บทที่ 2 เจอกันแล้ว

หลังจากที่ น้ำใส หรือแนนซี่ ที่ทำธุระของเธอเสร็จแล้ว เธอก็เดินออกมาจากห้องน้ำอย่างระมัดระวัง เธอหันซ้ายหันขวาก็เห็น ซอกมืดอยู่ซอกหนึ่ง..เธอค่อยๆ เดินไปยังเป้าหมายนั้น.ด้วยความอยากรู้เผื่อเป็นทางหนีทีไร่ “..อ่าส์...อ๊ะ...อ่าส์...” หญิงสาวต้องเบิกตากลมโตให้กว้างขึ้น..เพราะภาพตรงหน้าเป็นภาพที่มีหญิงชายหน้าไม่อายคู่หนึ่งที่กำลังทำบัดสีกันอยู่ หญิงสาวกำลังนั่งคล่อมทับร่างผู้ชายคนหนึ่ง....ซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้นั้น...แม้จะไม่ชัดถึงใบหน้าของทั้งคู่ เพราะด้วยเป็นมุมมืดก็ตาม....อี๋..น่าเกลียดที่สุด....ทำไมไม่ไปหาห้องนอนกันหละ..ชิ.!!! .ไม่กลัวจะติดโรครึยังไง....

น้ำใส..ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งยังไม่ทันที่เธอจะหันหลังกลับ..เสียงนุ่มลึกของใครบางคนก็ส่งเสียงเรียกเธอเสียก่อน.....

“ใครหนะ…เข้ามาทำไม...หรือว่าต้องการใช้ที่.” ..ชายหนุ่มส่งเสียงถามเจ้าหล่อนอย่างเรียบๆ ...ผู้หญิงสวยเฉี่ยวก็หันมาหาเธอ...อย่างค้อนๆ ..ดูเหมือนนางจะไม่พอใจที่เธอเข้ามาขัดจังหวะ.....อืมมมม...อ่าส์..คุณเค..ขา..ไม่ต้องสนใจหล่อนหรอกค่ะ..สงสัยเธอจะไม่รู้ทาง…อ๊ะ..อ่าส์ อืม.สุดๆ เลยคะ.....คุณเค หล่อนไม่สนใจเธอ แล้วก็ยังขยับสะโพกบึ้มอีก แถมมันเร็ว และแรงขึ้น...ด้วย.

“พะ..พอก่อน...ฉันไม่มีอารมณ์…วันหลังค่อยมาต่อ...” เควิ่น ออกคำสั่งกับหญิงสาวที่เขาเพิ่งเจอตอนมาเข้าห้องน้ำ เมื่อกี้...หล่อนดูเหมือนต้องการเขามาก..เขาจึงสนองให้เจ้าหล่อน..โดยไม่ลืมถามถึงที่ป้องกัน..หญิงสาวเหมือนจะรู้ว่าเขาเป็นใคร....เขาอยู่ในฐานะหุ้นส่วนของบ่อนคาสิโนหรูชั้นใต้ดิน…ในนาม ***มิสเตอร์เค...***

“อุ๋ยยย....คุณเค ..อ่ะ..วันหลังอย่าทิ้งกันอย่างนี้นะคะ..” หญิงสาวต้องตัดใจอย่างหงุดหงิด กำลังจะเข้าวินอยู่แล้วเชียว..ยายบ้านี่แท้ๆ ..มาขัดจังหวะ..หล่อนค้อนน้ำใส...พลางเดินสะบัดบ๊อบอย่างแรง

น้ำใส หรือแนนซี่ กำลังยืนงง กับชื่อที่หญิงสาวเรียกขานชายหนุ่ม เมื่อกี้ ...มิสเตอร์เค.. เข้าทำตัวอย่างนี้เหรอ..ทำไม.จริงหรือเปล่า..การกระทำของหนุ่มสาวสมัยใหม่นี้..มีอะไรกันโดยปราศจากความรัก..มีอะไรกันได้ทุกที่...มุมมืดนี่ก็เอา...แต่ก็ช่างเหอะ ไม่ใช่เรื่องของเรานี่...ยังไม่ทันที่น้ำใส จะก้าวออกไปจากแหล่งน่าสะอิดสะเอียนนี้...เสียงทุ้มเข้มของชายหนุ่มก็ดังขึ้น...

