EPISODE 4 : ใครทำอะไรไว้ก็ต้องรับผิดชอบ

หลังจากปาร์ตี้กันจนดึกก็ถึงเวลาแยกย้ายพระพายเองก็ขับรถกลับมาที่คอนโดของตัวเองแล้วจัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัวพักผ่อน

ติ๊งต่อง !

เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้นร่างบางจึงเคลื่อนกายออกมาด้วยชุดนอนบางเบาส่องดูตาแมวว่าใครว่ากดกริ่งดึกดื่นด้วยความกลัว แต่กลับไม่พบใครยืนอยู่หน้าประตู ทำให้เธอยิ่งกลัวจับใจตามประสาผู้หญิงที่อยู่คนเดียว

ติ๊งต่อง !

เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้นอีกครั้งหลังจากเว้นระยะห่างมาประมาณ 5 นาที เมื่อส่องดูก็พบว่าไม่มีใครยืนอยู่หน้าประตู

“หรือจะเป็นเด็ก ๆ ชั้นนี้ที่ชอบมากดเล่นนะ” พระพายพึมพำคนเดียวเมื่อนึกไปถึงเด็กวัยประถมที่อยู่ชั้นเดียวกับเธอที่ชอบซนออกมากดกริ่งห้องคนอื่นเล่นเป็นประจำจนทำให้มีคนไปเตือนหลายคนทำให้เด็กน้อยไม่กล้ากดเล่นและหายซ่าไปนานแล้ว

“สงสัยจะกลับมาซ่าอีกรอบแน่ ๆ” พระพายบ่นออกมาด้วยความหงุดหงิดเพราะคิดว่าเป็นฝีมือของเด็กโดยที่ลืมคิดไปว่าเด็กที่ไหนจะกล้าออกมาเล่นนอกห้องในเวลาดึกดื่นเกือบตี 2 แบบนี้ เพราะความง่วงปนมึนทำให้เธอไม่ทันคิดให้ละเอียดตัดสินใจเปิดประตูหวังจะดุให้เด็กน้อยเลิกมาก่อกวน

“ว้าย!” พระพายร้องออกมาด้วยความตกใจและถอยหลังกรูดเพราะทันทีที่เปิดประตูออกไปก็มีร่างสูงรีบผลุบเข้ามาภายในห้องของเธอด้วยความรวดเร็ว

หญิงสาวตกใจระคนหวั่นกลัวยังไม่ทันได้มองหน้าของผู้บุกรุกให้ชัดก็รีบตะโกนให้คนช่วย

“กรี๊ด! ช่วยด้วยค่ะ ว้าย!” พระพายโดนมือใหญ่ปิดปากพร้อมกับที่ร่างของผู้บุกรุกใช้เท้าดันประตูห้องให้ปิดลง หญิงสาวจึงได้มองชัด ๆ ว่าใครคือผู้บุกรุกแล้วก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อพบว่าเป็นใครที่เข้ามา

“อื้อ! อ่อยอั้น!” พระพายพยายามเปล่งเสียงออกมา

“เงียบ! อย่าส่งเสียงดังไม่งั้นผมปล้ำคุณตรงนี้แน่” อดัมส่งเสียงดุเธอพร้อมใบหน้าดุที่จริงจังจนพระพายพยักหน้ารับทำให้เขายอมปล่อยเธอตามที่ตกลง

“ช่วยด้วยค่ะ!” ทันทีที่เป็นอิสระเธอก็รีบวิ่งออกให้พ้นตัวเขาแล้วตะโกนร้องออกมาเสียงดังแต่ก็ไม่ได้ไวไปกว่าชายหนุ่มที่คิดเอาไว้อยู่แล้วว่าเธอคงไม่ยอมทำตามคำสั่งเขาแน่ แขนแข็งแรงจึงกระหวัดเกี่ยวร่างบางจนเธอเซมาซบที่อก

“ไม่เข้าใจที่พูดใช่ไหมพระพาย” อดัมกระซิบถามข้างหู เขาอุตส่าห์แอบตามมาตั้งแต่อยู่หน้าผับ ยังไงคืนนี้เธอไม่พ้นมือเขาแน่

“นี่คุณ! ปล่อยนะ! เป็นบ้ารึไง! ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้!” พระพายพยายามดิ้นให้หลุดจากวงแขนของเขา แต่ยิ่งดิ้นก็ดูเหมือนคนตัวโตจะยิ่งรัดเธอแน่นมากขึ้น จนร่างบางต้องเป็นฝ่ายหยุดเพราะความเหนื่อย

