ถูกกรอกลงลำคอผู้ชายฝรั่งนั้นทันที......อึก,,,อึก..อึก....

ทันทีที่ แม็คเคลน ดื่มหมดแก้ว น้ำใส**... ในนามของ...แนนซี่** ก็บอกให้เขานอนรอหญิงสาวเปลี่ยนชุดแป๊บ เพื่อความตื่นเต้น...ไม่นานนัก หญิงสาวในชุดชั้นในสีแดงเพลิง สวมหน้ากากขนนก ก็ยืนอยู่ปลายเตียง ซึ่งเป็นผู้หญิงที่มาเปลี่ยนตัวกับเธอเองนั้น หล่อนยั่วยวน ปลุกอารมณ์แม็คเคลนทุกวิถีทาง..... น้ำใสหลบอยู่ตรงระเบียงเพื่อดูทีท่าของแม็คเคลน......น้ำใสไม่อยากเป็นตากุ้งยิง....เพราะแม็คเคลน..ตกหลุมพรางนางแล้ว....

หลังจากเปลี่ยนชุด ร่างงาม ก็ไต่ระเบียงจากห้องที่หล่อนอยู่เมื่อกี้ เพื่อหาทางออกกลับเข้าสู่ในอาคาร...หญิงสาวนำแผ่นหลังและลำตัวพิงติดผนังตึกอย่างแนบแน่น ไต่เดินตามขอบตึก ค่อยๆ กระเถิบไปทีละนิด อย่างระมัดระวัง...ด้วยความชำนาญ ทำให้เธอใช้เวลาไม่นานนัก ที่จะข้ามไปยังระเบียงถัดไปอีกสามสี่ห้องซึ่งไม่ใช่ห้องที่ติดกับห้อง....แม็คเคลน..เพราะสายรายงานว่า ห้องติดกับห้องแม็คเคลน ทั้งสองฝั่งนั้นจะเป็นห้องของสมุนที่คอยดูแลความปลอดภัยให้กับเขา......

ทุกการกระทำของหญิงสาว มันอยู่ในสายตาของชายหนุ่มรูปหล่อ ร่างสูงใหญ่นี้ เขาออกมายืนสูบบุหรี่อยู่ริมระเบียง...เขาเห็นร่างผู้หญิงในชุดคลุมสีดำ หน้ากากดำ...ปีนออกมาจากระเบียงนั้น ไปยังอีกระเบียงอย่างชำนิชำนาญ...เควิ่น เกิดความสงสัยว่าเจ้าหล่อนคนนี้เป็นใคร มาทำอะไร..แล้วใครคือเป้าหมายของหล่อนในองค์กรฯ นี้.....

น้ำใส กำลังจะผ่านระเบียงห้อง เพียงอีกห้องเดียว...หล่อนก็จะกลับเข้าตัวตึกได้แล้ว..!!! .อุ้ยยย...พลั๊ก...ตุ๊บ.!!!! ร่างบางถูกรวบตัวโดยเร็ว ทำให้ตัวหล่อนกับใครก็ไม่รู้กลิ้งเข้ามาภายในห้องนั้นทันที...หญิงสาวรีบลุกขึ้นโดยเร็วยืนตั้งการ์ด..คอยท่า..คนที่ทำให้เจ้าหล่อนกลิ้งลงมาในนี้ได้....

ดวงตากลมโต ต้องเบิกกว้างขึ้น เมื่อชายร่างสูงใหญ่ที่หล่อนกำลังเผชิญหน้านี้เป็นใคร ผู้ชายหนุ่มผิวสีแทน ดวงตาหวาน จมูกโด่งเป็นสัน ชาวตะวันตก ...ยืนเปลือยอกกว้าง ทำให้เห็นแนวกล้ามเนื้อเป็นลอนๆ สามสี่ลอนอยู่ตรงนั้น...หญิงสาวมองต่ำลงไปอีก...ฮึ๋ย..ไอ้บ้าเควิ่น...ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้า...บ๊อกเซอร์มันจะปิดอะไรได้หล่ะ....ใบหน้าของหญิงสาวร้อนผ่าว พวงแก้มของหล่อนก็ขึ้นสีชมพู....แต่เอ๊ะ....มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง....หญิงสาวสงสัย....

“เธอเป็นใคร... ใครส่งเธอมา..เพื่ออะไร....” เควิ่น... เปล่งเสียงเข้มถามหญิงสาวตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง....บ่งบอกว่าเขาต้องการคำตอบเดี๋ยวนี้...

“มันไม่ใช่เรื่องของนาย..แล้วก็ปล่อยฉันไป...เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับนายเลย” น้ำใส พยายามจะทำน้ำเสียงให้เป็นปกติมากที่สุด เพราะหล่อนกลัวว่าชายหนุ่มตรงหน้าจะจับได้ว่าหล่อนเป็นใคร...น้ำใสพูดใส่เขา โดยเตรียมหันหลังจะปีนหนี.....

“.เดี๋ยวซิ๊..เธอคิดจะไปง่ายๆ เหรอ” ..... แต่ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะสปริงตัวกระโดดออก ลำแขนเรียวก็ถูกกระชากให้กลับไป และกักตัวหล่อนไว้ เพื่อกันไม่ให้หลบหนี..แกร๊กกก..!!! เสียงการฉีกขาดของ แขนเสื้อคลุม ขาดติดมือชายหนุ่ม...ทำให้สายตาคมหวานนั้น เห็นรอยแดงบริเวณข้างลำคอซ้าย....อุ้ยยย..!!! หญิงสาวมองตามแขนเสื้อที่อยู่ติดอยู่ที่มือของเขานั้น..สลับกับมองแขนขาวที่มันเผยให้เขาเห็นอยู่ตอนนี้.....

หญิงสาวอาศัยจังหวะที่ชายหนุ่มกำลังตกตะลึง ผลักร่างหนาให้ล้มลงแล้วก็หลบหนีออกมาได้ในที่สุด..ผู้ชายอะไร....ไวมากๆ เลย...นี่ถ้าเธอช้าอีกนิด มีหวังถูกเขาจับถอดหน้ากากเห็นหน้าแน่เลย.....

เควิ่น ยืนมองออกไปนอกระเบียง พลางนึกถึงรอยแดงที่ตรงบริเวณลำคอข้างซ้าย..เขาจำได้ว่าเขาทำรอยกับลำคอของหญิงสาวคนหนึ่ง..แล้วหญิงสาวเมื่อกี้ก็คงเป็นหล่อนซินะ...น้ำหอมนั้น เข้าจำได้..รูปร่าง..และเรียวปากกระจับ...หากสังเกตุดีดี...จะเห็นลักยิ้มที่มุมปากของหล่อน ซึ่งมันเป็นเอกลักษณ์มาก....เขาจำได้...เธอเป็นใครกันนะ...เจอกันสองครั้งแล้ว.นี่ถ้าเจออีกหนที่สาม ต้องรู้ให้ได้ว่าเธอเป็นใคร มาทำอะไร ต้องเห็นใบหน้างามนั้นให้ได้เลย..หึ...ชายหนุ่มคิด พลางทอดสายตาคม ผ่านความผืดออกไปโดยไม่มีจุดหมาย....>>>>>