“....นี่เธอ.!!! .จะไปไหน..เธอทำให้ฉันอารมณ์ค้าง...” เควิ่น พูดเสียงเงียบ..โดยชายหนุ่มรู้อยู่แล้วว่าหญิงสาวผู้มาใหม่คือใคร..ก็คนที่ยืนร่อนอยู่บนเวทีเมื่อกี้ไง..สงสัยมาใหม่..หรือไม่ก็เพิ่งเสร็จกิจ...หึ..นี่คงมาห้องน้ำหละซิ..หรือไม่ก็นัดใครมาที่ตรงนี้อีก..เพราะว่าที่ตรงนี้เป็นที่รู้กันว่า บรรดาขาจรที่มาเจอสาวๆ สวยแล้วถูกตาต้องใจกันทั้งมีค่าตอบแทนและไม่มีค่าตอบแทนก็จะแอบใช้มุมนี้...

“อะ..อะไรของคุณ..ฉันไม่รู้เรื่องด้วยนี่...ค้างหรือไม่ค้างมันก็เรื่องของคุณ แล้วเกี่ยวอะไรกันหละ...” น้ำใส ขึ้นเสียงต่อว่าชายหนุ่มในมุมมืดนั้น..ก็ใครเขาจะไปรู้ว่าจะมีใครมาทำเรื่องบ้าๆ ที่นี่....ชิ..ทุเรศที่สุด...

“ก็เธอนั้นแหละ ที่มาแล้วทำให้แม่สาวน้อยคนนั้น ปนเปรอให้ฉันไม่ถึงฝั่ง..แล้วนี่จะมาหาเหยื่อต่อซินะ..” เควิ่นยังยืนพูดกับแม่สาวน้อยอยู่ตรงที่เดิม เขาหน่ะอยากเห็นใบหน้าภายใต้หน้ากากขนนกนั้นจริงเชียว...ว่ามันจะสะสวยเหมือนกับหุ่น อวบอึ๋มๆ นี้หรือเปล่า..หึ..นึกแล้วก็อยากจะลองสัมผัส..

“หึ!!! .....ถ้าฉันมาหาเหยื่อแล้วจะทำไม…จะมาเป็นเหยื่อฉันรึไง” .. น้ำใส อดรนทนไม่ได้..พูดไปเธอก็เดินเข้าไปหา ไอ้ผู้ชายที่ปากหมาคนนี้..รู้สึกว่าเขาจะมองผู้หญิงในนี้ ว่ามาขายตัวหมดซินะ..แล้วถ้าเป็นแบบนั้นมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับไอ้บ้านี่ด้วยหละ..หึ..อยากจะเห็นหน้ามันนัก...ถึงแม้ว่าจะมืด...แต่เธอก็จะลากคอมันออกมาให้ได้แหละ....

เควิ่น..มองร่างหญิงสาวที่เดินอย่างรีบร้อนมาหาเขา..นี่หล่อนคงอยากจะมาสนองเขาซินะ...หึ..หญิงสาวเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าชายหนุ่ม..ที่พูด..เมื่อกี้แล้วดูทีท่าเขาอย่างระวังตัว....น้ำใส กำลังตั้งใจจะมองหน้าไอ้บ้านี่ให้ได้...อ๊ะ...! หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อยที่ชายหนุ่ม ฉวยโอกาสโอบเอวบาง แล้วดึงร่างหล่อนปลิวปะทะกับอกกว้างอย่างจัง.....