“ไงเหนื่อยแล้วเหรอ” อดัมถามเธอด้วยสีหน้าเยาะเย้ยปนขำท่าทางของเธอที่ตอนนี้ยืนหอบในอ้อมกอดเขา

ตลอดเวลาเกือบ 4 ปีเขาเคยเจอแต่พระพายในโหมดนิ่ง ๆ นั่งยิ้มนั่งคุยกับเพื่อนเบา ๆ เพื่อนของเธอมักจะบอกเขาเสมอว่าตัวจริงพระพายเป็นคนร่าเริงแต่เขากลับไม่เคยเห็นมันสักครั้ง สงสัยเพราะเขินหรืออายเขาเป็นแน่รู้อย่างนี้แกล้งจับปล้ำตั้งนานแล้วจะได้เห็นเธอในโหมดอื่นบ้าง

“ปล่อยนะ...ไอ้โรคจิต!” พระพายพูดปนเสียงเหนื่อยเพราะเมื่อกี้ดิ้นแรงและนานไปหน่อยก่อนจะสบตาเขาแล้วด่าด้วยเสียงที่ราบเรียบแต่แฝงด้วยอารมณ์โมโห

“โรคจิตที่ไหนเขากอดสาวแล้วจะปล่อยง่าย ๆ กันคุณ” อดัมตอบด้วยเสียงกลั้วหัวเราะที่เธอด่าเขาแบบนั้น ทำไมเธอถึงได้ดูน่ารักจังเลยนะ ยิ่งโกรธยิ่งดูน่ารัก

“อดัมฉันไม่รู้ว่าคุณเข้ามาเพื่ออะไร แต่นี่มันดึกมากแล้วถ้ามีธุระช่วยมาในเวลาที่มันเหมาะสมด้วยค่ะ” พระพายพยายามกดอารมณ์ให้เย็นลงแล้วพูดกับเขาดี ๆ แม้ในใจจะอยากกรี๊ดใส่หน้าเขาอย่างมากก็ตาม

“ธุระของผมมาเวลานี้ดีที่สุดเลยคุณ แต่ที่จริงมาเร็วกว่านี้จะดีกว่าจะได้ทำนาน ๆ” อดัมบอกเธอแล้วยิ้มมุมปากตามสไตล์แบดบอยทำเอาพระพายใจสั่นระรัวกับท่าทางที่สุดแสนจะมีเสน่ห์ของเขา

...ไม่ใช่เวลามาเคลิ้มเพราะความหล่อความเท่ห์ของเขาพระพาย ไล่เขาออกไปก่อน

พระพายเตือนสติตัวเองในใจไม่ให้เผลอหวั่นไหวกับเขา แม้ใจจะเต้นตึกตักและดีใจที่ได้ใกล้ชิดกับคนที่แอบรักแบบนี้อีกครั้ง

“ธุระบ้าอะไรของคุณฮะ ฉันกับคุณไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลยด้วยซ้ำ”

“มีสิ ผมจะมาต่อเรื่องวันนั้นให้จบ แล้วก็จะมาแก้แค้นที่คุณบีบน้องชายผมไงล่ะพระพาย” อดัมตอบเธอด้วยความเข่นเขี้ยว อดกลั้นนอนคิดถึงร่างกายหอม ๆ นี้มาตั้งสองอาทิตย์ พรุ่งนี้ต้องไปอิตาลีอีกเป็นเดือน ยังไงวันนี้เขาก็ต้องกินเธอให้ได้ ความรู้สึกที่มันคอยกวนใจเขามันจะได้จบลงซะที ไอ้อาการค้างคาเพราะไม่ได้อึ๊บสาวที่อยากอึ๊บเนี่ย

“นี่คุณ! อย่ามารุ่มร่ามกับฉัน ผู้หญิงในสต๊อกคุณมีตั้งเยอะก็ไปหาพวกนั้นสิ” พระพายด่าเขาเสียงดังอย่างเหลืออด คิดอยากจะมาปล้ำเธอก็มาแบบนี้น่ะเหรอ นี่เธอรักเขาไปได้ไงตั้งหลายปีกันนะ

“ผมไม่มีในสต๊อกหรอกพระพายเพราะผมไม่เคยกินอะไรซ้ำ คุณสบายใจได้ผมกินคุณเสร็จผมก็ไม่ตอแยคุณแล้ว มาเถอะน่าแค่ขึ้นสวรรค์กับผมแค่ครั้งเดียวเอง น้ำแตกแล้วแยกทาง~” อดัมบอกพระพายเสียงพร่าแล้วก้มลงไปไซร้ซอกคอขาวที่แสนจะคิดถึงความหอมของมัน

“กรี๊ด! ไอ้บ้า! ไอ้ทุเรศ!” พระพายกรี๊ดเสียงดังแล้วดิ้นรนขัดขืน และด้วยความโมโหทำให้เธอสามารถพ้นจากการกอดรัดของเขาได้ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าแจกันใบโตที่วางอยู่บนโต๊ะมุมห้องขึ้นมาฟาดลงไปที่หัวเขาด้วยความโมโห

“อย่าอยู่เลยไอ้โรคจิต!”

เพล้ง!

“โอ้ย!” เสียงอดัมร้องขึ้นมาด้วยความเจ็บปวดก่อนจะล้มลงไปตามแรงกระแทก แล้วใช้สองมือกุมหัวตัวเองด้วยความเจ็บ

“อ่าส์! ทำบ้าอะไรฮะพระพาย” อดัมเอามือกุมศีรษะแล้วอุทานออกมาด้วยความโมโห

“เลือด! คุณ ฉัน ฉัน เลือด คุณ...” พระพายอุทานออกมาเมื่ออดัมเงยหน้ามองเธอแต่เธอกลับพบว่ามีเลือดสีแดงเข้มไหลมาตามใบหน้าเขาก่อนที่เธอจะหมดสติทรุดลงไปที่พื้นด้วยความตกใจ

“เฮ้ย! พระพาย พระพาย! อ่าส์! ยัยตัวแสบเอ้ย ทำคนอื่นเจ็บแต่ดันมาเป็นลมเอง” อดัมรีบถลาไปหาร่างบางด้วยความเร็วก่อนที่ร่างเธอจะถึงพื้นแล้วช้อนเธอขึ้นมาอุ้มก่อนจะบ่นพระพายด้วยความหัวเสียปนเอ็นดู

-เวลาต่อมา-

“อื้อ~” พระพายค่อย ๆ ขยับกายเมื่อเริ่มรู้สึกตัว พอลืมตาช้า ๆ ก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงนุ่มเรียบร้อยแล้ว สมองเริ่มประมวลผลเหตุการณ์ที่ผ่านมา อดัมเข้ามาในห้องจะปล้ำเธอ เธอเอาแจกันฟาดเขาจนเขาหัวแตกแล้วเธอก็เป็นลมเพราะตกใจที่เห็นเลือด แล้วเธอมาอยู่ที่เตียงได้ยังไง แล้วเขาไป...

“ไงคุณ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบหลังจากที่เห็นเธอฟื้นขึ้นมาแล้วทำท่าดึงสติอยู่สักพัก

“เฮ้ย! นี่คุณยังไม่ไปอีกเหรอฮะ!” พระพายมองไปตามเสียงก็พบร่างสูงนั่งพิงหัวเตียงด้วยท่าทางสบาย ๆ อยู่ข้างกายเธอนั่นเองพระพายจึงรีบดีดตัวลุกขึ้นก่อนจะรีบสำรวจร่างกายก็พบว่ายังคงใส่เสื้อผ้าชุดเดิมอยู่จึงโล่งใจไปเปราะหนึ่ง

“ตื่นมาก็ไล่เลยนะคุณ ทำผมหัวแตกนอกจากจะไม่รับผิดชอบแล้วยังให้ผมมาดูแลคุณอีกนะ” อดัมว่าเธอด้วยเสียงที่ฟังดูกวนประสาทยิ่งนัก

“ใครใช้ให้คุณเข้ามาปล้ำฉันกันล่ะ สมควรแล้วที่โดน หัวแตกแค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ” พระพายว่าเขาอย่างหมั่นไส้ แต่ในใจก็นึกเป็นห่วงเขาเหลือเกิน ท่าทางเขาคงจะเจ็บมากเพราะแจกันมันอันเล็ก ๆ ที่ไหนกันล่ะ แถมเลือดที่ไหลออกมายังเยอะเสียด้วย ไม่รู้ว่าแผลจะใหญ่แค่ไหน

“ทำแผลให้ผมที” อดัมเปลี่ยนเรื่องเพราะไม่อยากเถียงกับเธอต่อ

“นี่กี่โมงแล้ว” พระพายถามเขาแต่สายตากลับมองไปที่นาฬิกา

...ตี 3 ครึ่ง

“ฉันสลบไปนานแค่ไหนคะ”

“50 นาที”

“ว่าไงนะ 50 นาที? แล้วทำไมคุณถึงไม่ยอมทำแผลล่ะ ปล่อยไว้อะไรนานขนาดนั้น” พระพายถามกลับอย่างตกใจ