นี่ถ้าตรงนี้มีแสงไฟ เขาคงต้องเห็นพวงแก้มนวลขึ้นสีระเรื่อ..ถ้าเธอไม่ได้รับบทเป็นแนนซี่...เธอจะกระแทกเข่าใส่แม่งเลย..ไอ้บ้านี่...น้ำใสใช้แขนเรียวยันหน้าอกบึกบึนนั้นไว้ เพื่อไม่ให้หน้าอกหน้าใจถูกเขาอีก เมื่อกี้นี้....แล้วชุดที่ล่อแหลมนี่อีก...อื๋ออออ....หญิงสาวนึกในใจ....

“ปะ..ปล่อยเลยนะ...” หญิงสาวดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่ม..เควิ่นรู้สึกคุ้นๆ กับกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ นี้อีก..แต่เขาก็นึกไม่ออก..แล้วก็ไม่อยากจะบอกว่าเขารู้สึกชอบมัน...

“อะไรของเธอก็ไหนว่า..อยากได้เหยื่อไง..ฉันยอมเป็นเหยื่อ..ให้เธอเลยนะเนี้ยะ..” ชายหนุ่มไม่พูดเปล่า... ใบหน้าของเขาก้มลงมากระซิบข้างใบหูของเธอ..ฮือออ..ขนลุกเลย...

“อุ้ยยย..ปล่อยนะ..ฉันมีแขกอยู่..ไม่มีเวลามาทำเรื่องบ้าๆ กับคุณหรอก..” น้ำใส ไม่อยากอยู่ตรงนี้นาน..หล่อนกลัวว่าจะหลุดบทโหด..เดี๋ยวงานใหญ่ของเธอจะเสีย...

“หืออ..รีบไปไหนหละ...ฉันก็มีเงินมากพอจะจ่ายให้เธอนะ...” เควิ่นดึงเกมส์ไว้..เพื่อเขาจะได้รู้ข้อมูลพวกมันจากเธออีกที..เขารู้ว่าเธอถูก หนึ่งในสมาชิกกลุ่มองค์กรฯ นั้น ประมูลเอาตัวเธอไปได้....

“นี่..นายกล้าต่อกรกับ มิสเตอร์แม็คเคลนเหรอ..แล้วที่ยายนั้นบอกว่าคุณคือมีสเตอร์เค..หน่ะ..ฉันไม่เชื่อหรอก...คนระดับมีสเตอร์เค..มาเอ่อ..มาให้สาวทำบ้าๆ ที่นี้.ห้องวี ไอ พี ก็มี..” . หญิงสาวยกชื่อคนในองค์กรมาขู่ เผื่อไอ้บ้านี่มันจะปล่อยหล่อนบ้าง...หล่อนไม่เคยเห็นหน้า มีสเตอร์เคด้วยซ้ำ...แต่คนสมัยนี้..ชอบแอบอ้างเพื่อหลอกสาวๆ ไปทั่ว...

ในใจของน้ำใส ก็คิดถึง น้ำหอมแบรนด์เนมที่อยู่บนกายผู้ชายคนนี้..มันน่าจะมีราคาแพง เพราะกลิ่นนี้..ต้องระดับๆ เท่านั้น ถึงจะซื้อฉีดพรมร่างกาย..เป็นหล่อนหละ..หึ..สิ้นเปลือง ของเธอก็หลักพันเท่านั้นหล่ะ..เงินเดือน เจ้าหน้าที่ตำรวจจะกี่บาทเชียว..ยังดีที่ทางบ้านมีธุรกิจบ้านเช่า..ยังพอมีเงินเก็บเล็กๆ น้อยๆ ..

“โอ้ววว..โห..น่ากลัวจัง…” ชายหนุ่มแสร้งทำเสียงสูง ประมาณว่ากลัวมาก..แต่นางคงดูออกว่าเขากวนประสาทเธอ..

“อุ้ยยย....” นำใสร้องอุทานเมื่อ ชายหนุ่มดึงร่างเธอเข้ามาหาอกแกร่งอย่างแนบชิด ลมหายใจรินรดกัน จนทั้งสองคนรับรู้ได้..เควิ่นรู้สึกว่าหน้าอกงามของเธอจะปะทะกับหน้าอกกว้างของเขาอย่างจัง...

“ฉันบอกให้ปล่อยนะ ไอ้บ้า..ช่วย..ดะ....” น้ำใส เหลืออดกับมันเต็มทีแล้ว...หล่อนดิ้นรนเพื่อจะให้พ้นจากแขนแกร่งที่มันรัดแน่นยิ่งกว่าอะไรซะอีก..เธอกำลัง จะร้องขอความช่วยเหรอ เผื่อคนของ มีสเตอร์แม็คเคลนจะได้ยิน...เรียวปากบางสีสดของเธอก็ถูกชายหนุ่มประกบมันเข้าอย่างจัง..น้ำเสียงของหล่อนถูกดูดกลืนไปด้วย เปรียวปากหนา..

“.อืมมมม.” ....เควิ่นรู้สึกชอบรสจูบนี้..เขาชอบความหวานในอุ้งปากหล่อน...ชอบถึงชอบมาก...ชายหนุ่มส่งลิ้นร้อนจากปากหนาของเขาเข้าไปสำรวจความหวานภายในเรียบร้อยแล้ว..เขาบดจูบนั้นเนิ่นนาน แสนนาน..จนร่างบางจะยืนไม่อยู่แล้ว...จ๊วบบบบบ.อ่าส์… เขาถอนริมฝีปากอย่างน่าเสียดาย..ถ้าไม่กลัวร่างบางนี้..หายใจไม่ออกมีหวังตายกันไปข้างหนึ่ง..

.พลัก!!!! แผ่นหลังกว้างกระทบฝาผนังทันที เมื่อเขาพละออก..ร่างแกร่งของเขามันถูกดันจากมือเล็กเรียวของผู้หญิงตรงหน้าเขาอย่างแรง..อยากเห็นหน้าจัง..ไม่รอช้า..น้ำใสยัดหมัดอันหนักหน่วงกระแทกเข้ากับใบหน้าหล่อของเขา...แล้วมันก็กำลังตามมาอีกหมัดหนึ่ง...อ้ายย...หญิงสาวถูกจับแขนเรียวนั้นไขว้หลังดันร่างบางให้ติดกับผนังนั้นแทนที่เขา.... “...จุ๊บบบบบบ…..อ้ายยยย.” น้ำใส ร้องออกมาอย่างตกใจ เมื่อเรียวปากหนามันกดลงกับซอกคอของหล่อนข้างขวา อย่างจงใจ...มันต้องเป็นรอยแดงแน่..หล่อนคิดในใจ....

"ไอ้บ้า..ปล่อยเลยนะ..ฉันเจ็บนะ…." .น้ำใสกร่นด่าทอไอ้บ้านั้น...แต่เหมือนเสียงสวรรค์ เมื่อลูกน้องของ มีสเตอร์แม็คเคลน มาตามหล่อน เพื่อจะไปต่อกันที่โรงแรมหรูชั้นบนสุดของที่นี่...

..

เควิ่นรีบปล่อยตัวหญิงสาว และอันตทานไปตอนไหน เธอไม่ทราบจริงๆ ..เธอจึงรีบเดินออกมา ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนจะแก้ตัวไปว่าหญิงสาวทำธุระส่วนตัวนานไปหน่อย..โดยไม่ลืม แก้ผมลงมาเพื่อปกปิดรอยนั้น.....

ชายหนุ่มแอบมองเธอแล้วก็พวกมันอยู่ในความมืดอย่างไม่วางตา..พลางก็นึกถึงรสจูบที่แสนหวานนั้น..เขาไม่เคยเป็นแบบนี้กับสาวคนไหนมาก่อน..ซึ่งสาวน้อยคนนี้เป็นคนแรกที่ฉันรู้สึกติดใจรสหวานในอุ้งปากของเธอ....เธอเป็นใครนะ..มือหนักไม่เบา..แล้วรู้สึกว่าเจ้าหล่อนจะคล่องตัวมากเวลาออกหมัด..ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าเธอหนะ..พวกไหน....>>>>>