“ผมก็รอคุณมาทำให้ไง ใครทำอะไรไว้ก็ต้องมารับผิดชอบ ว่าไงจะรับผิดชอบแผลบนหัวผมได้รึยัง” อดัมยักคิ้วให้เธอข้างหนึ่งอย่างเจ้าเล่ห์ พระพายเลยส่ายหน้าแล้วรีบเดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลมาทำแผลให้เขาทันที

โชคดีที่อดัมห้ามเลือดเอาไว้แล้วและแผลก็ไม่ได้ใหญ่มากทำให้สามารถที่จะปฐมพยาบาลเองได้ไม่ต้องไปเย็บแผลที่โรงพยาบาล

“เสร็จแล้วค่ะ คุณกลับไปได้แล้ว” พระพายทำแผลให้เขาเสร็จก็รีบไล่เขาในทันที

“โหคุณ รีบไล่จังเลยนะ ผมยังไม่ได้ทำเรื่องที่ตั้งใจไว้เลย”

“นี่คุณ! ยังคิดอกุศลกับฉันอีกเหรอฮะ! บอกไว้ก่อนนะคราวนี้ฉันไม่เอาแค่หัวแตกแน่” พระพายแหวใส่เขาเสียงสูง

“ฮึ ๆ ๆ ถ้าผมจะทำจริง ๆ คุณก็หยุดผมไม่ได้หรอกพระพาย” อดัมแกล้งส่งยิ้มเย็นยะเยือกให้เธออย่างเข่นเขี้ยว

“เหรอคะ แต่ฉันหยุดคุณได้สองครั้งแล้วนะ กลับไปได้แล้วไอ้โรคจิต” พระพายตอกกลับเขาไปทำให้อดัมชะงักแล้วส่งสายตาเจ็บใจมาให้เธอก่อนจะทิ้งตัวลงนอนที่เตียงนุ่ม

“นี่คุณ! ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้แล้วก็ออกไปจากห้องฉันไม่งั้นฉันเอาคุณตายจริง ๆ ด้วย” พระพายยืนเท้าสะเอวอย่างเหลืออดที่เขาไม่ยอมออกไปสักที

“จริงเหรอคุณ เอาผมตายจริง ๆ นะ งั้นมาเอาเลยมา ผมพร้อมมานานแล้ว” อดัมบอกเธอด้วยเสียงที่แกล้งทำเป็นตื่นเต้น แล้วทำท่าจะปลดกางเกง

“คุณ! เลิกกวนประสาทฉันทักที!” พระพายส่งเสียงวีนออกมาด้วยความโมโหที่เขาทะลึ่งใส่เธอ

“ฮ่า ๆ ๆ โอเค ๆ ผมยอมแล้ว แต่ผมขอนอนที่นี่นะคุณ มันดึกจนจะเช้าอยู่แล้วผมกลับไม่ไหวหรอก สาย ๆ ต้องเดินทางอีก สัญญาจะไม่ทำอะไร เดี๋ยวออกไปนอนข้างนอก” อดัมยกมือขึ้นข้างลำตัวอย่างยอมแพ้แล้วดีดตัวลุกขึ้น

“แน่นะ” พระพายมองเขาอย่างไม่ไว้ใจ

“อืม สัญญา” อดัมพยักหน้ารับแล้วส่งสายตาจริงใจให้เธอ

“งั้นคุณก็ออกไปสิ ข้างนอกมีผ้าห่มหยิบใช้ได้เลย” พระพายพยักพเยิดให้เขาออกไปนอกห้องเพราะใจเธอก็ห่วงเขาเหมือนกันหากต้องขับรถกลับทั้งที่สภาพเขาตอนนี้ทั้งเจ็บ ทั้งเมา และนี่ก็แทบจะเช้าอยู่แล้ว

“ขอบคุณครับ...เอ้อคุณ” อดัมยิ้มขอบคุณเธอ ก่อนจะหันมาเรียกหญิงสาวเพื่อจะคุยกับเธอ พระพายจึงหันหน้ามามองเขาที่ตอนนี้ยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนพอดี

“จำที่ผมบอกว่าใครทำอะไรไว้ก็ต้องมารับผิดชอบได้ไหม”

“ค่ะ ทำไมคะ” พระพายพยักหน้ารับแล้วถามกลับอย่างสงสัย

“คุณทำผมค้างแล้วทำน้องชายผมเจ็บปวดอย่าลืมเรื่องนี้ล่ะ ผมกลับมาจากอิตาลีเมื่อไหร่คุณมารับผิดชอบด้วย” พูดจบก็ยักคิ้วให้เธออย่างกวน ๆ แล้วปิดประตูห้องนอนให้เธอด้วยท่าทางสบาย ๆ ทิ้งให้พระพายยืนเข่นเขี้ยวอยู่ภายในห้องคนเดียว

“คนบ้า!”